Ik heb ongeveer een jaar lang niet bestaan. Een jaar is pleite. Eind 2007/begin 2008: Titus has left the building. De voornoemde vage herinneringen staven die bewering. Een korte bloemlezing uit het Titus-archief:

Titus is hartstikke dood. Desondanks wordt zijn lichaam wakker, omstreeks het middaguur. Stevig balend wegens voornoemd feit weigert hij op te staan. Hij leeft immers niet meer. De verduisterende gordijnen verschaffen bescheiden maar vrij felle straaltjes lentezon toegang tot zijn crypte. Kut. Ik ben wakker…

Het basale, tot minimale grootte en minimale kracht gereduceerde wezen dat eens mijn ziel was kan de kamer waar zijn nog levende lichaam ligt niet meer verdragen. Het gordijn moet weg. De muren moeten weg. Het bed in de fik. Opgestaan, tegen wil en dank, zoeft de geest de gordijnen terzijde en vanuit een diep en duister oord klinkt door het strottehoofd van zijn nog steeds in leven zijnde lichaam de zinsnede: “Rise and shine, motherfucker!” Zwakjes. Het lichaam grinnikt even, het ziele-overblijfsel doet niet mee aan dergelijke frivoliteiten.

Het lichaam doet netjes wat lichamen moeten doen: niet doodgaan. Het haast zich naar de plee als er weer eens een duchtig partijtje gescheten dient te worden, het kauwt speekselloos op een broodje om het met de grootste moeite peristaltisch richting maag te bonjouren. De ziel, of wat daar voor doorgaat, vindt het… nou ja… de ziel vindt helemaal niks.

Het lichaam moet lopen. Anders lijdt het zieltje te veel. Want als er een ding is wat het lichaam wil, is het Niet Doodgaan. Op veel steun van het zieltje hoeft het lichaam niet te rekenen, dus stiefelt onze held op eigen kracht noest rond de Sloterplas. Letterlijk met de ziel onder de arm. En dat dag na dag, maand na maand. Respect, dames en heren, voor het grote biologische wonder, compleet met armen, benen, voortplantingsorganen, spijsverteringsstelsel en ijzeren overlevingsdrang dat bij de burgerlijke stand staat ingeschreven als “Titus, geboren 28-12-1977”!

Ik ben er zelf niet bij geweest. Deze vage herinneringen zijn mij ingefluisterd door mijn dijbenen, door mijn beblaarde voeten, door mijn longen, door mijn pancreas, door mijn blauwe ogen etc… Ik, de ziel Titus, was met vakantie. Waar naartoe is mij ook een volstrekt raadsel. Ik heb vast veel gezopen.

Al een geruime tijd ben ik er weer. In semi-vol ornaat. Met mijn probleempjes. Mijn schattige, lieve probleempjes. Godsamme, wat ben ik blij dat ik me probleempjes kan veroorloven zeg! Zoals deze week: zat ik niet lekker in mijn vel! Twee dagen lang me kut voelen en onzeker en verdrietig… Heerlijk!

Het is zo fijn om te leven, dat wil zeggen: het is zo fijn om te bestaan. Echt te bestaan.

Dan maak je nog eens wat mee ; )

Geschreven door Budhilezer Titus

Ik ben de oudere broer in dit tweekoppige gezelschap. Zwaarmoedig filosofisch ingesteld en nogal vatbaar voor nare emoties. Daar hoor je mij verder niet al te hard over klagen, althans, dat tracht ik zoveel mogelijk te vermijden. Hij is de jongere broer, de flierefluiter, de levensgenieter, de (ontwaar ik daar een patroon?) succesvolle. En het gaat niet goed met hem. Ik verbaas me.

Het contrast kan bijna niet groter zijn: hij doof, homo en outgoing, ik horend, hetero en een beetje introvert. Je zou zeggen dat ik van nature in het voordeel ben. Dat het bestaan mij toelacht en talloze kansen biedt. En dat mijn broertje een zware taak in het verschiet ligt om, ondanks alle negatieve reacties die deze maatschappij hem ongetwijfeld aan de schenen zal werpen, er het beste van te maken. Maar niets is minder waar. Mijn broer plukt vruchten bij de vleet. Hij is slim, jong en knap (Het blijft familie he ☺) en heeft niets om over te klagen. Onlangs afgestudeerd als linguïst vliegen de job-opportunities hem om de niet-horende oren. Tevens vliegt hij minstens vijf keer per jaar naar verre, bij voorkeur tropische, oorden om een van zijn honderdduizend vrienden te bezoeken, of om nieuwe vrienden te maken. Hij is een man van de wereld en ik ben fokking trots op hem.

Maar nu zit hij in zak ende as. Zijn relatie is stukgelopen en hij heeft dikke vette liefdesverdriet. Chattend met mij mikt hij zijn gevoelens op tafel en ik vind het verschrikkelijk naar voor hem. Echt heel verschrikkelijk naar. Liefdesverdriet gun je je ergste vijand niet. Er zijn weinig zaken zo uitzichtloos als hardcore liefdesverdriet.

Mij vraagt hij om advies. Want hij trekt dit gevoel niet meer. Gefocussed lees ik zijn in tranen gedrenkte typsels en beantwoord ze zo broederlijk en opbeurend als ik maar kan. Ik vertel hem dat de angst om alleen te blijven slechts een voortvloeisel is van zijn huidige gemoedstoestand. Ik vertel hem dat hij zijn verdriet niet moet bestrijden maar ondergaan. Dat het wijs en verstandig is om het, weliswaar vriendschappelijke, contact met zijn ex te verbreken, en dan niet voor twee weken of een dergelijke korte periode. Ik wijs hem op het feit dat hij destijds deze geweldige man heeft weten te schaken en dat er geen enkele reden is dat hij dat in de toekomst niet zou kunnen herhalen met een andere fantastische man. Ik wuif zijn angst om weer met horende mannen te daten terzijde. Het geeft weliswaar een extra dimensie aan de zaak, die zowel lastig als leerzaam zou kunnen zijn, maar dat zou geen reden moeten zijn om je blikveld te vernauwen. En zo klets ik er een end op los.

Hij voelt zich een stuk beter en we maken al spoedig grapjes over heel andere zaken. We wensen mekaar een goeie nacht en hij sluit af met een plotsklaps “Ik hou zielsveel van je broer!” Yeah, ik ook van jou broertje.

Over en uit. Ik surf met een tevreden gevoel verder totdat ik me opeens iets besef.

Ik ben eigenlijk altijd foktop jaloers geweest op mijn broertje. Hij: de hippe, snelle, goedgeklede, goedgebekte, ondanks maar ook dankzij zijn gebrek aan werkzame oren alles naar zijn hand zettende, immer vrolijke vrijbuiter voelt zich momenteel verschrikkelijk slecht. Maar dan ook echt existentieel slecht. Als in: “Mijn wereld vergaat!”. En ik, de doemdenkende, underachievende, melancholische ouwe broer voel me bijkans uitstekend. En dat reeds lange tijd. Ik ben warempel in staat om hem in een kwartier zodanig op te beuren dat hij weer flauwe grappen maakt. Ergens op driekwart van ons gesprek zegt hij: “Ik heb hier te maken met een pro, he ” Dat ontroerde mij zeer.

Zoals mijn broertje zijn snelle leven leidt, zo leid ik mijn trage leven. En eigenlijk ben ik daar verdomd mee in mijn nopjes. Ik hoef helemaal niet jaloers te zijn op mijn DNA-genootje. Zeker niet gezien de huidige ontwikkelingen rond zijn persoon.

Er is geen ontkomen aan. Ondanks al je succes, al je hipheid, al je geld, al je passies of juist ondanks het ontbreken van al die zaken: als de liefde er vandoor gaat, gaat iedereen door dezelfde hel

In de liefde zijn we allemaal gelijk.

Geschreven door Budhilezer Titus

Er schuilt iemand anders in mij de laatste tijd. Nee wacht, in mij ben ik nog wel precies mij…maar het lijf er om heen is van iemand anders. Dat kan niet anders. Ik ben het in ieder geval niet, die zo reageert…no way! Het is niet mijn stem die zo luid praat, niet mijn traan die daar biggelt over die oververhitte wangen. Het zijn niet mijn armen die de kleding oprapen en aantrekken midden in de nacht. Het zijn niet mijn benen die ineens weg marcheren. Het is niet mijn lijf dat zich wegtrekt als hij me bij zich wil houden. Nee, dat is iemand anders’ lijf. En wat een raar lijf! Totaal niet goed om mijn binnenste heen geinstalleerd. De draden zijn verkeerd met elkaar verbonden. Help, is er een elektricien in de buurt? Val ik nog onder de garantieverklaring?

Van binnen ben ik keihard tegen mezelf aan het roepen. ‘Zeg nou maar gewoon wat je dwars zit, waar je bang voor bent! Doe nou maar gewoon, je weet toch wel dat hij goed gaat reageren…zoals hij altijd al heeft gedaan. Niet bang zijn, gewoon doen… zeggen… doe maar… … … zeg dan… … Zeg! ZEGGEN! NU!’

Maar dat vreemde lijf reageert niet. Oh…wacht…er zit waarschijnlijk iets in de keel, dat de woorden zo blijven steken. Ik schraap mijn keel. Klinkt niet als de mijne. Ik probeer opnieuw. Niks. Oh nee, nog erger, het lijf begint te schokken, het huilt, het trilt. Het verkrampt. What the fuck!

Ondertussen wacht hij al een half uur, armen om me heen geslagen, troostend fluisterend wachtend tot ik vertel wat er is. Ik voel hem verward en vertwijfeld. Ik voel hem zich afvragen wat hij verkeerd gezegd heeft. Gedaan heeft. Geef hem eens ongelijk! Ik ben het helemaal met hem eens. Ik zou ook verward zijn. Maar ik ben koekoek, niet hij!

Hoe frustrerend is dit!! Waar wacht ik op?! Ondertussen ligt hij daar, vast denkend mijn hart minstens plat gestampt te moeten hebben, zo verdrietig lig ik daar in de kreukels. ‘Wacht’ wil ik zeggen, ‘dit zijn niet mijn kreukels, dit is niet mijn rare gedrag dat je daar ziet. Echt niet!’

Oh daar komen de woorden…eindelijk! Pardon?! Waarom zo hard?! Waarom huilend?! Oh nee, dat bedoel ik niet.! Waar is de uit-knop in hemelsnaam!

Kan ik nou niet gewoon praten? Normaal? Zeggen wat er is? Dat ik soms zo bang ben alleen te zijn, bang ben alleen gelaten te worden. Kan ik niet gewoon vertellen dat ik het ingewikkeld vind te vragen of hij met ons 3tjes het nieuwe jaar in wil gaan? Kan ik niet als een normaal mens zeggen dat ik me eigenlijk best vaak bezwaard voel, omdat hij moet invoegen in een leven met een kind. Dat ik bang ben dat hij het saai zal gaan vinden, zo’n rustig leven dat ik nu eenmaal leid. Gewoon vertellen dat ik mee wil naar zijn ouders met O&N en niet alleen thuis wil zitten wachten tot hij daar klaar is. Dat het voor mij heel wat betekent als hij me wil voorstellen aan zijn ouders, ook al is dat niet makkelijk voor hen en hem.

Ik wil de woorden er normaal uit laten rollen. En erover praten. Zoals een niet gestoord mens. Sjonge, wat wil ik dat graag. Maar het lijf doet het niet. Het is kapot. Stroomstoring. Kortsluiting. Maakt rare sprongen. Rare sprongen die bij hem ook wat kapot maken. Hem doen twijfelen. Twijfelen aan mij, aan ons…. twijfelen aan hemzelf. Of in ieder geval, daar ben ik bang voor. Maar ook dat kan ik weer niet gewoon vragen.

Fuck, ik wil mijn eigen lijf terug! Gewoon. Normaal. Niet gestoord. Niet KOEKOEK!

Geschreven door Budhilezer Tamtam

‘Om uiteindelijk te krijgen wat ik echt wil moet ik wel’

De tyfoes, wat zie ik daar tegenop. Want ik voel aan mijn water dat als ik hierover begin dat het dan ophoudt, de lol. Het feit dat ik me dat na een half jaar nog steeds afvraag zegt immers genoeg. En als ik zou weten dat het er bij hem niet inzit, dan kan ik niet doorgaan met de lol. Dat is mijn eer te na en heb ik de tijd niet voor. Maar wil ik dat gesprek nu? Kan ik het aan om weer terug bij af te zijn? Even speel ik met de gedachte om het over kerst heen te trekken en zie ik ons op kerstavond slenteren door Parijs. Maar dan trek ik mezelf weer bij het hier en nu. Om uiteindelijk te krijgen wat ik echt wil moet ik wel. Met de billen bloot.

Ik snij het gesprek aan. En wat ik verwacht, gebeurt. Hij wil nu niet wat ik uiteindelijk wel wil. Hij wil vrijblijvend.

Ik wil niet vrij blijven.

We nemen afscheid.

Geschreven door Susanne

De draak van een vrouw die laat blijken wat ze lekker vindt, door het gewoon te zeggen. Of door harder te kreunen als hij precies dat ene plekje…jaja…daar ja, precies daar……ohhhh… heeft gevonden. De draak van een vrouw die initiatiefrijk is en in is voor meer dan recht op en neer. Een vrouw die het liefst met het licht aan vrijt, want het oog wil ook wat en ze hoeft zich per slot van rekening nergens voor te schamen. De dame die in is voor spelletjes en speeltjes met één handbeweging uit haar nachtkastje tevoorschijn tovert om de feestvreugde te vergroten. Kortom: een dame die zich niet geneert voor haar gezonde trek. Die er voortvarend voor zorgt dat ze krijgt wat ze wil, totdat ze moe en voldaan in slaap valt. De natte droom van iedere man. Dacht ik. Dat dacht ik dus verkeerd.

Want mannen worden hier onzeker van. Onze mannen – en dan met name de jongere generatie – zijn bang van de geëmancipeerde vrouw van nu. Het kan vreemd gaan… Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat vrouwen zich emancipeerden en opkwamen voor gelijke rechten, ook in bed. Dat ze een orgasme eisten, dat in de meeste gevallen niet bereikt werd door de twee tellen voorspel waar meneer zich mee vermoeide: een vluchtige kus op de mond, een kneep in de borst en dan hupsakee. Wham, bam, thank you m’am.

Vrouwen hebben door de jaren heen, de mannen heropgevoed op dat gebied. Met engelengeduld hebben we onze mannen geleerd hoe we het graag willen hebben in bed. Iets meer voorspel, iets meer tijd en aandacht voor onze behoeften. In slaap vallen na de daad mag dan biologisch bepaald zijn bij mannen, maar is niet wenselijk. Vrouwen ontdekten steeds beter wat ze wél en vooral ook niet wilden. Het werd er leuker op. Spannender ook. En ingewikkelder, blijkt nu…

Want de jonge heren van nu, vinden het allemaal teveel gedoe. Ze zijn bang voor haar ongebreidelde lust. Ze durven niet te vragen hoe ze de vrouw in kwestie het beste kunnen plezieren en ze zijn als de dood voor kritiek. Want kritiek raakt hun tere zieltje én hun tere deel, met alle gevolgen van dien. Ze zijn bang om af te gaan en willen het liefst het licht uit tijdens de daad. De huidige man is de vrouw van veertig jaar geleden. En ik moet eerlijk zeggen: ik heb hier niks mee. Sterker nog: ik krijg hier – ondanks mijn sociale inborst en eindeloos begrip voor andermans sores – ontzettende jeuk van! Zijn dit nou de mannen van nu? Wát een watjes! Waar is de brul van de leeuw gebleven?!

Misschien kunnen deze softe broeders maar beter celibatair gaan leven en het klooster in gaan. Of misschien ook maar niet. Voelen ze zich daar net zo onzeker. Want er bestaan per slot van rekening ook genoeg initiatiefrijke geestelijken.

Geschreven door Budhilezer Monique

Toch vind ik het een ding. Een point of no return. Een nieuwe fase. Het eerste wat we echt gaan doen om het echt te gaan doen. Zoiets.

Ik vind het tof, heus. Maar vandaag kreeg ik het opeens benauwd op straat. Het was namelijk zo, dat ik oogcontact had met een leuke man. En opeens wist ik: “ik heb niet meer zomaar een vriendje, ik heb een aanstaande echtgenoot. En dat is voor de rest van mijn leven”. Toen kwam het besef dat ik misschien nooit meer zou vrijen met een andere man. Dat is toch waar je voor gaat. Deze man tot de dood ons scheidt. Oogcontact met derden is wel toegestaan, maar daar blijft het bij.

Tijdens mijn gang door de supermarkt besefte ik dat we in 2051, deo volente, veertig jaar getrouwd zouden zijn. Veertig jaar! Ik leef nog niet eens zo lang, ik kan het niet eens tot me door laten dringen.

Toen ik thuiskwam met de boodschappen, herinnerde ik me dat Arhur Japin er iets moois over had geschreven.
Snel had ik het citaat gevonden “mijn vrijheid is me lief, maar de liefde is me liever”.

En zo zit het, zo simpel is het.

Goed, je kunt niet meer spontaan naar huis met mannen uit de supermarkt (maar hoe vaak deed je dat nou? en hoe leuk is dat eigenlijk?) je hebt wel de leukste man thuis zitten wachten. En dat is veel meer waard.

Morgen zet ik me vreugde mijn handtekening. Of is dat nog niet bij ondertrouw?

Geschreven door Budhilezer Zus

De mannen die ik ken, enkele uitzonderingen daargelaten, bedienen zich van een air die menig vrijgezel niet zou misstaan. Ondertussen verknocht aan hun wederhelft sijpelen af en toe de twijfels, het onbegrip, de redeloosheid en de woede door. Alsmede de verknochtheid, laat daar geen misverstanden over bestaan. In die contreien, bij de manne, is het makkelijk om je een vrijstaand individu te voelen. Met de boys de kroeg in duiken klinkt banaal maar is nodig om een gezonde jongen te blijven. Hetzelfde gezonde principe treffen wij ook aan bij u, lezende dame. Never en te nooit niet de makkers/vriendinnetjes in de steek laten.

Mooi! Zijn we daar ook weer uit! Echter, hetgeen mij aanspoorde om dit stukje te tikken is en blijft de mij nogal vreemde “stelletjes-cultuur”. Ik voel me helemaal geen stelletjesman, en als ik door familiefeestjes min of meer gedwongen word om de mannelijke helft van een stelletje te zijn doe ik dat met enige tegenzin. Bah! Stelletjes! Het voelt ongemakkelijk en het zit niet goed, als een misplaatst kledingstuk . Eenzelfde unheimlichkeit, maar dan plaatsvervangend, overvalt mij wanneer ik huwelijken voltrokken zie worden, waarbij beide partijen beloftes doen aan elkaar die ze nooit waar kunnen maken. Een “stelletje” zijn is eng. En gevaarlijk. En behoorlijk burgerlijk, hoewel met de jaren dergelijke bezwaren aan kracht inboeten. Al met al: het begrip “stelletje”, los van de prachtige liefde die er tussen twee personen kan bestaan, als sociale entiteit beangstigd mij. Heeft de Titus last van bindingsangst?

Neen! Ik hou zoveel van mijn meisje! Mijn prachtige, vrolijke schoonheid! (Okee, ik zal het kort houden, beste singles. Maar dit soort zaken zijn nou eenmaal de harde waarheid voor lui met een succesvolle relatie. Kan er ook weinig aan doen…) Mijn muze, mijn lichtje! Ik wil haar nooit meer kwijt! You get the picture, right?

Dus. Ik streef naar een wereld waarin iedereen een individu blijft, zoals mijn makkers reeds enigszins stuntelend en ongemakkelijk trachten te doen. Waarin de liefde voor je liefje tot ijzingwekkende hoogten kan stijgen zonder dat iedereen daar last van heeft, jezelf incluis. Ik streef naar een wereld waarin Titus wordt uitgenodigd met de optie “+1”, of waarin ik zelf de “+1” zou mogen wezen. Niks mis met “+1” zijn.

Geschreven door Budhilezer Titus

Zal ik ooit weer verdriet kunnen hebben zonder dat te associëren met jou, want mijn god wat hebben wij verdriet gehad samen! Ik wil weer huilen om het huilen, huilen om verdriet dat niet wordt veroorzaakt door jou, door ons.

Ik wil boos kunnen zijn en ruzie kunnen maken zonder jou in mijn hoofd. Wij, met onze verschrikkelijke ruzies en onoplosbare discussies die uiteindelijk eindigen in ruzies, tranen, verdriet, wanhoop, woede. Ongeluk.

Ik wil zo graag vrij zijn!Vrij van jou in mijn hoofd. Niet meer bang voor jouw oordeel, bang voor de pijn in jouw ogen, bang voor de wanhoop. Maar ook bang om aan jou te denken als ik blij ben, als ik gelukkig ben. Het voelt niet eerlijk om dan aan jou te denken!

Ik wil emoties ervaren zonder dat jij diegene bent waar ik aan denk, onbewust bewust….
En volgens mij lukt me dat stukje bij beetje. Voor het eerst vandaag, verlangde ik alleen naar mijn de armen van mijn nieuwe lief om mij heen en dacht ik niet aan jou. Voor het eerst was je even verdwenen.

Zul je ooit helemaal uit mij verdwijnen? Waarschijnlijk niet, en dat is maar goed ook. Ik wil je ooit graag een plekje geven ergens in mij. Ik wil heel af en toe aan jou denken omdat ik dat wil, en niet onbewust mij bewust worden van jouw aanwezigheid.
Je krijgt een ereplekje!

Geschreven door Budhilezer Ilena

Was het de vorige keren vooral leuk en onder het mom van “who cares” en we zien wel, deze keer is het voor het echie. Ik had al eens eerder in de aanbieding gelegen op een relatiesite maar helemaal met de verkeerde ideeen over mijn nieuwe partner. Ik had teveel gekeken naar wat in omgeving ”hoorde”. Hij moest toch vooral bij mijn vrienden passen zodat we leuk met zijn allen ……………… Uiteindelijk waren het leuke dates met interessante mannen en net zulke interessante gesprekken maar niet meer dan dat.

Het was ook een beetje een paniekaanval de vorige keer. Ik was net terug uit het buitenland en moest mijn leven in Nederland weer opbouwen. Bang om dat alleen te doen heb ik me dus letterlijk in het datingcircuit gestort.

Ondertussen sta ik weer op mijn benen. Heb een huisje, een baan en mijn sociale leven weer enigszins onder controle en toen kwam weer dat gevoel van alleen zijn. Als gevolg heb ik mezelf weer aangemeld op een datingsite. Deze keer met eerlijke verwachtingen ten opzichte van een partner. Hij hoeft niet bij mijn vrienden te passen maar bij mij en dat leverde hele andere resultaten op en ondertussen dus hele kleine vlinders in mijn buik.

Ik word met de dag zenuwachtiger want als de klik er live niet is dan is dit leuke contact meteen over en dan ga ik dat enorm missen. Ik moet dus helemaal top op deze date verschijnen. Hoe kom ik in godsnaam van die 15 kilo teveel af in 4 dagen……….. oké in ieder geval die paar kilo waardoor ik net een beetje opgeblazen ben. Wat moet ik in godsnaam aan. Net als bijna iedere vrouw in Nederland is mijn kledingkast niet leeg maar wat moet ik in godsnaam aan toch nog maar even shoppen zaterdag.

Beslist ben ik zaterdag niet de enige in Nederland die met een kloppend hart zit te wachten op haar/zijn date. Lotgenoten ik ben trots op ons dat we dit durven, dat we de liefde niet opgeven maar er keihard naar op zoek gaan. Ik wens ons succes.

Geschreven door Budhilezer Meisje

Als we later door de Korte Leidsedwarsstraat lopen pakt hij mijn hand om me door de menigte die zich daar heeft verzameld heen te leiden.

Bij het oversteken van een drukke straat volgt weer de arm en de lichte druk van zijn hand in mijn onderrug. ‘Hoe zou het iedere andere dag met mij moeten, zonder dat ik deze begeleiding bij mij heb?’ schiet er door me heen. Ik vind het grappig dat, ondanks dat ik me elke dag in Amsterdam beweeg, deze man naast mij denkt dat hij mij vanavond toch moet helpen. Terwijl ik daarom glimlach, voel ik weer een hand in mijn rug om me ergens voor te laten gaan. Ik kijk even naar mijn metgezel die inmiddels weer naast me loopt. Hij is zich van niets bewust, zoals ik me wel bewust ben dat dit de eerste keer is dat een man mij zo beschermd. En eigenlijk voelt het best heel fijn.

Geschreven door Marjolein