Hoe ik mij ook aan een ‘eerst zien dan geloven’ -houding van mensen kan irriteren, ik hoor ook bij die groep. Al geloof ik tachtig procent van de tijd dat er meer is in het leven dan ik kan zien of horen, de andere twintig procent komt mij nog regelmatig verfrissen. Meestal op koude mistige dagen waar geen sprankje romantiek in te vinden is. Dan twijfel ik met grote twijfel en denk dat ik mezelf verhaaltjes vertel om mijn angst voor de dood en de kortheid van het leven te laten vergeten. Om de dingen die anders liepen dan ik dacht of hoopte te vergoelijken met ‘het moest vast zo zijn’. Om hoop te houden in moeilijke tijden. Om een groter doel te hebben.

Ik wil een waarheid. Eentje, het liefst. Dit is het wel, dat is het niet. Wat zou ik het heerlijk vinden als er wetenschappelijk werd aangetoond dat er meer is dan we kunnen weten en een leven niet stopt na de dood. Want dan zou ik niet meer zelf hoeven nadenken, hoeven onderzoeken of mijn mening bij te hoeven stellen. Dan zou ik niet alleen iets denken te voelen, dan zou ik weten. Tenminste, dat denk ik…

Geschreven door Marjolein

Maart 1994.

Ademloos hoorden de makkers het relaas aan van de tien jaar oudere Aseksuele Man. Nou ja, “Man”, daar waren ik en de boys opeens nog niet zo zeker meer van. “Geef mij maar een lekkere boterham met pindakaas!” riep het onderwerp van onze attentie na een weliswaar zeer eloquente, maar voor ons totaal onbevattelijke uiteenzetting van zijn standpunt inzake de vlees’lijke gemeenschap: het deed hem helemaal niks.

Volslagen onbegrip viel hem ten deel. Want wij stuiterden sinds niet zo’n heel lange tijd testosterongedreven door het leven. De sluimerende broeierigheid van puisterig puberlibido had langzamerhand een naam gekregen: Sex.

De sex had ons gegrepen. Niet de ‘seks’, da’s voor Libelle lezeressen. Neen. We hebben het hier over de gore, smerige, ruige, zweterige, naar muskus stinkende dierlijke bezigheid. De los van elke denkbare morele standaard en van elke verstandige intermenselijke verhouding staande Schmutzigkeit, onlangs aan ons geopenbaard in handzame boekjes (Internet bestond nog niet…), aangetroffen onder matrassen van oudere broers. Welk een onwijze kracht schuilde er in al dat geviespeuk! Nog niet wetende dat deze onstuitbare gevoelens een van de, zo niet de belangrijkste, drijfveren in onze levens zouden worden, vulde het verlangen naar dergelijke vleselijkheid onze lijven tot in de verste uithoeken.

Natuurlijk waren er ook de nodige en uiterst pijnlijke verliefdheden, vooral die van het onbeantwoorde soort, die je ziel verteerden en je in een staat van tijdelijke amoureuze psychose deden belanden. Hele intense nieuwe nare ervaringen waarvan je achteraf liever had dat het aan je voorbij was gegaan. Dergelijke zaken: je kent het wel. Maar op de een of andere manier overlapten de werelden van de sex en van de verliefdheden elkaar maar zeer matig. Een onderscheid waar menig makker in zijn latere leven nog spijt van zou krijgen.

Er school een enorm probleem onder mijn aanvankelijk enthousiasme. Daar waar ik liefst zo spoedig mogelijk met een ferme Jodokus in de aanslag mijn ongeremde en schaamteloze lust wilde botvieren deed het onheilspellende gerucht de ronde dat de meisjes dat absoluut NIET wilden! Snotverdorie! Kan het leven nou niet eens een keertje een flink stuk simpeler zijn? Neen. De dames, zo luidde het gerucht, vonden het allemaal vies en bah. Liever wilden ze praten. En knuffelen. En vooral: aandachtig beluisterd worden tijdens hun gepraat.

Binnen de kortste tijd werd ik professioneel luisteraar. Dan maar via een omweg aan mijn trekken komen. Dacht ik. Enig succes kon mij niet ontzegd worden: zo verzamelde ik een fikse schare aan damesvriendinnen. Een lucky bastard was ik maar! Dacht ik. Al dat geklets en geluister werd weliswaar zeer op prijs gesteld, geneukt werd er niet. Oei! Had ik me daar mooi in het kamp van ‘ongevaarlijke fijne jongemannen met wie het goed boompjes opzetten is’ geschaard. Na menig opgezet boompje was het boompje waar het mij om ging onberoerd gebleven. Onbedoeld was ik onsexy verklaard. Het had weinig gescheeld of ik ging mee shoppen….

Februari 1996.

Een goede drie jaar en enkele maanden voordat mijn uiteindelijke ontknaping een feit was zat ik naast kletsvriendin F. op de rand van haar bed. Na onder het genot van een jointje de zaken des levens tot in den treure besproken te hebben, viel er een stilte. Vriendin F. keek, een dikke wolk rook uitblazend, dromerig naar het portret van Jim Morisson dat aan de muur hing en sprak de legendarische woorden: “Weet je waar ik nu echt zin in heb?”. Geheel naar waarheid antwoordde ik met een schamper “Nee?”. Haar ogen gingen van Jim naar de mijne. “In een lekkere dikke pik.”

Geschreven door Budhilezer Titus

Als we weer bijna op kantoor zijn, zegt ‘W’ opeens: ‘Ik maak me eigenlijk nooit zorgen in m’n leven. Ik denk altijd dat als er iets gebeurt, het zo heeft moeten zijn’.

Ook ik denk dat het eigenlijk zo heeft moeten zijn. Misschien komt er wel iets op m’n pad wat ik nooit had gedaan als ik nog bij hem zou zijn geweest. Het klinkt best hard als ik het zo teruglees en een piepklein stemmetje in mij zegt dat het helemaal niet zo heeft moeten zijn en dat ik veel gelukkiger zou zijn als ik nog bij hem was. En toch denk ik dat er nog wel iets komt en dat ik dan denk, dit was de reden. Het liefst zie ik die reden nu al, want als denker wil ik altijd weten waarom. Toch houd ik er ook rekening mee dat ik er nooit achter kom, hoe moeilijk dat ook is…

Wat zou het mooi zijn om te leven zonder zorgen. Ik ga proberen dat kleine denkertje in mijn lichaam af en toe eens even uit te zetten…

Geschreven door Budhilezer R-ia

Geschreven door Anna

Hij is Frans en de vriend van een vriendin van mij. Op een paar Nederlandse woorden tussendoor praat hij Engels met het typisch Franse accent. Hij vertelt over een documentaire die hij vandaag op zijn werk zag. Een documentaire over de liefde, alle soorten liefde, maar hij vertelt ons over het verhaal van twee geliefden. Samen maakten ze ooit muziek. Zij schreef, hij componeerde. Nu zijn ze beiden oud, al in de negentig. Ze zijn er nog, al is haar geest ’slowly drifting away’. Heldere momenten heeft ze nog, toch, vaker niet dan wel.

Hij verzorgt haar en stelt haar gerust als ze weer een helder moment heeft en in paniek raakt omdat haar geest wegglipt. Langzaam, zonder dat ze er iets aan kan doen. “It is oke my love. Don’t worry, don’t worry” vertaalt de Franse vriend de woorden die de oude man zijn geliefde wederhelft toesprak. Terwijl hij verder vertelt gaan mijn vriendin en ik op in het verhaal van de twee oude geliefden. Het is zo mooi en triestig tegelijkertijd. Dit lijkt ware liefde lijkt te zijn. De liefde voor altijd, liefde die verder gaat dan lichamen of geesten. Liefde vanuit en voor een ziel.

“This man is so amazing” gaat de vriend van mijn vriendin verder over de man. “He also teaches young childeren to play the piano. At one point you see him sitting next to a little girl. She is playing the piano, but she makes a lot of mistakes. Then, at the end, he asks the girl if she enjoyed playing the piano. She answers that she did enjoy but she is sorry she made all those mistakes. Then, the old man answers”:

‘Please. When you play the piano, always make some mistakes. Because the mistakes are what makes the play beautiful’.

Geschreven door Marjolein

Ik heb ongeveer een jaar lang niet bestaan. Een jaar is pleite. Eind 2007/begin 2008: Titus has left the building. De voornoemde vage herinneringen staven die bewering. Een korte bloemlezing uit het Titus-archief:

Titus is hartstikke dood. Desondanks wordt zijn lichaam wakker, omstreeks het middaguur. Stevig balend wegens voornoemd feit weigert hij op te staan. Hij leeft immers niet meer. De verduisterende gordijnen verschaffen bescheiden maar vrij felle straaltjes lentezon toegang tot zijn crypte. Kut. Ik ben wakker…

Het basale, tot minimale grootte en minimale kracht gereduceerde wezen dat eens mijn ziel was kan de kamer waar zijn nog levende lichaam ligt niet meer verdragen. Het gordijn moet weg. De muren moeten weg. Het bed in de fik. Opgestaan, tegen wil en dank, zoeft de geest de gordijnen terzijde en vanuit een diep en duister oord klinkt door het strottehoofd van zijn nog steeds in leven zijnde lichaam de zinsnede: “Rise and shine, motherfucker!” Zwakjes. Het lichaam grinnikt even, het ziele-overblijfsel doet niet mee aan dergelijke frivoliteiten.

Het lichaam doet netjes wat lichamen moeten doen: niet doodgaan. Het haast zich naar de plee als er weer eens een duchtig partijtje gescheten dient te worden, het kauwt speekselloos op een broodje om het met de grootste moeite peristaltisch richting maag te bonjouren. De ziel, of wat daar voor doorgaat, vindt het… nou ja… de ziel vindt helemaal niks.

Het lichaam moet lopen. Anders lijdt het zieltje te veel. Want als er een ding is wat het lichaam wil, is het Niet Doodgaan. Op veel steun van het zieltje hoeft het lichaam niet te rekenen, dus stiefelt onze held op eigen kracht noest rond de Sloterplas. Letterlijk met de ziel onder de arm. En dat dag na dag, maand na maand. Respect, dames en heren, voor het grote biologische wonder, compleet met armen, benen, voortplantingsorganen, spijsverteringsstelsel en ijzeren overlevingsdrang dat bij de burgerlijke stand staat ingeschreven als “Titus, geboren 28-12-1977”!

Ik ben er zelf niet bij geweest. Deze vage herinneringen zijn mij ingefluisterd door mijn dijbenen, door mijn beblaarde voeten, door mijn longen, door mijn pancreas, door mijn blauwe ogen etc… Ik, de ziel Titus, was met vakantie. Waar naartoe is mij ook een volstrekt raadsel. Ik heb vast veel gezopen.

Al een geruime tijd ben ik er weer. In semi-vol ornaat. Met mijn probleempjes. Mijn schattige, lieve probleempjes. Godsamme, wat ben ik blij dat ik me probleempjes kan veroorloven zeg! Zoals deze week: zat ik niet lekker in mijn vel! Twee dagen lang me kut voelen en onzeker en verdrietig… Heerlijk!

Het is zo fijn om te leven, dat wil zeggen: het is zo fijn om te bestaan. Echt te bestaan.

Dan maak je nog eens wat mee ; )

Geschreven door Budhilezer Titus

Dat laatste vind ik ongelooflijk, maar ik geloof haar wel. In een grote stad is er minder saamhorigheid. Mensen zijn veel met zichzelf bezig. En wellicht helemaal op Kerstavond. Tevens flitst het door mijn hoofd dat het op het moment kommer en kwel is op Schiphol. Vanwege het winterweer zijn talloze vluchten uitgevallen of vertraagd. Misschien heeft deze vrouw al een hele stressvolle reis achter de rug?

Ik kijk op het briefje. Er staan instructies op voor het opladen van je telefoon. In het Nederlands. Ik bel met haar mobiel het nummer wat er op briefje vermeld staat. Maar ik krijg geen gehoor. Inmiddels zie ik al een kleine traan rollen over de wang van de vrouw. Ik vraag haar of ze het nummer van haar zus heeft? Ja, dat heeft ze gelukkig. Ze heeft het met pen op het instructiebriefje gekrabbeld. Ik toetst het nummer in op mijn i-phone. “Call her with my phone” zeg ik en druk op de groene toets, hij gaat over. Ik geef haar mijn telefoon. Ze kijkt verbaasd maar zichtbaar opgelucht. Snel vraagt ze me nog waar we precies zijn. En dat hoor ik enkele seconden later in een voor mij vreemde taal terug.

Ze hangt op, ze lacht weer. Ze bedankt me en zegt “Something good will happen to you, i am sure of it!!”. Ze loopt weg. Halverwege draait ze zich om en wenst ze me nog een fijne kerst toe. “Merry x-mas!” roep ik terug.

Dit alles kostte misschien drie minuten van mijn tijd en op zijn hoogste een eurootje of twee. Een schijntje vergeleken bij wat het oplevert. Ik hoop daarom dat 2011 een jaar wordt waarin we allemaal ietsje meer aandacht en begrip hebben voor de medemens.

Gelukkig nieuwjaar!

Geschreven door Susanne

Het leven leert. En zo leken de afgelopen jaren me in sneltreinvaart te leren dat hoezeer ik ook lief had het niet betekende dat de liefde voor mij koos, dat hoe hard ik ook werkte het einddoel niet per definitie gehaald werd en dat lief glimlachen me niet automatisch beschermde tegen geweld.

Lief zijn, hard werken en me volledig in de liefde storten; het had me niets opgeleverd. Ik voelde ik me, in de klas der levenden op aarde, een domme student.

Terwijl het leven alle lagen van me had afgepeld bleef ik over. Ik, niet mijn werk, niet de liefde, niet het het alledaagse leven. Maar ik. En ik wist niet zo goed wat ik met mezelf aan moest. Vond mezelf niet meer zo leuk. Zo zonder naampje. Geen geliefde van iemand, geen titel hebbende: redacteur, hoofdredacteur, manager.

Wie was ik zonder dat al? Niet zo leuk. Vond ik. En wat kon ik nou eigenlijk? Niet zoveel. Vond ik. En wie had mij nu eigenlijk nodig als er niemand is die op die speciale manier van je houdt?
En ook: wat vond ik mezelf stom dat ik mezelf stom vond! Dat ik deze stomme vragen keer op keer in mijn hoofd afdraaide. Waar was mijn zelfvertrouwen, waar was ‘dat’ gebleven wat maakte dat ik mezelf leuk vond?

Dàt had blijkbaar samen gehangen met het naampje: geliefde, succesvol, werknemer, nog-nooit-echt-geweld-meegemaakt. Dat waar ook weer alle guru-boeken over schrijven en waarvan ik arrogant dacht dat dit niet zo bij mij was. Dat ik me daardoor niet liet leiden. Gefopt, want ik deed (doe) het wel.
Ooit hoorde ik een verhaal van een zenmeester die elke dag voordat hij ging slapen afscheid nam van zijn vrouw en kinderen en van zijn huis. En elke dag dankbaar wakker werd als bleek dat zijn vrouw en kinderen nog steeds naast hem lagen, en zijn huis nog om hem heen stond. Omdat hij wist dat het op een dag ineens anders kon zijn.

Geschreven door Marjolein

Maar wat me het gelukkigst maakt is mijn kleine meisje, Maud. Zes maanden oud en wat een genot. Elles, die hier ook wel eens schreef, legde ik het uit alsof je een slok hete chocolademelk drinkt op een kouwe winterdag. Je wordt helemaal warm en wollig en gelukkig van binnen. En als ze dan nog eens kraait van plezier ben ik helemaal verloren. Ongeloofelijk…

Happinness is Maud. Maud Blossom. De lieverd.

Geschreven door Budhilezer Mordechai

Waar er jaren aan onbelangrijkere gesprekken en telefoontjes aan vooraf gingen, lijkt het nu tijd voor de betekenisvolle gesprekken, de ‘zit je?’-telefoontjes. De boodschappen waar ik niet anders op kan reageren dan een hoge langgerekte:”Oooohhhh…..echt?! Tjezus…” Met een brok in m’n keel en soms zelfs wat beginnende tranen in m’n ogen besef ik me dat misschien wel de belangrijkste fase begint in het leven van een dierbare vriend of vriendin. Er zit een inieminie kind in een buik, romantische huwelijksaanzoeken zijn geaccepteerd, het droomhuis is binnen of de heerlijke lang gehoopte liefde is gevonden.

Een paar jaar geleden had ik vrijwel allemaal vrijgezellen om me heen, nu lijkt iedereen een nieuw leven te starten. Er wordt gecocoond, opgegaan in de nieuwe vormen van liefde en nieuwe samenlevingsvormen. Het is niet meer één, het is twee en soms wordt twee ook nog drie.

Aan de ene kant vind ik deze nieuwe fase fijn. Er is veel geluk en er gebeuren mooie dingen. Dit is de fase waar ik altijd naar heb uitgekeken. Benieuwd met wie mijn vrienden de grote stappen in hun leven zouden gaan zetten. Aan de andere kant zijn er ook meer momenten waarop ik besef dat ik ook zo toe ben om grote stappen te gaan nemen. De grote keuzes te maken, die op dat moment misschien niet eens zo groots aanvoelen. Maar ook dat zal ik moeten afwachten…

Geschreven door Marjolein