Maar wat me het gelukkigst maakt is mijn kleine meisje, Maud. Zes maanden oud en wat een genot. Elles, die hier ook wel eens schreef, legde ik het uit alsof je een slok hete chocolademelk drinkt op een kouwe winterdag. Je wordt helemaal warm en wollig en gelukkig van binnen. En als ze dan nog eens kraait van plezier ben ik helemaal verloren. Ongeloofelijk…

Happinness is Maud. Maud Blossom. De lieverd.

Geschreven door Budhilezer Mordechai

Waar er jaren aan onbelangrijkere gesprekken en telefoontjes aan vooraf gingen, lijkt het nu tijd voor de betekenisvolle gesprekken, de ‘zit je?’-telefoontjes. De boodschappen waar ik niet anders op kan reageren dan een hoge langgerekte:”Oooohhhh…..echt?! Tjezus…” Met een brok in m’n keel en soms zelfs wat beginnende tranen in m’n ogen besef ik me dat misschien wel de belangrijkste fase begint in het leven van een dierbare vriend of vriendin. Er zit een inieminie kind in een buik, romantische huwelijksaanzoeken zijn geaccepteerd, het droomhuis is binnen of de heerlijke lang gehoopte liefde is gevonden.

Een paar jaar geleden had ik vrijwel allemaal vrijgezellen om me heen, nu lijkt iedereen een nieuw leven te starten. Er wordt gecocoond, opgegaan in de nieuwe vormen van liefde en nieuwe samenlevingsvormen. Het is niet meer één, het is twee en soms wordt twee ook nog drie.

Aan de ene kant vind ik deze nieuwe fase fijn. Er is veel geluk en er gebeuren mooie dingen. Dit is de fase waar ik altijd naar heb uitgekeken. Benieuwd met wie mijn vrienden de grote stappen in hun leven zouden gaan zetten. Aan de andere kant zijn er ook meer momenten waarop ik besef dat ik ook zo toe ben om grote stappen te gaan nemen. De grote keuzes te maken, die op dat moment misschien niet eens zo groots aanvoelen. Maar ook dat zal ik moeten afwachten…

Geschreven door Marjolein

Het frappante is echter het volgende: Iemand te treffen die mij neemt zoals ik ben (oh… ik hoor t hem al zeggen: “ik neem je heel graag hoe je bent!” … maar nee, ik heb het nu toch echt even over een andere context…) leek voor mij altijd het grootste wat je kon bereiken in een relatie… maar ik ontdek dat er iets is waar ik nog blijer mee ben. En dat is dat IK HEM helemaal accepteer zoals hij is. Klinkt simpel, is het niet? Alleen zo eenvoudig is dat in de praktijk meestal niet. Maar toch doe ik het.

Hij werkt met mij. Zoals ik nog nooit eerder heb gehad.

Mijn vent, sinds 7 maanden mijn vent, is niet iemand die ik in een kroeg eruit gepikt zou hebben. Mijn vent is eigenlijk een weinig subtiel, platvloers, puberaal 38 jarig kind, standaard rondlopend in een oude legergroene broek, wonend in een huis dat nog net niet tot nationaal rampgebied is uitgeroepen. Hij gaat geregeld veel te ver met zijn grapjes…wacht… ik bedoel ‘grapjes’, meer dan de helft van wat er uit zijn mond komt is pure bullshit, hij heeft een duidelijke mening, laat zich dan ook zeer graag horen en overdreven is best een toepasselijk woord voor hem. En toch… op een of andere rare ondoorgrondelijke manier… is er geen vezel in mijn lijf die iets aan hem zou willen veranderen. En dat voelt fijn. Dat voelt rustig. Op zijn eigen vreemde manier werkt hij precies goed voor mij. Hij werkt met mij. Zoals ik nog nooit eerder heb gehad.

Ik kijk naar hem met trots in mijn ogen. Ik zie namelijk ook hoe hij klaar staat voor iedereen in zijn omgeving, Ik zie hoe hij met zijn grapjes luchtigheid brengt in moeilijke situaties. Ik zie hoe hij een arm om een treurende vriend slaat. Ik zie hoe hij met één simpele zin de kern van gevoelens weet te raken. Ik zie hoe iedereen welkom bij hem is. En elke nacht dat ik bij hem ben, slaat hij zijn armen om mij heen om niet meer los te laten. Voor iemand die 90% van zijn tijd zuivere onzin praat, heeft nog nooit iemand in mijn leven zoveel waars gezegd. In al zijn intelligentie functioneert hij doodsimpel. En simpel is goed. Maakt moeilijke dingen makkelijk. Hij is wie hij is, niks meer en niks minder. En laat ik nou toevallig dolblij zijn met wie hij is. Dus laat hem maar oversekste grapjes maken met zijn vrienden, laat hem maar als een puber in de tieten van een vriendin knijpen, laat hem maar iedereen om hem heen doodgooien met de flauwste grapjes, laat hem maar de raarste kledingcombinaties aanhebben, laat hem maar een rotzooihuis hebben, een grote bek, voorspelbare humor, gekke gewoontes… laat hem maar exact zijn wie hij is. En dan ben ik wie ik ben. En dan zijn we hopelijk, tot in het laatste tandloze en gebochelde gedeelte van ons leven bij elkaar… en geniet ik. En zijn wij wij. Gewoon wij. Niks meer en niks minder.

Geschreven door Budhilezer Tamtam

Vlak na m’n scheiding was het ook zo’n mooie zomer.
Het was de eerste zomer van mijn nieuwe bestaan. Ruim 14 jaar was ik altijd met iemand op vakantie geweest. Vrienden, vriendinnen en echtgenoot. Dat werd even anders…

Ik wilde niet afhankelijk zijn van vriendinnen die uit beleefdheid, medelijden of goed bedoeld zouden zeggen: ach, ga gezellig met ons mee op vakantie. Daar had ik zó geen behoefte aan.
Ik had kennelijk ook wat naar mezelf te bewijzen. ’Ik kan het heus wel allemaal alleen. Ik ga me niet meer storten in verplichtingen en rekening houden met anderen’. Je kent t vast wel. Zo’n periode.

In m’n eentje, op vakantie naar Portugal. Had ik stoer besloten.
Ticket geboekt, super leuk huisje aan de Algarve en een auto gehuurd.
Ondertussen had ik natuurlijk best de bibbers. Waar begin ik aan?! Ik was nog nooit alleen op vakantie geweest. Achteraf liggen hier mijn dierbaarste herinneringen en is het de meest indrukwekkende vakantie geworden. Daar ben ik weer vriendjes geworden met mezelf.

Ik ging al jaren met anderen op vakantie, was altijd gefocust op de ander of die het naar z’n zin had.
Nu was het ME-Time. En dat was ik zo niet gewend. In de loop der jaren was ik het contact met mijn eigen behoeftes, wensen en verlangens wat kwijt geraakt, zal ik maar zeggen.
Wat vind ik leuk? Waar heb ik zin in? Waar word ik blij van? Wat zal ik vandaag eens gaan doen? De eerste twee dagen waren wel even wennen en vond ik het best eng, maar dat wilde ik aan mezelf natuurlijk niet toegeven. Ik had het gevoel alsof iedereen me aan zat te staren. Dat was natuurlijk niet zo, ìk zat vooral iedereen aan te staren.

Langzaamaan kon ik de ontspanning vinden en begon ik het steeds leuker te vinden. De rust in mezelf keerde weer en ik genoot volop. De tijd en alles was aan mij. Heerlijk. De opgebouwde spanning in mijn lijf en in mijn hoofd verdween letterlijk. Ik voelde me weer leven!
Kilometers heb ik rondgetuft in de huurauto. Nieuwsgierig naar alle mooie plekjes, strandjes, tentjes, winkeltjes. Kletsen met onbekende mensen in het park, op de markt en op het terras. Geen enkel probleem. Het ultieme ‘bewijs’ dat ik het zo goed had met mezelf was wel dat ik alleen uit eten ging in een echt restaurant. Heerlijk aan de gamba’s, ondertussen wel een boekje en mijn mobieltje binnen handbereik…. Natuurlijk vond ik het op sommige momenten ook dood eng en vroeg ik mezelf af waar ik in godsnaam mee bezig was. Maar ach, ‘wie kent mijn gat in deze stad’, dacht ik en ik liet het me allemaal prima smaken.

Als je alleen op vakantie gaat ben je veel meer bewust van jezelf en van je omgeving. Op de een of andere manier beleef je het veel intenser en maak je ook makkelijker contact.

Voor mij was het in ieder geval een wereld-ervaring. Ik had het voor geen goud willen missen. Ik ben blij dat ik me niet heb laten weerhouden door mijn eigen twijfels, angsten en onzekerheden.
Deze vakantie was voor mij een hele belangrijke levensles die ik nog dagelijks bij me draag. Ik heb geleerd dat ik het goed heb met mezelf. Daar in Portugal ben ik weer vriendjes geworden met mezelf wat een hele stabiele basis vormt voor mijn huidige relatie. Het schattige witte huisje met de knalroze bougainville en die rothond zie ik nog zo voor me.

Geschreven door Budhilezer Happy

Je belt me uit het niets, na het werk. Ik reageer niet. Je smst. Of we vanavond even kunnen bellen. We bellen. Ik voel me rot na het gesprek met mijn leidinggevende, moe van het gehuil. Maar je weet zulke rake vragen te stellen. Ik kap het af. Wil ophangen en zeg tegen je: pas op met me, ik voel me enorm kwetsbaar en het lijkt wel of je helderziend bent met die vragen van je.

Je smst me 5 minuten na ons gesprek: “Spijkerbroekie,ik voelde dat dus goed aan en kapte het daarom af. Vraag me niet wat het is,maar kwetsbaar of niet,ik voel je aan and im with you. Just talk to me when and if you need me. Deal?”

6 januari
Hihihi oh oh moet ik dit wel doen. Je hebt gevraagd of ik mee wil gaan naar een salsafeest. Ik ga het denk ik gewoon doen. Voel me goed bij je. Je begrijpt me. Luistert naar me. Bent oprecht geïnteresseerd. Alleen een avond stappen kan toch? Ze zeggen dat je wel een vrouw hebt maar dat het een rare verhouding is tussen jullie. Ga het je gewoon vragen hoe het zit.

6 uur later…
Zucht… wat ben jij een bijzonder persoon. We hebben het heel lang gehad over hoe het zit met je vrouw. Je wilde me namelijk zoenen aan het eind van de avond in de auto. Maar ik ga dus no way met je zoenen als ik niet weet hoe het zit. Maar je ligt in een scheiding. Gelukkig voor mij.

29 januari
Ik ga 3 maanden op reis naar zuid amerika en moet mijn grote verliefdheid missen! Bizar idee dat ik vier weken geleden nog niet eens wist dat je bestond.

April 2008
Ze is verliefd op je! Geloof me nou! Mijn leidinggevende is verliefd op je. Waarom blijf je haar nou coachen? Neem nou afstand van d’r. De smsjes die ze je stuurt: daar ziet toch iedereen van dat ze hotel de botel van je is. Wees dan ook niet zo dubbelzinnig tegen haar.

April 2008
Je smst me: “Je weet half niet wat dat met me doet. Heel de dag vlieg ik op en neer en jij zit in me verweven. Ik heb je mijn hart gegeven..”
“Guapa! Ik heb je al vier keer gebeld maar je telefoon slaat ook niet aan op voicemail. Moet een infonummer draaien. Sta in de sneeuw in oostenrijk. Wish u were here. Ik heb een kamer voor mij alleen:-)”

En ik smelt weer van top tot teen.

Mei 2008
Ik geloof er steeds minder van dat je in scheiding ligt met je vrouw. Het maakt me gek. Jij zegt van wel. Dat de situatie gecompliceerd is. Je hebt haar aan de telefoon als ik naast je zit in de auto. Je bent tot diep in de nacht bij mij. Maar mijn kaartje is om de een of andere reden nooit bij je aangekomen. Ik kan niet bij jou thuis langs omdat je wel nog in één huis woont met haar. Maar ik spreek en zie je vrienden wel. Ik voel dat het niet klopt maar je verhaal klinkt zo geloofwaardig…

Geschreven door Budhilezer Jess

Mij de dingen laten zien die er echt toe doen, en me met mensen in contact gebracht die me verrijken, en me een warm en rijk gevoel bezorgen.
Ik neem in gedachten afstand van degene die ik moeilijk kan bereiken, in de figuurlijke zin, en me hebben teleurgestelde en gekwetst.
Ik mag me gelukkig prijzen met een lieve zorzame man, 2 bloedmooie meiden, en veel fijne familie en vrienden.

Ik weet dat ik er te weinig bij stil sta, en dat ik me soms laat opslokken door anderen,
en door de beslommeringen van alledag.
Ik merk echter ook dat doordat ik er vaker bij stilsta en me bewust wordt van dit gegeven, dus ik zal wel op de goede weg zijn.

Een latte machiato op een zonnige lentedag, terwijl ik naar mijn dochters kijk die lief aan het spelen zijn in de tuin, kan me ineens ontroeren.
De inzichten die zij me geven zijn erg waardevol.
Als mijn dochter me een knuffel geeft en zegt dat ik de allerliefste ben, of mijn man en ik een blik wisselen als de jongste weer iets grappigs zegt, of als ze samen alweer een dansje doen wat we echt moeten zien…….

Samen met vrienden genieten van een maaltijd die we zelf hebben bereid.
Natafelen en uitbuiken en je niet druk maken over de kilo’s……
Die er op zo’n avond niet toedoen.

Ach…… dit teruglezend, ben ik eigenlijk best goed bezig….. met genieten dan!!!!!!

Geschreven door Budhilezer CrazyDaisy

Ik ben zo bang om op mijn bootje te stappen, en te vertrekken,
zonder te weten waar de stroom me naartoe voert.
En alles achter te laten wat bekend, vertrouwd is.

Toch moet het, want deze pijn, dit verdriet wil ik niet meer.
Ik wil het laten wegspoelen met het water,
opnieuw worden gedoopt in hetzelfde leven.”

Dit schreef ik ruim een jaar geleden, vlak voor ik mijn huwelijk beëindigde.
En nog elke dag ben ik zo blij dat ik de moed heb gehad om in dat bootje te stappen, en een nieuw leven tegemoet te gaan.

Sindsdien begin ik iedere dag met een lach!

Geschreven door Budhilezer Misspurple

Sorry dat ik er niet over op kan houden. Dat ik erover moet blijven praten. Sorry voor het vertellen van elke zin die gezegd is, elke sms die is verzonden. Excuses voor het woordelijk oplezen van de mails die zijn verzonden. Het spijt me van mijn ellenlange verhalen tot in detail verteld. Excuses voor mijn stilzwijgende glimlachen. Voor mijn dromerige afwezigheid. Excuses voor mijn blozende wangen, mijn huppelende tred. Sorry sorry sorry.

Het spijt me dat ik me al 4,5 maand gedraag als een aanstellerige puber. Sorry dat ik geen rekening houd met jullie. Me niet afvraag of jullie het eigenlijk wel willen horen. Ik ben hopeloos. Van mijn hoofd tot mijn tenen. Utterly hopeless! Foolish. Verliefde dertigers… bah!

Dus bij deze mijn oprechte welgemeende excuses. Het spijt me! Zal proberen het niet meer te doen.

Veel liefs,
Taat

(Had ik trouwens al verteld dat hij vannacht zei dat we zo’n leuk stel waren… lief he?!!)

Geschreven door Budhilezer Tamtam

Ik geniet van de eerste zonnestralen op mijn gezicht. Ik geniet van mijn stralende zusje. Ik geniet van anderen, die ik zie genieten. Ik geniet van de spontane omhelzing van mijn vader, terwijl hij zijdelings vraagt naar mijn laatste scharrel. Ik geniet ook van de glimlach van het meisje bij de biologische slager, die recht mijn hart binnen komt. Ik geniet van mijn moeder die het liefst elke dag opnieuw geniet van de prachtige zonsondergang bij de zee. Ik geniet van mijn nieuwe kleur nagellak en het heerlijke maskertje. Wat ik dan ook het liefst gelijk bij iedereen wil opsmeren. Gewoon omdat het zo lekker is en iedereen dat mag meemaken. Ik geniet nog steeds van die heerlijke avond samen door de herinnering die niemand me meer afneemt. Ik geniet van alleen thuis zijn in mijn eigen huis. Ik geniet van de gesprekken met mijn vriendin over mannen, relaties, sex. En ook van heerlijk samen dronken worden. Ik geniet van Michael Jackson op mijn ipod. Ik geniet van mijn zus die gewoon op straat gaat dansen bij haar muziek op haar ipod. Ik geniet van de twee verliefde mensen hand in hand in het park. Ik geniet van de door mijzelf gebrouwen Japanse noodlesoep. Die ik vervolgens de hele week eet, omdat het natuurlijk veel te veel is voor mij alleen. Ik geniet als de meisjes van huiswerkklas mij met hun meest brave gezichtjes aankijken en vragen of ik volgende week weer kom. Ik geniet elke keer weer van mijn leren jasje. Veel te duur en mijzelf cadeau gedaan in Londen. Ik geniet van de even gelukkige blik van het eenzame, oude vrouwtje als ik haar glimlachend passeer. Ik geniet als ik een mooie knallende motor voorbij hoor komen. En nog meer als het een Harley is. Ik geniet als een man mij bewonderend nakijkt en ik het stiekem in de gaten heb. Ik geniet als ik de beste ben. En ook als iemand anders de beste is, als ik zelf niet mee doe. Ik geniet als ik op de dansvloer sta en even doe alsof niemand me ziet. Ik geniet als mensen me zeggen dat ik zo ongelooflijk lief ben. Ik geniet nog meer als ik die liefde geef. Ik geniet van het uitzoeken en geven van mooie cadeautjes. Ik geniet elke week weer van mijn uurtje yoga. Maar ook van het kapot zijn na een uurtje boksen. Ik geniet van weer even een ochtend samen wakker worden.

Genieten is fijn. Het fijnste wat er bestaat. Het zijn dé hemelse geluksmomentjes. Genot is van jou en zo individueel als jij die geniet.

Marjon van der Velden

Geschreven door Budhilezer MarjonvdV

avonden lang alleen
en nu samen
met zichzelf gelukkig
en de warme handen
denkt ze aan iedereen
die deze avond daar
alleen is

Geschreven door Anna