Ik heb ongeveer een jaar lang niet bestaan. Een jaar is pleite. Eind 2007/begin 2008: Titus has left the building. De voornoemde vage herinneringen staven die bewering. Een korte bloemlezing uit het Titus-archief:

Titus is hartstikke dood. Desondanks wordt zijn lichaam wakker, omstreeks het middaguur. Stevig balend wegens voornoemd feit weigert hij op te staan. Hij leeft immers niet meer. De verduisterende gordijnen verschaffen bescheiden maar vrij felle straaltjes lentezon toegang tot zijn crypte. Kut. Ik ben wakker…

Het basale, tot minimale grootte en minimale kracht gereduceerde wezen dat eens mijn ziel was kan de kamer waar zijn nog levende lichaam ligt niet meer verdragen. Het gordijn moet weg. De muren moeten weg. Het bed in de fik. Opgestaan, tegen wil en dank, zoeft de geest de gordijnen terzijde en vanuit een diep en duister oord klinkt door het strottehoofd van zijn nog steeds in leven zijnde lichaam de zinsnede: “Rise and shine, motherfucker!” Zwakjes. Het lichaam grinnikt even, het ziele-overblijfsel doet niet mee aan dergelijke frivoliteiten.

Het lichaam doet netjes wat lichamen moeten doen: niet doodgaan. Het haast zich naar de plee als er weer eens een duchtig partijtje gescheten dient te worden, het kauwt speekselloos op een broodje om het met de grootste moeite peristaltisch richting maag te bonjouren. De ziel, of wat daar voor doorgaat, vindt het… nou ja… de ziel vindt helemaal niks.

Het lichaam moet lopen. Anders lijdt het zieltje te veel. Want als er een ding is wat het lichaam wil, is het Niet Doodgaan. Op veel steun van het zieltje hoeft het lichaam niet te rekenen, dus stiefelt onze held op eigen kracht noest rond de Sloterplas. Letterlijk met de ziel onder de arm. En dat dag na dag, maand na maand. Respect, dames en heren, voor het grote biologische wonder, compleet met armen, benen, voortplantingsorganen, spijsverteringsstelsel en ijzeren overlevingsdrang dat bij de burgerlijke stand staat ingeschreven als “Titus, geboren 28-12-1977”!

Ik ben er zelf niet bij geweest. Deze vage herinneringen zijn mij ingefluisterd door mijn dijbenen, door mijn beblaarde voeten, door mijn longen, door mijn pancreas, door mijn blauwe ogen etc… Ik, de ziel Titus, was met vakantie. Waar naartoe is mij ook een volstrekt raadsel. Ik heb vast veel gezopen.

Al een geruime tijd ben ik er weer. In semi-vol ornaat. Met mijn probleempjes. Mijn schattige, lieve probleempjes. Godsamme, wat ben ik blij dat ik me probleempjes kan veroorloven zeg! Zoals deze week: zat ik niet lekker in mijn vel! Twee dagen lang me kut voelen en onzeker en verdrietig… Heerlijk!

Het is zo fijn om te leven, dat wil zeggen: het is zo fijn om te bestaan. Echt te bestaan.

Dan maak je nog eens wat mee ; )

Geschreven door Budhilezer Titus

Ik ben de oudere broer in dit tweekoppige gezelschap. Zwaarmoedig filosofisch ingesteld en nogal vatbaar voor nare emoties. Daar hoor je mij verder niet al te hard over klagen, althans, dat tracht ik zoveel mogelijk te vermijden. Hij is de jongere broer, de flierefluiter, de levensgenieter, de (ontwaar ik daar een patroon?) succesvolle. En het gaat niet goed met hem. Ik verbaas me.

Het contrast kan bijna niet groter zijn: hij doof, homo en outgoing, ik horend, hetero en een beetje introvert. Je zou zeggen dat ik van nature in het voordeel ben. Dat het bestaan mij toelacht en talloze kansen biedt. En dat mijn broertje een zware taak in het verschiet ligt om, ondanks alle negatieve reacties die deze maatschappij hem ongetwijfeld aan de schenen zal werpen, er het beste van te maken. Maar niets is minder waar. Mijn broer plukt vruchten bij de vleet. Hij is slim, jong en knap (Het blijft familie he ☺) en heeft niets om over te klagen. Onlangs afgestudeerd als linguïst vliegen de job-opportunities hem om de niet-horende oren. Tevens vliegt hij minstens vijf keer per jaar naar verre, bij voorkeur tropische, oorden om een van zijn honderdduizend vrienden te bezoeken, of om nieuwe vrienden te maken. Hij is een man van de wereld en ik ben fokking trots op hem.

Maar nu zit hij in zak ende as. Zijn relatie is stukgelopen en hij heeft dikke vette liefdesverdriet. Chattend met mij mikt hij zijn gevoelens op tafel en ik vind het verschrikkelijk naar voor hem. Echt heel verschrikkelijk naar. Liefdesverdriet gun je je ergste vijand niet. Er zijn weinig zaken zo uitzichtloos als hardcore liefdesverdriet.

Mij vraagt hij om advies. Want hij trekt dit gevoel niet meer. Gefocussed lees ik zijn in tranen gedrenkte typsels en beantwoord ze zo broederlijk en opbeurend als ik maar kan. Ik vertel hem dat de angst om alleen te blijven slechts een voortvloeisel is van zijn huidige gemoedstoestand. Ik vertel hem dat hij zijn verdriet niet moet bestrijden maar ondergaan. Dat het wijs en verstandig is om het, weliswaar vriendschappelijke, contact met zijn ex te verbreken, en dan niet voor twee weken of een dergelijke korte periode. Ik wijs hem op het feit dat hij destijds deze geweldige man heeft weten te schaken en dat er geen enkele reden is dat hij dat in de toekomst niet zou kunnen herhalen met een andere fantastische man. Ik wuif zijn angst om weer met horende mannen te daten terzijde. Het geeft weliswaar een extra dimensie aan de zaak, die zowel lastig als leerzaam zou kunnen zijn, maar dat zou geen reden moeten zijn om je blikveld te vernauwen. En zo klets ik er een end op los.

Hij voelt zich een stuk beter en we maken al spoedig grapjes over heel andere zaken. We wensen mekaar een goeie nacht en hij sluit af met een plotsklaps “Ik hou zielsveel van je broer!” Yeah, ik ook van jou broertje.

Over en uit. Ik surf met een tevreden gevoel verder totdat ik me opeens iets besef.

Ik ben eigenlijk altijd foktop jaloers geweest op mijn broertje. Hij: de hippe, snelle, goedgeklede, goedgebekte, ondanks maar ook dankzij zijn gebrek aan werkzame oren alles naar zijn hand zettende, immer vrolijke vrijbuiter voelt zich momenteel verschrikkelijk slecht. Maar dan ook echt existentieel slecht. Als in: “Mijn wereld vergaat!”. En ik, de doemdenkende, underachievende, melancholische ouwe broer voel me bijkans uitstekend. En dat reeds lange tijd. Ik ben warempel in staat om hem in een kwartier zodanig op te beuren dat hij weer flauwe grappen maakt. Ergens op driekwart van ons gesprek zegt hij: “Ik heb hier te maken met een pro, he ” Dat ontroerde mij zeer.

Zoals mijn broertje zijn snelle leven leidt, zo leid ik mijn trage leven. En eigenlijk ben ik daar verdomd mee in mijn nopjes. Ik hoef helemaal niet jaloers te zijn op mijn DNA-genootje. Zeker niet gezien de huidige ontwikkelingen rond zijn persoon.

Er is geen ontkomen aan. Ondanks al je succes, al je hipheid, al je geld, al je passies of juist ondanks het ontbreken van al die zaken: als de liefde er vandoor gaat, gaat iedereen door dezelfde hel

In de liefde zijn we allemaal gelijk.

Geschreven door Budhilezer Titus

Meestal heb ik een behoorlijke belangstelling voor levensprocessen met alle emotionele fases die daarbij horen, inclusief of misschien wel bovenal de mijne. Rete-interessant, die dynamica in het leven, levenslessen die ervan te leren zijn, moeilijke perioden die uiteindelijk alleen maar goed voor je zijn, waar je beter uitkomt, waardoor je jezelf beter leert kennen. Dat is waar het leven omgaat in mijn optiek.

Maar opeens vind ik dat allemaal niet zo leuk meer. Ineens vind ik het moeilijk. Ik ben de lessen zat. Weet niet meer wat ik er nu uit zou moeten halen, wat ik zou moeten leren. Kan ineens niet buiten mezelf uitstijgen om zo van bovenaf met een goede helikopterview te kunnen zien wat er precies allemaal gebeurt. Ik zit er midden in en weet het einde ervan niet in te zien, geen lichtjes die de moeilijke stormbaan verlichten, die wijzen naar waar je dadelijk lekker warm en droog kan zitten uitpuffen met de gedachte in je hoofd van ‘zo, dat heb ik mooi maar even gedaan…in mijn eentje…!’

Het lijkt alsof er verborgen emoties uit alle hoeken en gaten van mijn lijf naar buiten komen, puttend uit een voorraad energie die ineens niet al te groot blijkt te zijn. Te weinig aangevuld de afgelopen jaren, teveel doorgekacheld op reserves. En die reserves zijn op. En daar sta ik…gestrand.. ‘help’ moet ik roepen…maar ik haat help.

Godverdomme, wat doet mijn eigen angst mij een verdriet. En wat maakt mijn verdriet mij angstig.

Zoveel goede woorden worden gezegd door goede geliefde, goede vriendinnen, goede collega’s, goede familie. Over hoe ik moet gaan accepteren dat ik het even niet kan, over dat ik ruimte moet gaan leren innemen, over dat ik moet leren accepteren dat ik voel wat ik voel. En ik weet het met mijn hoofd, maar niet met mijn hart.

Ineens weer (of is het nog steeds?) verdriet omdat ik mijn zoon een scheiding heb aangedaan. Emotie omdat het al zo lang alleen ‘hij en ik’ is. En ik voel dat ik dat alleen ‘hij en ik’ niet meer goed aankan. Nog meer angst dat ik hem misschien nooit dat warme gezin met broertjes en zusjes zal kunnen geven. Angst dat mijn hart gebroken wordt. Verdriet om het feit dat al 1 man ‘toch maar niet’ heeft gezegd. Ondanks dat hij zoveel van me hield. Want als zelfs houden van niet genoeg is, wat dan wel? Geen garanties op het leven. En nu ineens heb ik ze zo hard nodig.

Ik voel me in de knel, vooral met mezelf. Wat is de juiste balans tussen de knop omzetten aan de ene kant en lucht geven aan je gevoelens aan de andere kant? Ik sta wankel op mijn benen. Ik sta liever op vaste grond. En die voel ik niet.

Geschreven door Budhilezer Tamtam

En dan pas klopt het weer. Dan pas kan ik weer ademen, dan kan ik jou pas weer op hoog niveau liefhebben.

Vandaag, of eigenlijk het hele weekend al, gonsde het weer door mijn hoofd lief, een stille, geurloze storm, een incassomaatregel afkomstig van mijn o zo wijze opperbewustzijn in snode samenwerking met mijn net zo wijze onderbewustzijn. Mijn ‘gewone’ bewustzijn voelde zich weer eens het domste jongetje van de klas.

Er is namelijk geen ‘wij’. Er is ook geen ‘ons’. Er is geen sprake van ‘eenheid’. Twee handen op een buik, ja dat wel, maar afwisselend op mijn of jouw buik. 1 + 1 = geen 3, niet eens 2 maar nog steeds 1 + 1. Maar dat is het mooiste wat je kan bereiken eigenlijk.

Want het ware streven naar eenheid is een individuele zaak. Het misplaatste romantische idee van ‘met elkander versmelten’ levert een ongezonde verhouding op. Ik wil me helemaal niet in een verstikkende eenheid bevinden, maar ik neig er op raadselachtige wijze wel naar. En dat is verwarrend, dat levert een wollige interne dialoog op die niet op te lossen valt met verstandige woorden.

Want die zijn er genoeg, verstandige woorden. Ik bezig ze vaak, omdat ik weet dat de woorden in kwestie, nou ja ehh.., verstandig zijn. Laatst zei ik nog tegen je “Altijd in de eerste plaats voor jezelf kiezen. Wat wil jij? Niet voor mij denken en geen water bij de wijn doen al zal ik dat wellicht niet zo leuk vinden.” Maar toen ik zelf later op de avond voor mezelf koos en wel naar dat feest ging zonder jou voelde ik me raar. Niet schuldig maar ook niet helemaal zonder, mmmmh…ehh..raarheid, ofzo.

Ik wou dat het mij net zo makkelijk af ging als dat het jou afgaat meisje. Dat lukt mij simpelweg niet altijd, daarom ben ik weleens stil. Of ga ik weg. Je lieve woorden “Een sippe Titus is ook Titus, en dus van harte welkom!” verwarmen mijn hart, maar ik ga liever naar huis. Ter meerdere glorie van mijn eigen eenheid. En zoals altijd val ik weer tezamen, kan ik niet langer meer wachten je te zien en spring ik bij de eerste de beste gelegenheid op de fiets.

En zijn we weer een stomende, liefhebbende, vrije kluwen tweeheid.

Geschreven door Budhilezer Titus

Een vrouw van een jaar of zestig staat in de deurpost van haar toko en spreekt de zin uit tegen een klein meisje van hoogstens zes jaar. Het meisje staat aan de andere kant van de stoep en kijkt een beetje verward, alsof ze de woorden nog op zich moet laten inwerken. Ze staart naar de grond, speelt wat met haar voet en zegt dan zachtjes: ”Niet.” ”Jawel, je bent echt een klein kreng.”

Ik loop verder en voel me boos en geraakt. De eerste gedachten die in me opkomen zijn van hetzelfde kaliber als die van het bejaarde viswijf. ”Kijk naar jezelf, bitch!”

Ja sorry.. ik kan ik niks aan doen. Nare woorden zijn als een virus. Je wordt er mee besmet en het vreet zich een weg naar buiten. En ik moet toegeven, taal-listisch gezien ben ik nu eenmaal geen lieverdje.

Een potje ordinair schelden kan zo heerlijk opluchten. Na het stoten van mijn telefoonbotje bijvoorbeeld, het missen van m´n trein of bij het aantreffen van een buiten op de grond gevallen jurkje onder de kattenpis.

Maar een kleuter uitmaken voor kreng? Een kreng is gemeen en vals.  Kan een meisje van die leeftijd deze eigenschappen bezitten? Ik weet dat kindertjes ondeugend kunnen zijn, maar oprecht gemeen?!

Tijdens mijn wandeling naar de Ap komen er herinneringen boven. Hoe vaak ik niet met mijn moeder rondjes om te tafel heb gerend omdat ik weer eens het bloed onder
haar nagels vandaan had gehaald. En de keer dat ze me als puber uitmaakte voor secreet. We hadden snoeiharde ruzie over een verkeerd opgehangen handdoekje notabene!

Ik herinner het me als de heftigste ruzie die we hebben gehad, op een paar ”kut- en nareziektewijf” scheldkonades van mij na, waar ik heus niet trots op ben.

Want het raakt me altijd, dat schelden. Als ik op een zombieochtend weer eens roekeloos door rood rij en ik hoor achterlijke trut, idioot, hoer, kut of tuthola..” dan voel ik me bij al deze woorden letterlijk geraakt. Als een stomp in mijn maag. Meestal ben ik daarom ook niet adrem genoeg om te reageren. Enkele seconden te laat maken mijn hersens zinnen aan varrierend van ”Oepsie sorry ja nee dat was niet zo slim nee!!” tot ”Zeker met het verkeerde been uit bed gestapt, eikel!”

Het liefst zou ik de schelders een handkusje willen geven, of wat versgebakken Annaliefde. Maar zo werken mijn reflexen jammergenoeg niet. En daarom voelde ik me bij het oma-kind voorval natuurlijk zo geraakt. Want er schuilt kennelijk ook nog altijd een klein krengetje in mij…

Geschreven door  Anna

Bijna twee jaar geleden kleurde ik mijn haar donkerbruin. Even had ik afstand nodig, en de koelere uitstraling die ik erdoor kreeg beviel me wel. Toch bracht de tijd het leven weer dichterbij. Kleurde mijn haar lichter.

Mijn haarkleur is niet dezelfde als voordat ik het donkerbruin verfde. Het is weer blond, alleen nu warmer blond. Ook ik voel me weer als van ouds, maar wel met een nieuwe laag.

Ik kijk hoe bootjes voorbij varen. De zon maakt kleine zonnetjes op het water. Het leven tekent je, en dat bedoel ik op een positieve manier. Ervaringen, ook de moeilijke, geven je gezicht lach- en huilrimpels die het karakter geven. Ze geven je ogen een ziel. Het doet me denken aan de groeiringen van een boom. Ook ik heb er weer een laagje bij, een laagje nieuwe ik.

Terwijl ik mijn haar opnieuw vastbind, begin ik langzaam weer hard te lopen.

Geschreven door Marjolein

Hoe komt het toch dat wij vrouwen – sterk, onafhankelijk, sprankelend, levendig, intelligent en interessant als we kunnen zijn – ineens veranderen in onzekere kleine meisjes smachtend naar een sms, hopend op een telefoontje, wachtend op een mailtje, vragend om aandacht, zodra er een van jullie in beeld komt?!

Hoe komt het dat wij, die beschikken over kracht kennis en kunde, ineens onzeker onze telefoon dag en nacht bij de hand houden zodra er een relatie met één van jullie op het punt van starten staat?!

Hoe komt het dat we gaan twijfelen zodra er een minuut of wat te laat een sms van jullie terug komt, dat we gaan piekeren zodra je eventjes te druk bent om een mailtje terug te sturen, dat we gaan panieken zodra je even geen zwijmelige woordjes terug fluistert?! Waarom?

Hebben we zo’n knauw gekregen van de ‘fouten’ onder jullie? Ja, mannen jullie weten wie ik bedoel. Diegene onder jullie bij wie ‘aandacht geven’ maar zeer beperkt in het vaardighedenpakketje zit. Diegene onder jullie die doelbewust net genoeg liefde geven om ons aan het lijntje te houden en ons gevoel te beheersen om vervolgens ons hartje plat te stampen als het uiteindelijk is opgeraakt. Hebben jullie die onzekerheid bij ons teweeg gebracht? Ons innerlijk zo aan het wankelen gebracht? Zo’n knauw gegeven? Zodat zelfs bij de ‘goeden’ onder jullie later zo wordt getwijfeld, gepiekerd, ge-onzekerd en gemiept?!

Ach mannen, onbewust weten we wel wanneer jullie oké zijn. En wanneer absoluut niet. Toch blijven we die over-analyserende wezens die elk niet snel genoeg, elk niet goed genoeg, elk niet genoeg genoeg beetje aandacht zien als een overduidelijk teken aan de wand van verslappende liefde!

We willen niet die claimende, om bevestiging vragende wezens zijn. We hebben alleen soms even tijd nodig onszelf opnieuw te vinden

We weten ergens wel dat jullie niet 24 uur per dag romantisch aangelegd zijn. We weten ook wel dat als jullie ‘doei, ciao of bye’ zeggen aan het eind van een telefoongesprek in plaats van ‘dag mijn aller-allerliefste’, dat dat echt niks ergs betekent. We weten echt wel dat, als jullie daarna meteen ophangen in plaats van nog 100 keer te zeggen hoeveel je ons mist, dat echt geen voorteken van verdwijnende liefde is. We weten heel diep van binnen wel dat ’n quasi grappig bedoelde schunnige sms dat plaats heeft gemaakt voor de romantische woorden van eerst, niet betekent dat de relatie snel over zal gaan. We weten wel dat die blik op de tv, die blik in de verte, die blik op de computer in plaats van op ons geen voorbode hoeft te zijn. We weten het wel. Jullie zijn gewoon een Man. En zo zijn jullie. Maar hoe komt het toch dat wij daardoor zo aan het wankelen gebracht worden? En beseffen jullie dat eigenlijk wel?

Echt mannen, we willen niet die claimende, om bevestiging vragende wezens zijn, echt niet! En mannen… eigenlijk zijn we dat ook helemaal niet! Diep van binnen zijn we nog steeds die sprankelende levendige intelligente sociale warme interessante sterke vrouwen. We hebben alleen soms even tijd nodig onszelf opnieuw te vinden.

Ik denk niet dat jullie het antwoord op al mijn vragen weten. Ik denk dat jullie gewoon maar doen. En jullie je er helemaal niet van bewust zijn. Maar mannen.. eigenlijk hebben we het antwoord op al deze vragen helemaal niet nodig. Eigenlijk vragen we maar één ding: doe ons gewoon maar af en toe dat plezier. Geef geregeld maar even die extra aandacht. Een simpel sms’je met ‘ik denk aan je’ doet al wonderen, echt! Kost een minuutje. En vooral: hou eventjes vol. Net zolang tot we zeker zijn van jullie. Dan kan je je blik met een gerust hart weer op die tv richten. Dan komt die onafhankelijkheid van ons wel weer tevoorschijn. Kwestie van geduld. Maar tot die tijd, die tijd dat we echt weten dat de relatie goed zit, willen we gewoon even tegen jullie aangeplakt zitten, lieve woordjes horen en zwijmelig in onze ogen gekeken worden. Please, humor us!

Geschreven door Budhilezer Tamtam

“Altijd de makkelijkste weg kiezen!” Is je motto. Zul je echt niet begrijpen dat de weg van de minste weerstand je uiteindelijk parten zal gaan spelen? Dat je jezelf uitput door als maar een andere afslag te nemen als je een hindernis ziet? Op deze manier kom je toch nooit tot je einddoel, ik durf te beweren dat je zelfs niet meer weet wat het is, omdat je continu omdraait zodra de weg hobbelig wordt.
In dit opzicht zijn wij contra. Ik ben praktisch 24/7 bezig met het zoeken en aangaan van emotionele hindernissen. Of ik het nu wil of niet, ze zijn er. Mijn trots en koppigheid zorgen ervoor dat ik er niet omheen kan gaan, maar er doorheen moet.
Een gevolg van deze manier van leven is dat jij ook een hindernis voor mij geworden bent.
Door mij vijf jaar geleden aan de kant te zetten en de draad weer op te pakken met je vriendin, heb je mij veel verdriet gedaan. Door er verder nooit meer met mij over te spreken (niet op komen dagen bij afspraken en niets meer van je laten horen), heb je mij de mogelijkheid om ‘ons’ af te sluiten, weggenomen. Dát is dus mijn hindernis. Maar ik weet niet hoe ik er overheen moet.

En zo ontstaat de situatie dus dat ik net zo goed jouw hindernis ben, als jij de mijne

Het komt erop neer dat ik nog steeds op je zit te wachten.
Niet om je te beminnen of om verder met je te gaan, maar om met je te praten. Ik wil emotie bij je ontdekken, begrip en erkenning van je krijgen. Erkenning dat ik een deel van je leven ben, hoe kort ‘ons’ ook geduurd heeft. Ik weet dat het zo nu en dan bij je knaagt, maar weten is voor mij niet voldoende. Ik wil dat je dat recht in mijn gezicht zegt, dat je het beaamt. Want hoe erg je ook je best doet om verder te gaan, ik weet, voel dat er bepaalde momenten zijn dat je alleen aan mij denkt, je belevenissen van ‘ons’ herbeleeft en er misschien wel met weemoed aan terugdenkt.
En zo ontstaat de situatie dus dat ik net zo goed jouw hindernis ben, als jij de mijne.

Ieder jaar probeer ik het opnieuw. Ieder jaar hebben we contact via de mail. De ene keer opgezocht door mij, de andere keer door jou.
Afgelopen november heb ik het naar je geschreven, zo nonchalant mogelijk. Ik heb je gevraagd of je een kopje koffie met me wilde drinken en gezellig wilde bijpraten. Dat kan toch wel na zo’n lange tijd? Al die diepgaande hersenspinsels heb ik maar niet opgeschreven. ‘Opzich’ leek het je wel leuk. Ik wilde dat jij actie zou ondernemen en liet jou zodoende een datum prikken. Niets heb ik meer van je vernomen. Ik was de hobbel in de weg.
Weer een teleurstelling, pijn, verdriet en déjà-vu’s. Ik heb het maar zo gelaten.
Vannacht heb ik weer over je gedroomd, zoals ieder half jaar. Het was levensecht, ik kon zelfs het kenteken van je auto zien. Je was mooi, je was van mij. Het was weer net als toen, spannend, schuldig, maar zó intens en liefdevol. De hele dag heb ik er van bij moeten komen, helemaal omdat ik naast mijn liefde wakker werd en me meteen schuldig voelde dat ik over je gedroomd had. Vanmiddag heb ik je weer een mailtje gestuurd. Voor de aller-aller-állerlaatste keer. Of het weer, just like old times, bij plannen maken en niets uitvoeren blijft. M’n mailbox heb ik nog niet gecheckt. Ik durf niet zo goed, bang dat je zal reageren in de lijn der verwachting:

niet.

Geschreven door Budhilezer Sensi

-Evangelina-

Geschreven door Budhilezer Evangelina

Mijn papa zegt niet zoveel tegen me. Hij doet niet zoveel dingen met me. Soms hebben we wel contact. Meestal is hij dan boos op me. Dan schreeuwt hij iets, dat ik moet ophouden of naar boven moet gaan, veelal zonder eten. Dat vind ik niet leuk. Maar dan besta ik wel.
Het komt ook altijd wel weer goed. Tegen de tijd dat ik naar bed moet, is hij wel weer zo ontdooid dat hij me in ieder geval gewoon welterusten zegt en een nachtkusje geeft. Dan kan ik toch nog rustig gaan slapen. Mijn papa vindt me toch wel lief, anders zou hij me geen nachtkusje geven.

Ik ben een jaar of zes, zeven.
Ik moet naar bed.
Papa heeft me eerder die avond tijdens het avondeten naar boven gestuurd.
Ik sta nu weer tegenover mijn papa, die in zijn fauteuil zit.
Ik huil hysterisch.
“Ga weg”
“Neeheee, ik wil een nachtkusje”
“Nee!”
“Welterusten…”, ik houd mijn wang bij zijn mond.
“Donder op”
“Nee, nee, mama nee, ik wil niet, ik wil een kusje”
Mama trekt me mee, de trap op en legt me in bed. Het licht gaat uit, de deur gaat dicht. Ik moet slapen zonder nachtkusje van mijn papa. Wat ben ik nog waard?

23 jaar later, ik ben een 30-jarige volwassen vrouw. Maar mijn verlangen is hetzelfde als 23 jaar geleden. Mijn verdriet is hetzelfde als 23 jaar geleden. Het is dezelfde leegte die ik voel als 23 jaar geleden.
Papa en ik hebben weer eens contact. We zijn een paar dagen met de familie in een vakantiehuisje. Na 3 dagen zegt hij iets tegen me. In mijn enthousiasme bij het doen van een spelletje, word ik wat luidruchtig en vloek als iets niet goed gaat. Papa zegt: “Dat kan ook anders”.
Zegt hij nou iets tegen me? Ik kijk op: “Wat?”
“Dat kan ook op een andere toon. En ook je woordgebruik kan anders”.
Boem.
Mijn vader praat tegen me. Ik verander in een 7-jarige. Hij is boos op me. Hij vindt me vervelend. Nee, ik ben nu volwassen. Dus: ik zeg iets terug, wat ik 23 jaar geleden niet zei.
“Fijn dat je ook iets zegt. Alleen jammer dat dat het enige is wat je kunt zeggen”.
Ik vind het knap van mezelf dat ik dat gezegd heb. Ik ben rustig.
Maar dan is het moment van volwassenheid alweer voorbij. Mijn tranen komen en ik huil, ik kan niet stoppen. Ik ga ook niet weg. Mijn mama, zus en zwager zien mijn verdriet dat ik altijd verborgen heb gehouden. En ik voel me klein. Ziet mijn papa dit ook?

Dan is het moment daar. Het spel is uit. We gaan naar bed. Nog steeds wens ik mijn vader op dezelfde manier goedenacht als vroeger. Ook nu zal ik naar hem toegaan en welterusten zeggen en mijn wang toedraaien voor een nachtkus van hem. Maar ik ben bang. Ik weet dat hij zijn dochter, die huilend voor hem staat en alleen maar eens iets liefs wil horen, kan afwijzen. Net zoals 23 jaar geleden.
Mijn vader sluit zich op in zijn slaapkamer. Ik drentel wat heen en weer in de woonkamer. Mijn moeder helpt mee met tijdrekken, ik heb dat wel door. Ze heeft medelijden met me. Ze is boos op papa. Maar papa komt niet tevoorschijn.
Als 30-jarige volwassen vrouw ga ik naar bed. De tranen zijn van een 7-jarige ik. Zonder nachtkus van mijn papa ga ik slapen. Ik ben weer – of nog steeds – niks waard.

Geschreven door Budhilezer Prinses Viona