Als we weer bijna op kantoor zijn, zegt ‘W’ opeens: ‘Ik maak me eigenlijk nooit zorgen in m’n leven. Ik denk altijd dat als er iets gebeurt, het zo heeft moeten zijn’.

Ook ik denk dat het eigenlijk zo heeft moeten zijn. Misschien komt er wel iets op m’n pad wat ik nooit had gedaan als ik nog bij hem zou zijn geweest. Het klinkt best hard als ik het zo teruglees en een piepklein stemmetje in mij zegt dat het helemaal niet zo heeft moeten zijn en dat ik veel gelukkiger zou zijn als ik nog bij hem was. En toch denk ik dat er nog wel iets komt en dat ik dan denk, dit was de reden. Het liefst zie ik die reden nu al, want als denker wil ik altijd weten waarom. Toch houd ik er ook rekening mee dat ik er nooit achter kom, hoe moeilijk dat ook is…

Wat zou het mooi zijn om te leven zonder zorgen. Ik ga proberen dat kleine denkertje in mijn lichaam af en toe eens even uit te zetten…

Geschreven door Budhilezer R-ia

Hij is Frans en de vriend van een vriendin van mij. Op een paar Nederlandse woorden tussendoor praat hij Engels met het typisch Franse accent. Hij vertelt over een documentaire die hij vandaag op zijn werk zag. Een documentaire over de liefde, alle soorten liefde, maar hij vertelt ons over het verhaal van twee geliefden. Samen maakten ze ooit muziek. Zij schreef, hij componeerde. Nu zijn ze beiden oud, al in de negentig. Ze zijn er nog, al is haar geest ’slowly drifting away’. Heldere momenten heeft ze nog, toch, vaker niet dan wel.

Hij verzorgt haar en stelt haar gerust als ze weer een helder moment heeft en in paniek raakt omdat haar geest wegglipt. Langzaam, zonder dat ze er iets aan kan doen. “It is oke my love. Don’t worry, don’t worry” vertaalt de Franse vriend de woorden die de oude man zijn geliefde wederhelft toesprak. Terwijl hij verder vertelt gaan mijn vriendin en ik op in het verhaal van de twee oude geliefden. Het is zo mooi en triestig tegelijkertijd. Dit lijkt ware liefde lijkt te zijn. De liefde voor altijd, liefde die verder gaat dan lichamen of geesten. Liefde vanuit en voor een ziel.

“This man is so amazing” gaat de vriend van mijn vriendin verder over de man. “He also teaches young childeren to play the piano. At one point you see him sitting next to a little girl. She is playing the piano, but she makes a lot of mistakes. Then, at the end, he asks the girl if she enjoyed playing the piano. She answers that she did enjoy but she is sorry she made all those mistakes. Then, the old man answers”:

‘Please. When you play the piano, always make some mistakes. Because the mistakes are what makes the play beautiful’.

Geschreven door Marjolein

Ik ben de oudere broer in dit tweekoppige gezelschap. Zwaarmoedig filosofisch ingesteld en nogal vatbaar voor nare emoties. Daar hoor je mij verder niet al te hard over klagen, althans, dat tracht ik zoveel mogelijk te vermijden. Hij is de jongere broer, de flierefluiter, de levensgenieter, de (ontwaar ik daar een patroon?) succesvolle. En het gaat niet goed met hem. Ik verbaas me.

Het contrast kan bijna niet groter zijn: hij doof, homo en outgoing, ik horend, hetero en een beetje introvert. Je zou zeggen dat ik van nature in het voordeel ben. Dat het bestaan mij toelacht en talloze kansen biedt. En dat mijn broertje een zware taak in het verschiet ligt om, ondanks alle negatieve reacties die deze maatschappij hem ongetwijfeld aan de schenen zal werpen, er het beste van te maken. Maar niets is minder waar. Mijn broer plukt vruchten bij de vleet. Hij is slim, jong en knap (Het blijft familie he ☺) en heeft niets om over te klagen. Onlangs afgestudeerd als linguïst vliegen de job-opportunities hem om de niet-horende oren. Tevens vliegt hij minstens vijf keer per jaar naar verre, bij voorkeur tropische, oorden om een van zijn honderdduizend vrienden te bezoeken, of om nieuwe vrienden te maken. Hij is een man van de wereld en ik ben fokking trots op hem.

Maar nu zit hij in zak ende as. Zijn relatie is stukgelopen en hij heeft dikke vette liefdesverdriet. Chattend met mij mikt hij zijn gevoelens op tafel en ik vind het verschrikkelijk naar voor hem. Echt heel verschrikkelijk naar. Liefdesverdriet gun je je ergste vijand niet. Er zijn weinig zaken zo uitzichtloos als hardcore liefdesverdriet.

Mij vraagt hij om advies. Want hij trekt dit gevoel niet meer. Gefocussed lees ik zijn in tranen gedrenkte typsels en beantwoord ze zo broederlijk en opbeurend als ik maar kan. Ik vertel hem dat de angst om alleen te blijven slechts een voortvloeisel is van zijn huidige gemoedstoestand. Ik vertel hem dat hij zijn verdriet niet moet bestrijden maar ondergaan. Dat het wijs en verstandig is om het, weliswaar vriendschappelijke, contact met zijn ex te verbreken, en dan niet voor twee weken of een dergelijke korte periode. Ik wijs hem op het feit dat hij destijds deze geweldige man heeft weten te schaken en dat er geen enkele reden is dat hij dat in de toekomst niet zou kunnen herhalen met een andere fantastische man. Ik wuif zijn angst om weer met horende mannen te daten terzijde. Het geeft weliswaar een extra dimensie aan de zaak, die zowel lastig als leerzaam zou kunnen zijn, maar dat zou geen reden moeten zijn om je blikveld te vernauwen. En zo klets ik er een end op los.

Hij voelt zich een stuk beter en we maken al spoedig grapjes over heel andere zaken. We wensen mekaar een goeie nacht en hij sluit af met een plotsklaps “Ik hou zielsveel van je broer!” Yeah, ik ook van jou broertje.

Over en uit. Ik surf met een tevreden gevoel verder totdat ik me opeens iets besef.

Ik ben eigenlijk altijd foktop jaloers geweest op mijn broertje. Hij: de hippe, snelle, goedgeklede, goedgebekte, ondanks maar ook dankzij zijn gebrek aan werkzame oren alles naar zijn hand zettende, immer vrolijke vrijbuiter voelt zich momenteel verschrikkelijk slecht. Maar dan ook echt existentieel slecht. Als in: “Mijn wereld vergaat!”. En ik, de doemdenkende, underachievende, melancholische ouwe broer voel me bijkans uitstekend. En dat reeds lange tijd. Ik ben warempel in staat om hem in een kwartier zodanig op te beuren dat hij weer flauwe grappen maakt. Ergens op driekwart van ons gesprek zegt hij: “Ik heb hier te maken met een pro, he ” Dat ontroerde mij zeer.

Zoals mijn broertje zijn snelle leven leidt, zo leid ik mijn trage leven. En eigenlijk ben ik daar verdomd mee in mijn nopjes. Ik hoef helemaal niet jaloers te zijn op mijn DNA-genootje. Zeker niet gezien de huidige ontwikkelingen rond zijn persoon.

Er is geen ontkomen aan. Ondanks al je succes, al je hipheid, al je geld, al je passies of juist ondanks het ontbreken van al die zaken: als de liefde er vandoor gaat, gaat iedereen door dezelfde hel

In de liefde zijn we allemaal gelijk.

Geschreven door Budhilezer Titus

Er schuilt iemand anders in mij de laatste tijd. Nee wacht, in mij ben ik nog wel precies mij…maar het lijf er om heen is van iemand anders. Dat kan niet anders. Ik ben het in ieder geval niet, die zo reageert…no way! Het is niet mijn stem die zo luid praat, niet mijn traan die daar biggelt over die oververhitte wangen. Het zijn niet mijn armen die de kleding oprapen en aantrekken midden in de nacht. Het zijn niet mijn benen die ineens weg marcheren. Het is niet mijn lijf dat zich wegtrekt als hij me bij zich wil houden. Nee, dat is iemand anders’ lijf. En wat een raar lijf! Totaal niet goed om mijn binnenste heen geinstalleerd. De draden zijn verkeerd met elkaar verbonden. Help, is er een elektricien in de buurt? Val ik nog onder de garantieverklaring?

Van binnen ben ik keihard tegen mezelf aan het roepen. ‘Zeg nou maar gewoon wat je dwars zit, waar je bang voor bent! Doe nou maar gewoon, je weet toch wel dat hij goed gaat reageren…zoals hij altijd al heeft gedaan. Niet bang zijn, gewoon doen… zeggen… doe maar… … … zeg dan… … Zeg! ZEGGEN! NU!’

Maar dat vreemde lijf reageert niet. Oh…wacht…er zit waarschijnlijk iets in de keel, dat de woorden zo blijven steken. Ik schraap mijn keel. Klinkt niet als de mijne. Ik probeer opnieuw. Niks. Oh nee, nog erger, het lijf begint te schokken, het huilt, het trilt. Het verkrampt. What the fuck!

Ondertussen wacht hij al een half uur, armen om me heen geslagen, troostend fluisterend wachtend tot ik vertel wat er is. Ik voel hem verward en vertwijfeld. Ik voel hem zich afvragen wat hij verkeerd gezegd heeft. Gedaan heeft. Geef hem eens ongelijk! Ik ben het helemaal met hem eens. Ik zou ook verward zijn. Maar ik ben koekoek, niet hij!

Hoe frustrerend is dit!! Waar wacht ik op?! Ondertussen ligt hij daar, vast denkend mijn hart minstens plat gestampt te moeten hebben, zo verdrietig lig ik daar in de kreukels. ‘Wacht’ wil ik zeggen, ‘dit zijn niet mijn kreukels, dit is niet mijn rare gedrag dat je daar ziet. Echt niet!’

Oh daar komen de woorden…eindelijk! Pardon?! Waarom zo hard?! Waarom huilend?! Oh nee, dat bedoel ik niet.! Waar is de uit-knop in hemelsnaam!

Kan ik nou niet gewoon praten? Normaal? Zeggen wat er is? Dat ik soms zo bang ben alleen te zijn, bang ben alleen gelaten te worden. Kan ik niet gewoon vertellen dat ik het ingewikkeld vind te vragen of hij met ons 3tjes het nieuwe jaar in wil gaan? Kan ik niet als een normaal mens zeggen dat ik me eigenlijk best vaak bezwaard voel, omdat hij moet invoegen in een leven met een kind. Dat ik bang ben dat hij het saai zal gaan vinden, zo’n rustig leven dat ik nu eenmaal leid. Gewoon vertellen dat ik mee wil naar zijn ouders met O&N en niet alleen thuis wil zitten wachten tot hij daar klaar is. Dat het voor mij heel wat betekent als hij me wil voorstellen aan zijn ouders, ook al is dat niet makkelijk voor hen en hem.

Ik wil de woorden er normaal uit laten rollen. En erover praten. Zoals een niet gestoord mens. Sjonge, wat wil ik dat graag. Maar het lijf doet het niet. Het is kapot. Stroomstoring. Kortsluiting. Maakt rare sprongen. Rare sprongen die bij hem ook wat kapot maken. Hem doen twijfelen. Twijfelen aan mij, aan ons…. twijfelen aan hemzelf. Of in ieder geval, daar ben ik bang voor. Maar ook dat kan ik weer niet gewoon vragen.

Fuck, ik wil mijn eigen lijf terug! Gewoon. Normaal. Niet gestoord. Niet KOEKOEK!

Geschreven door Budhilezer Tamtam

‘Om uiteindelijk te krijgen wat ik echt wil moet ik wel’

De tyfoes, wat zie ik daar tegenop. Want ik voel aan mijn water dat als ik hierover begin dat het dan ophoudt, de lol. Het feit dat ik me dat na een half jaar nog steeds afvraag zegt immers genoeg. En als ik zou weten dat het er bij hem niet inzit, dan kan ik niet doorgaan met de lol. Dat is mijn eer te na en heb ik de tijd niet voor. Maar wil ik dat gesprek nu? Kan ik het aan om weer terug bij af te zijn? Even speel ik met de gedachte om het over kerst heen te trekken en zie ik ons op kerstavond slenteren door Parijs. Maar dan trek ik mezelf weer bij het hier en nu. Om uiteindelijk te krijgen wat ik echt wil moet ik wel. Met de billen bloot.

Ik snij het gesprek aan. En wat ik verwacht, gebeurt. Hij wil nu niet wat ik uiteindelijk wel wil. Hij wil vrijblijvend.

Ik wil niet vrij blijven.

We nemen afscheid.

Geschreven door Susanne

Toch vind ik het een ding. Een point of no return. Een nieuwe fase. Het eerste wat we echt gaan doen om het echt te gaan doen. Zoiets.

Ik vind het tof, heus. Maar vandaag kreeg ik het opeens benauwd op straat. Het was namelijk zo, dat ik oogcontact had met een leuke man. En opeens wist ik: “ik heb niet meer zomaar een vriendje, ik heb een aanstaande echtgenoot. En dat is voor de rest van mijn leven”. Toen kwam het besef dat ik misschien nooit meer zou vrijen met een andere man. Dat is toch waar je voor gaat. Deze man tot de dood ons scheidt. Oogcontact met derden is wel toegestaan, maar daar blijft het bij.

Tijdens mijn gang door de supermarkt besefte ik dat we in 2051, deo volente, veertig jaar getrouwd zouden zijn. Veertig jaar! Ik leef nog niet eens zo lang, ik kan het niet eens tot me door laten dringen.

Toen ik thuiskwam met de boodschappen, herinnerde ik me dat Arhur Japin er iets moois over had geschreven.
Snel had ik het citaat gevonden “mijn vrijheid is me lief, maar de liefde is me liever”.

En zo zit het, zo simpel is het.

Goed, je kunt niet meer spontaan naar huis met mannen uit de supermarkt (maar hoe vaak deed je dat nou? en hoe leuk is dat eigenlijk?) je hebt wel de leukste man thuis zitten wachten. En dat is veel meer waard.

Morgen zet ik me vreugde mijn handtekening. Of is dat nog niet bij ondertrouw?

Geschreven door Budhilezer Zus

De mannen die ik ken, enkele uitzonderingen daargelaten, bedienen zich van een air die menig vrijgezel niet zou misstaan. Ondertussen verknocht aan hun wederhelft sijpelen af en toe de twijfels, het onbegrip, de redeloosheid en de woede door. Alsmede de verknochtheid, laat daar geen misverstanden over bestaan. In die contreien, bij de manne, is het makkelijk om je een vrijstaand individu te voelen. Met de boys de kroeg in duiken klinkt banaal maar is nodig om een gezonde jongen te blijven. Hetzelfde gezonde principe treffen wij ook aan bij u, lezende dame. Never en te nooit niet de makkers/vriendinnetjes in de steek laten.

Mooi! Zijn we daar ook weer uit! Echter, hetgeen mij aanspoorde om dit stukje te tikken is en blijft de mij nogal vreemde “stelletjes-cultuur”. Ik voel me helemaal geen stelletjesman, en als ik door familiefeestjes min of meer gedwongen word om de mannelijke helft van een stelletje te zijn doe ik dat met enige tegenzin. Bah! Stelletjes! Het voelt ongemakkelijk en het zit niet goed, als een misplaatst kledingstuk . Eenzelfde unheimlichkeit, maar dan plaatsvervangend, overvalt mij wanneer ik huwelijken voltrokken zie worden, waarbij beide partijen beloftes doen aan elkaar die ze nooit waar kunnen maken. Een “stelletje” zijn is eng. En gevaarlijk. En behoorlijk burgerlijk, hoewel met de jaren dergelijke bezwaren aan kracht inboeten. Al met al: het begrip “stelletje”, los van de prachtige liefde die er tussen twee personen kan bestaan, als sociale entiteit beangstigd mij. Heeft de Titus last van bindingsangst?

Neen! Ik hou zoveel van mijn meisje! Mijn prachtige, vrolijke schoonheid! (Okee, ik zal het kort houden, beste singles. Maar dit soort zaken zijn nou eenmaal de harde waarheid voor lui met een succesvolle relatie. Kan er ook weinig aan doen…) Mijn muze, mijn lichtje! Ik wil haar nooit meer kwijt! You get the picture, right?

Dus. Ik streef naar een wereld waarin iedereen een individu blijft, zoals mijn makkers reeds enigszins stuntelend en ongemakkelijk trachten te doen. Waarin de liefde voor je liefje tot ijzingwekkende hoogten kan stijgen zonder dat iedereen daar last van heeft, jezelf incluis. Ik streef naar een wereld waarin Titus wordt uitgenodigd met de optie “+1”, of waarin ik zelf de “+1” zou mogen wezen. Niks mis met “+1” zijn.

Geschreven door Budhilezer Titus

Zal ik ooit weer verdriet kunnen hebben zonder dat te associëren met jou, want mijn god wat hebben wij verdriet gehad samen! Ik wil weer huilen om het huilen, huilen om verdriet dat niet wordt veroorzaakt door jou, door ons.

Ik wil boos kunnen zijn en ruzie kunnen maken zonder jou in mijn hoofd. Wij, met onze verschrikkelijke ruzies en onoplosbare discussies die uiteindelijk eindigen in ruzies, tranen, verdriet, wanhoop, woede. Ongeluk.

Ik wil zo graag vrij zijn!Vrij van jou in mijn hoofd. Niet meer bang voor jouw oordeel, bang voor de pijn in jouw ogen, bang voor de wanhoop. Maar ook bang om aan jou te denken als ik blij ben, als ik gelukkig ben. Het voelt niet eerlijk om dan aan jou te denken!

Ik wil emoties ervaren zonder dat jij diegene bent waar ik aan denk, onbewust bewust….
En volgens mij lukt me dat stukje bij beetje. Voor het eerst vandaag, verlangde ik alleen naar mijn de armen van mijn nieuwe lief om mij heen en dacht ik niet aan jou. Voor het eerst was je even verdwenen.

Zul je ooit helemaal uit mij verdwijnen? Waarschijnlijk niet, en dat is maar goed ook. Ik wil je ooit graag een plekje geven ergens in mij. Ik wil heel af en toe aan jou denken omdat ik dat wil, en niet onbewust mij bewust worden van jouw aanwezigheid.
Je krijgt een ereplekje!

Geschreven door Budhilezer Ilena

Het niet willen loslaten dat heb ik geweten de afgelopen zomer. Mijn lieve schat, het ging niet meer, dan toch allebei maar weer alleen. Ontkenning en onzekerheid, maar ook kwaadheid en verdriet gingen uiteindelijk over naar acceptatie en begrip. Langzaam aan voelde ik mijzelf weer terug komen, blijkbaar was het nodig om jou daarvoor te verliezen.

Opeens ben ik nu weer omringd door vrienden, mensen van vroeger en van nu, met wie ik nu mijn dagelijkse leven deel. Deze mensen geven mij energie en een gevoel van thuis zijn, wat ik nooit meer kwijt wil raken voor slechts een iemand. En wat geeft het een goed gevoel om tussen al deze mensen helemaal op mijn eigen benen te staan.

Ik hoop dat mijn romantische ziel de komende tijd niet te snel op hol zal draven, dat ik de tijd zal nemen voor mezelf, mijn vrienden en mijn zoektocht naar een leuke baan. Maar goed, who am i kidding

Geschreven door Budhilezer LisaZ

Waar er jaren aan onbelangrijkere gesprekken en telefoontjes aan vooraf gingen, lijkt het nu tijd voor de betekenisvolle gesprekken, de ‘zit je?’-telefoontjes. De boodschappen waar ik niet anders op kan reageren dan een hoge langgerekte:”Oooohhhh…..echt?! Tjezus…” Met een brok in m’n keel en soms zelfs wat beginnende tranen in m’n ogen besef ik me dat misschien wel de belangrijkste fase begint in het leven van een dierbare vriend of vriendin. Er zit een inieminie kind in een buik, romantische huwelijksaanzoeken zijn geaccepteerd, het droomhuis is binnen of de heerlijke lang gehoopte liefde is gevonden.

Een paar jaar geleden had ik vrijwel allemaal vrijgezellen om me heen, nu lijkt iedereen een nieuw leven te starten. Er wordt gecocoond, opgegaan in de nieuwe vormen van liefde en nieuwe samenlevingsvormen. Het is niet meer één, het is twee en soms wordt twee ook nog drie.

Aan de ene kant vind ik deze nieuwe fase fijn. Er is veel geluk en er gebeuren mooie dingen. Dit is de fase waar ik altijd naar heb uitgekeken. Benieuwd met wie mijn vrienden de grote stappen in hun leven zouden gaan zetten. Aan de andere kant zijn er ook meer momenten waarop ik besef dat ik ook zo toe ben om grote stappen te gaan nemen. De grote keuzes te maken, die op dat moment misschien niet eens zo groots aanvoelen. Maar ook dat zal ik moeten afwachten…

Geschreven door Marjolein