Dagen, maanden en jaren gingen voorbij.
Ik had al teveel mee gemaakt,
Ik had te veel slechte dingen gedaan ..
Ik zag de pijn en verdriet van anderen niet!
Ik was van binnen kapot,
Kon het leven niet meer aan.
Tot er een stem zei tegen mij:

”Je moet je verhaal gaan vertellen meisje, het is tijd om weer het juiste pad op te gaan.. Je hebt geen andere mogelijkheid, anders ben je zo alles kwijt!! ”

Ik ben naar de afkickkliniek Leijenhoven gegaan
En daar stond ik dan alleen…

Het was heel speciaal,
Ik hield moed iets wat ik zelf niet had verwacht.
Maar dat kleine beetje moed gaf mij wel weer de kracht..

De kracht om een nieuw leven op te bouwen,
De kracht om de mensen weer te vertrouwen.
De kracht om te lachen en om rond te springen,
De kracht om weer lekker gek te doen en om te zingen.

Nu twee maanden later is het tijd om te gaan.
Sta midden in mijn kamer
En pak mijn laatste spulletjes in,
Het is weer tijd voor een nieuw begin!
Ik moet terug gaan naar mijn eigen bestaan.
De tranen beginnen te komen
En ik weet niet meer of dit echt is wat ik wil.
Denk even terug aan mijn verleden
En plots staat de tijd weer even stil.
Ik loop naar de spiegel toe,
Bekijk mezelf eens goed
En ik zie een ander meisje staan..
Met een lach maar ook nog met een traan.
Een traan van geluk maar ik kijk nog eens goed
En denk bij mezelf ” F*CK wat een verschil .. ”
Met de tranen op mijn gezicht loop ik de kamer uit.
Ik sta nog even stil voor de deur
En dan doe ik hem voor de laatste keer op slot,
Kijk nog wat om me heen en dan schreeuw ik voluit:

” Ik ben er klaar voor, wereld kom maar op…
Want nu krijg je me echt nooit meer KAPOT!! ”

Geschreven door Budhilezer Coco

Dat lied, wat moet een mens ermee? Het gaat over het lijden dat je vreest, je stelt je een groot verdriet voor als je het hoort. Nu is dat verdriet inderdaad groot als het komt, maar het wordt ook gewoon weer dinsdagmiddag. Een beetje nuchterheid is geboden, me dunkt. En dit lied heeft natuurlijk van die speciale sniknoten erin om onze tranen te lokken.
Maar, het blijft een mooie tekst, dat “Geen kind meer”.

Je leeft je eigen leven
wat zij er ook van vindt

Op een gegeven moment doe je wat je zelf wil, ongeacht of je moeder het goed vindt of niet. Ik had altijd wel haar mening nodig, ik wilde hem wel horen. Soms als advies of richting, soms omdat je een krib nodig hebt om je kont tegenaan te gooien.

je bent allang geen kind meer
al blijf je ook haar kind

Als je 29 bent, ben je geen kind meer. Ik was doctorandus, werkte, verdiende mijn eigen geld en ik betaalde mijn huur. Ik nam mijn eigen beslissingen. Maar, zo lang je moeder er nog is, blijf je een kind. Je blijft geborgen, ook al ben je negentig en zij honderdtwintig.

De dag waarop je moeder sterft
dat jij wordt losgelaten
en al haar eigenschappen erft
die jij zo in haar haatte
de scherpe tong, de bokkepruik
de zure schooljuffrouw
die zullen ze dan binnenkort
herkennen gaan in jou

Dat klopt helemaal. Ik ben precies als zij soms, ook in de dingen die ik niet leuk vind. Ik heb dezelfde scherpte, dezelfde vinnigheid. Boos of chagrijnig ben ik op dezelfde manier. Ook kan ik koppig zijn, ijzerenheinig doorlopen. En die zure schooljuffrouw, oh ja! Breek me de bek niet open.

en hoop’lijk ook de and’re kant; de aardige, de zachte
maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten

Tja, dat hoop ik inderdaad. De tijd zal het leren. Ik hoop net zo’n lieverd te kunnen zijn.

de dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn

Deze zin heb ik altijd wat zwaar op de hand gevonden. Natuurlijk is het verschrikkelijk om iemand te verliezen.
(Of nou ja, verliezen is eigenlijk een gek woord. Als ik zeg “ ik ben mijn moeder verloren” klinkt het toch altijd alsof ik niet goed opgelet heb in de supermarkt. Bovendien is ze niet weg of kwijt. Een dode moeder is ook een moeder.)
Maar dat je nooit meer kind kunt zijn, dat herken ik wel. De basis is verdwenen. Je kunt nergens meer heen.
Gelukkig besef je snel dat je die basis zelf bent, dat het huis van je ouders in materiele zin misschien wel is, maar niet in je gedachten.

je hebt je goede vrienden nog
die staan je ook dichtbij
en als je soms een minnaar zoekt
dan staan ze in de rij

Nou, of die minnaars in de rij staan, dat weet ik niet. Het is me in ieder geval nooit opgevallen. Vrienden heb ik inderdaad,begin ik weer langzaam te beseffen.

maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen

Nee, dat klopt. En dat slaat me toch een krater. Je weet niets meer van je vroege jaren, behalve natuurlijk de verhalen die ze al verteld heeft. Het is een flink gemis als ik straks – deo volente – moeder zal worden.

de dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn

De dag waarna je nooit meer kind zult zijn, is natuurlijk een prachtige vondst van Jan Boerstoel en Marnix Busstra, de tekstdichters van dit lied. Kwetsbaar en klein kan ik nog wel zijn. Bij mijn lief, bij mijn vrienden en wat te denken van bij mijzelf? Stukje bij beetje merk je dat je je eigen moeder kunt zijn, of dat anderen soms even willen moederen over je.

En het mooie zit in de lus van dit lied: ik besef ineens dat mijn moeder het ook zonder moeder heeft moeten doen. En dat ze een fantastisch mens was en een geweldige moeder.
Als dat geen hoop geeft, weet ik het niet meer.

Geschreven door Budhilezer Zus

Lied ‘Geen kind meer‘ gezongen door Karin Bloemen

‘Tis wel even andere koek ja. Twee en een half jaar gelee zag mijn bestaan er heel anders uit. Van een twee-onder-een-kapwoning met een half landgoed erachter, een veelbelovende leidinggevende positie in het vooruitzicht en het vage, maar bijna onherroepelijke plan een gezin te stichten naar, nou ja, DIT. Mijn carriere bij de company is door een grondige klinische depressie de nek om gedraaid. Op maatschappelijk/economisch vlak stel ik geen moer voor. En dat terwijl mijn directe omgeving als een speer gaat. Ik ben zowat de enige in mijn vriendenkring die niet bij de kamer van koophandel staat ingeschreven en zich uit de naad werkt vol enthousiasme. Van mijn mooie plannetjes is maar weinig terecht gekomen. Dat breekt een man zo nu en dan op. Minderwaardigheidscomplexjes liggen op de loer! Midlifecrisis op mijn twee en dertigste.

Groot huis, carriere, maatschappelijke status en ruim inkomen ten spijt was ik een depressief stuk vreten waar de honden geen brood van lustten.

Dan blijkt maar weer eens temeer dat je nadenken over je vermeende (on)vermogens maar beter niet aan jezelf kan overlaten. Daar heb je vrienden bij nodig. Vrienden die vanuit liefde naar je kijken, zoals je dat ook naar jezelf zou moeten doen. Vriendin J., die mij reeds een half leven kent greep laatst mijn hand toen ik weer aan het klagen was en maande mij tot zwijgen. “Titus!” zei ze. “Als er iemand is die veel heeft bereikt dan ben jij het wel! Kijk naar jezelf, je hebt jezelf in de ogen gekeken, je grootste angsten getrotseerd, jezelf door een ongelooflijk nare periode gesleept met de wetenschap dat alles beter zou worden. Je kunt wel zeggen dat hij zo goed boert en dat zij zo hard vooruit gaat met haar bezigheden. Maar als je lekker in je vel zit gaan dergelijke dingen bijna als vanzelf. Wat jij gedaan hebt heeft zo veel meer moeite, kracht en durf gevergd. Jezelf van rock-bottom, vanuit absolute stilstand naar de oppervlakte sleuren is heel, heel dapper geweest. En daar heb ik echt repect voor.”

Hear, hear! Vriendin J. heeft gelijk! Kijk mij eens zitten in mijn van alle gemakken voorziene kamer, met een fijne part-time baan en zeeen van tijd te besteden aan wat mij echt bezighoudt. Kijk mij eens de bevrijde geest zijn die in maar weinig opzichten lijkt op de schim van mezelf die ik eens was. Groot huis, carriere, maatschappelijke status en ruim inkomen ten spijt was ik een depressief stuk vreten waar de honden geen brood van lustten. Kijk mij eens blij zijn met mijn talenten! Kijk mij eens me wentelen in de Liefde!

Ik bekijk de zojuist genomen foto weer eens. Warrige haren, lodderige ogen omdat ik net ben opgestaan op mijn vrije maandag. Welk een luxe! Welk een blije glimlach siert mijn gelaat!

Het is een kwestie van tijd voordat succes mij ten deel valt, dat kan niet anders. Vergeleken met mijn wederopstanding moet dat een makkie zijn.

Geschreven door Budhilezer Titus

Daar sta ik dan. In het café. ”Hallo!” zeg ik glimlachend tegen twee binnenkomende gasten, terwijl ik de glazen op het spoelkraantje duw.

Wat een geluksmoment.

Ik sta hier glazen te soppen. In een café in Amsterdam, op een donderdagavond. En iedereen eet, praat, wacht, zit en geniet .

Ik ook, alleen ik ben hier aan het werk. Of eigenlijk: ik ben aan het proefdraaien.

Ik krijg een paar uur om te bewijzen wat ik waard ben, en ik sta vanaf nu in dienst van deze mensen. Als het even meezit draag ik bij aan het plezier van hun avondje uit.

Ondertussen klets ik wat met mijn nieuwe soon-t0-be collega’s. (Ik moet immers nog aangenomen worden). Wat voor studie ze doen, of ze het leuk vinden hier, of iemand al langs tafel 7 is geweest om de rekening te brengen.

En ik leer. Hoeveel stukjes brood er per persoon in het mandje moeten, dat je bij de entrecot kunt kiezen tussen botersaus en pepersaus en dat je een vaasje anders aanslaat op de kassa dan witbier.

Mijn leven als moderedacteur lijkt ineens mijlen ver weg.

Ik vind het helemaal niet erg. (En werd nog aangenomen ook!)

Geschreven door Anna

Ik schoot niet hard op in mijn zoektocht naar de evil Titus. Het enige wat ik kon bedenken was dat ik ten aanzien van het rolstoel-dilemma eerlijkheidsgewijs had moeten zeggen: “Ik zou ook niet bij je blijven als het jou zou overkomen. Hoewel, ik zou je eerst waarschijnlijk heel hypocriet bijstaan om vervolgens snoeihard vreemd te gaan.” Wat op zich weer de vraag opriep of ik daartoe wel in staat zou kunnen zijn. Ik sta nou niet bepaald bekend als notoire schuinsmarcheerder. Nog nimmer ben ik vreemdgegaan en dat is eerlijk gezegd niet iets waar ik veel trots aan ontleen. De gelegenheden die er zeker waren heb ik aan me voorbij laten gaan, niet uit morele superioriteit maar uit angst mijn relatie op het spel te zetten. Van ten minste een onbenutte mogelijkheid heb ik vette spijt. Okee, da’s een beetje evil, maar als ik dat niet hier had opgebiecht had er geen haan naar gekraaid. Ook is het geen stoere mannenpraat, ik gunde me echt een spannend uitje aangezien mijn sex- en kansloze relatie stilletjes aan het doodbloeden was.

Ik wilde niet doodongelukkig zijn alleen om haar gelukkig te maken

Navraag bij platonische vriendinnen (Noot: platonische vriendinnen zijn aan te raden voor de hedendaagse vent. Erg leerzaam!) leverde de volgende profielschets op: “Titus, je bent een aardige vent. Sympathiek, loyaal, empathisch, betrouwbaar en volgens ons ben je ook best wel heel lief.”

Right.

Dat was precies wat ik niet wilde horen. Iemand die aan bovenstaand profiel voldoet zou ook bekend kunnen staan als “saai en onaantrekkelijk”, althans, die indruk wekten de door mij geraadpleegde damesblaadjes en damessites. Nu vind ik mezelf niet bepaald saai en als ik mijn huidige vriendinnetje mag geloven (en ik geloof haar graag!) bezit ik tevens een zekere woeste aantrekkelijkheid, dus zo zwart/wit staan de zaken er ook niet voor. Maar ik had nog steeds geen vat op mijn, vooralsnog hypothetische, evil side.

Tot ik mij het laatste telefoongesprek herinnerde met mijn ex. Die van die rolstoel zeg maar. “Je hebt me jarenlang best veel pijn gedaan Titus.” zei ze zo aan het einde van het gesprek. Wat? Ik? Haar pijn gedaan? Ik ging niet in discussie, breuk lag al anderhalf jaar achter me en ik was er goed klaar mee. Maar die zin bleef toch knagen. Ik was juist super lief voor haar, dacht ik. Ik ging met haar samenwonen omdat zij dat graag wilde. Ik niet, maar soms moet je wat water bij de wijn doen. Dacht ik toen. Ik wilde geen hond maar ik gunde haar wat aanspraak de vele nachten dat ik pleite was met de band. En daar was Bennie de hond. Ik wilde geen huis kopen in een gat waar ik niet dood aangetroffen wenste te worden. De verhuizing verliep vlekkeloos. Ik wilde geen hypotheek waardoor ik fulltime op een stomme kantoorbaan moest zwoegen terwijl ik liever muzikant en dichter had willen zijn, arm maar gelukkig. Ik wilde niet doodongelukkig zijn alleen om haar gelukkig te maken.

Aha.

Aanschouw Evil Titus: ongelukkig door eigen toedoen. En dan nog zeuren ook. En eenieder die met een chronisch ongelukkige partner heeft gehokt weet dat dat gelijk staat aan emotionele mishandeling. Beide kanten op: naar jezelf en naar de ander.

Dat overkomt me dus mooi geen tweede keer.

Waarvan akte.

(En bij nader inzien vind ik die rolstoelopmerking onnodig grievend. Zo!)

Geschreven door budhilezer Titus

Geloof in jezelf, is vandaag mijn inzichtkaart.. als ik die nou eens gewoon opvolg en daar iets mee doe, komt het zeker goed.
Toch handig die inzichtkaarten, vaak trek ik er eentje omdat ik het gewoon leuk of gezellig vind, maar vandaag heeft ie werkelijk een betekenis en ik word er blij van.
Vond het even moeilijk weer tot mezelf te komen, bij mezelf te blijven, maar ik geloof dat het langzaam terugkomt.

Opstarten… nieuwe job zoeken, in mezelf geloven, ik heb er zin in!
Ik ben er weer, gelukkig!

P.s. Dit wilde ik even met jullie delen….

Geschreven door Budhilezer Ingrid Besselink

Ik ben iemand die alles zelf in de hand houdt, onafhankelijk en sterk. Ik regel het allemaal zelf. In een relatie niet altijd handig omdat je mag verwachten dat er een bepaalde overgave is tenaanzien van je partner. Zeven maanden heb ik gezocht naar een baan. Voor iemand die vroeger redelijk snel weer wat nieuws vond was dat heel lang. Nee het zou goed komen, ik hoefde niks van mijn partner. Geen raad, geen tips en zeker geen geld! Na zes maanden was ik bijna door mijn geld heen, begon ik toch een beetje onzeker te worden over hoe nu verder. Ik had zeker niet stil gezeten maar het was tot dan toe gewoon nog niet gelukt. Ook niet met gemiddeld 4 gesprekken per week. Ik geloofde het bijna zelf niet.

Het leek wel alsof het zoeken naar een baan even iets naar de achtergrond verdween.
Het werd letterlijk stiller in mij. Een waas van stil verdriet voelde ik, maar ik kon niet helemaal plaatsen waar het vandaan kwam.

Ik kon het niet vragen of uitspreken, maar ik had geld nodig om te tanken en naar een verjaardag te gaan die belanglijk voor me was. Ik wilde ook juist dingen blijven doen want het niet deelnemen aan het werkende leven was al niet echt een pretje. Maar ik stond in tweestrijd…ik wist dat het belangrijk was maar ik kon het niet. Zelf doen, onafhankelijk…

Ik besloot af te bellen en terwijl ik in de keuken tegen het aanrecht stond om de telefoon in mijn hand kwam mijn vriend aanlopen. Hij zei: ik weet dat je het niet gaat vragen want dat is voor nu teveel maar wil je dit alsjeblieft aannemen en gewoon gaan. Zoals jij er voor mij zou zijn in deze situatie, ben ik er voor jou. Wij zijn samen en ook hierom. Ik ben hartstikke trots op hoe je de laatste maanden doet. Ik kon niet veel zeggen maar heb het geld aangepakt en ben gegaan. In de auto heb ik hem gesmst dat ik erop terug zou komen maar dat ik dankbaar was voor zijn geduld en zijn liefde.

Daarna ging het snel. Ik had binnen 4 dagen een baan….net voor mijn spaargeld helemaal op was…..Maar dit leerproces was me alle spaargeld waard. Ik kan dus nog steeds onafhankelijk zijn maar de angst afhankelijk te zijn is geen angst meer.

Geschreven door Budhilezer Justlisette

Loslaten, ingewikkelde materie is dat zeg! Mijn oog valt op de inspiratie- quote op Budhi.nl en gelijk springen mijn gedachten alle kanten op.

Zelf loop ik regelmatig tegen dit thema aan in mijn leven. Ik ben dan ook een sentimenteel en trouw mens, bovendien hecht ik me aan spullen uit het verleden en vind ik het moeilijk keuzes maken die afscheid van iets of iemand behelzen. Als kind al noemde mijn vader me herdershond, liefdevol aan het waken over ons gezin en optimaal gelukkig als we compleet waren.

Na het overlijden van mijn vader is mijn moeder vaak gezegd dat ze moest proberen hem los te laten. Dit kon ze niet. Ik, genetisch behept met hetzelfde onvermogen, snapte dat volkomen. Nooit ben ik boos op haar geweest, al leidde het niet kunnen loslaten uiteindelijk indirect naar haar eigen dood en had ik het zelf waarschijnlijk anders aangepakt.

Ik wil ze niet loslaten. Elke dag denk ik aan mijn ouders en mis ik ze, en daar kan ik inmiddels prima omheen leven.

Loslaten, hetzelfde advies kreeg ik als wees. Het loslaten van mijn ouders zou me helpen met verwerken en doorleven. Hier heb ik geweigerd. Misschien niet goed, maar ik wil ze niet loslaten. Elke dag denk ik aan ze en mis ik ze, en daar kan ik inmiddels prima omheen leven. Maar loslaten? Nee!

Loslaten in de liefde is zo mogelijk nog ingewikkelder, omdat het vaak zo nodig en moeilijk tegelijk is. Niet alleen om een prille verkering met een bindingsangstige te redden, maar ook zeker bij het aflopen van een jarenlange relatie. Met drie exen die belangrijk voor me zijn geweest heb ik nog steeds af en toe contact. Een mooie los-vast constructie: Eerst moest ik ze loslaten, om verder te kunnen met mijn leven en open te staan voor nieuwe liefde. Daarna ben ik ze weer gaan vasthouden, gewoon, omdat een deel van mij nog van ze houdt. Dat gaat bij mij nooit helemaal over. Op dit moment ben ik mijn prille nieuwe lief aan het loslaten. Waar ik geen angst heb voor relaties, is dat voor hem een ander verhaal. Na mijn besluit hem gevoelsmatig los te laten merk ik dat hij zich stap voor stap steeds meer openstelt.

Hoewel ik loslaten moeilijk vind, en het soms weiger, kan ik het steeds beter en groei ik als mens juist ook door soms niet los te laten. Vasthouden kan net zo goed helpen om doelen te bereiken. Als ik niet had doorgezet en vastgehouden in mijn vorige baan was ik nooit aangenomen in mijn huidige fantastische functie. Door het weggooien van veel oude spullen, maar tegelijkertijd vasthouden aan de paar belangrijkste, voel ik me opgeruimd en tevreden.

Ook hier geldt (net als bij veel andere keuzes) volgens mij dat je het best af bent met een intuïtieve mix van beide. Ik ben benieuwd: hoe gaat het jullie af, dat loslaten?

Geschreven door Budhilezer JaniQ

Meer lezen over loslaten

Dat het opvoeren van die trucs soms dwars tegen mijn principes ingingen deerde mij niet, toen nog niet…..
Ik was dus eigenlijk niemand, ik was wie hij of zij wilde dat ik zou zijn.

Nu, na 48 jaar op deze aarde gehobbeld te hebben kan ik zeggen dat de ‘echte’ Heidi pas boven komt drijven.
Daar ging een huwelijk aan vooraf, eindigend in een energievretende echtscheiding maar met een energiegevende, prachtige dochter.
Daar ging een periode aan vooraf waarin ik mijn ouders en zus bijna 3 jaar niet gezien heb.
Ach, de reden van verwijdering laat zich raden, ik voelde me natuurlijk weer eens niet geliefd, niet erkend en niet geaccepteerd. Nou, dan nemen we toch afscheid.

Alles begint en eindigt bij jezelf. Jijzelf hebt alles in je om gelukkig, gewaardeerd en geaccepteerd te worden

Nu, na bijna klaar te zijn met mijn NLP studie . Diverse workshops en veel, heel veel gelezen te hebben krijg ik een soort van wonderbaarlijke rust over en in me.
Niet in de laatste plaats ook gevoed door mijn zielemaat, die zomaar op mijn pad kwam en waar ik nu bijna 14 jaar gelukkig mee ben.

Ik heb mijn ouders en zus een lange brief geschreven. Zonder verwijten en met een positieve inslag. Zij hebben mij weer met open armen ontvangen.
Zaterdag komt mijn zus met haar drie kinderen. Vandaag kreeg ik weer een kaartje van haar in de bus. Dat haar jaar niet meer stuk kon. Mijn jaar ook niet! Ook zal ik zondag mijn ouders weer zien. Wat een cadeau!!!

Alles begint en eindigt bij jezelf. Jijzelf hebt alles in je om gelukkig, gewaardeerd en geaccepteerd te worden. Leg het niet bij een ander, wees niet afhankelijk van hun goedkeuring.
Het heeft voor mij een tijd geduurd maar ik ben oh zo dankbaar dat het er nu is.

————————————–
Het geheel doet mij denken aan een tekst die ik onlangs voorbij zag komen van Harrie Jekkers:

Ik hou van mij, hoor je nooit zingen.
Ik hou van mij, wordt nooit gezegd.
Maar ik hou van mij, ga ik toch zingen.
Want ik hou van mij, van mij alleen en ik meen het echt.

Ik hou van mij, want ik ben te vertrouwen.
Ik hou van mij, van mij kan ik op aan.
Ik hou van mij, op mij kan ik tenminste bouwen.
Ik hou van mij, en ik laat mij nooit meer gaan.

Ik blijf bij mij, en niet voor even.
Ik blijf bij mij, voor eeuwig en altijd.
Ben zelfs bereid mijn leven voor mezelf te geven.
Ik blijf bij mij, totdat de dood mij scheidt.

Ik hou van jou, zeg ik soms ook wel.
Ik hou van jou, schat en ik meen het echt.
Maar ik hou van jou, zeg ik alleen maar voor de spiegel.
Zo komt ik hou van jou weer bij mezelf terecht.

Ik hou van mij, van mij, van mij en geen ander.
Want ik ben verreweg de leukste die ik ken.
Ik hoef mezelf zonodig ook voor mij niet te veranderen.
Ik blijf bij mezelf, gewoon zoals ik ben.

Want ik hou van jou, betekent meestal:
Schat hier heb je mijn problemen, los maar op.
Leef in een hel en verwacht van jou de hemel.
Je geeft de hel weg, dank je wel zeg, rot lekker op.

Want houden van een ander,
dat heb jij alleen maar nodig.
Omdat je niet genoeg kan houden van jezelf.
Hou van jou joh, maak de ander overbodig.
Want liefde, geloof me, begint altijd bij jezelf.

Want ik hou van jou, is niet de sleutel tot de ander.
Maar ik hou van mij, al klinkt het bot en slecht.
Want wie van zichzelf houdt,
die geeft pas echt iets kostbaars.
Als-ie ik hou van je, tegen een ander zegt.

(Ik hou van mij – Harrie Jekkers)

Inmiddels weet ik bijvoorbeeld dat ik een heel sterk geluks-gen heb. Die zorgt voor die roze bril op mijn neus, tovert om niets een glimlach op mijn gezicht en sleept me, als dat nodig is, ook overal doorheen.

Want ondanks mijn geluks-gen ben ik ook wel eens verdrietig, boos of sip. En ook liefdesverdriet is mij niet vreemd. Verdriet van het kaliber dat het lichamelijk pijn doet, verstikkend is, je jezelf in slaap huilt en dat zelfs op straat de tranen over je wangen rollen. Waarbij de innerlijke strijd niet meer speelt tussen hoofd en hart, maar dat zelfs je hart in tweestrijd is. Aan de ene kant uit liefde voor jezelf. En aan de andere kant uit liefde voor de man die je pijn heeft gedaan.

In mijn geval heeft de man in kwestie mij meer dan eens pijn gedaan. De enorme aantrekkingskracht tussen ons en de intensiteit van onze liefde deden me vergeven en terugkomen. Tot vorig jaar.

De eerste keer dat het echt mis ging tussen ons, deden mijn lijf en ziel zeer van verdriet. Alsof mijn arm was afgerukt en ik incompleet en in shock aan mijn lot werd overgelaten. Emotioneel kon ik hem niet loslaten, terwijl dat rationeel de enige optie was. Emotie won het van ratio. Met hem samen voelde duizend maal beter dan zónder hem in mijn leven.

Een jaar later ging ik weer bij hem weg. Blijkbaar begreep hij het niet. Of zat ík er misschien helemaal naast? Hoe dan ook, wij samen leek steeds meer een onbereikbare droom dan een reële mogelijkheid. Hoewel het pijn deed, leek een leven zonder hem nu minder onmogelijk. Maar er bleef iets knagen, het was niet af. Hij zette wat zaken voor zichzelf op een rij en startte vervolgens zijn ‘terugwinoffensief’. Met succes.

Bijna anderhalf jaar hielden we het daarna nog vol. Totdat de laatste druppeltjes zich bij elkaar optelden en het besef tot me doordrong dat een toekomst zonder hem mij gelukkiger zou maken dan een toekomst mét hem.

Dat besef heeft een lange tijd nodig gehad om te groeien en mij te bereiken. Alsof je in het weekend langzaam wakker wordt en door je wimpers heen de kamer ziet en in je opneemt. Je bekijkt de details en geleidelijk bekruipt je een vreemd gevoel. Terwijl je het laatste beetje slaap uit je ogen wrijft en nog eens rondkijkt weet je het zeker: je bent in een vreemde kamer. Het komt je wel bekend voor, je weet de weg. Maar het is niet jouw kamer, niet in jouw huis. En dat zal het ook nooit worden, alle inspanning ten spijt. Dat wakker worden duurde bij mij een tijdje. Zeg maar een jaar of twee.

Spijt dat dit zo lang heeft geduurd heb ik niet. Eerder was ik er nog niet klaar voor om afscheid van hem te nemen, weet ik nu. Ik ben langzaam gegroeid en heb de kracht gekregen om sterker uit de relatie te komen. Want ondanks dat ik bij hem een deel van mezelf uit het oog verloor, heeft hij mijn leven ook verrijkt. De diamant die mijn leven is, heb ik dankzij hem bijgeslepen en verder vorm gegeven; er zijn meer facetten zichtbaar geworden.

Een jaar geleden ben ik begonnen met het langzaam wegvegen van de stof die er de afgelopen jaren op is neergedwarreld. Inmiddels straal ik meer dan ooit tevoren.

Geschreven door Budhilezer: Melissa