Sokken aan mijn handen

Nog nooit heb ik erbij stilgestaan. Doe het automatisch. Bij de was, maar ook bij de afwas. Een tic, die ik al jaren heb. Het zette me aan het denken toen ik het mijn yogaleraar terloops vertelde en hij dat meteen met de oorlogstijd in verband bracht. Volgens hem heb ik die tic in de Tweede Wereldoorlog meegemaakt zou hebben.

“die handdoek kan ik op mijn hoofd knopen tegen de kou..”

Ik ben een dertiger dus dat is onmogelijk, maar voor mensen die mij kennen ben ik ook een halve oma. Op mijn eettafel prijkt immers een Perzisch tapijtje en als niemand kijkt gris ik alle melkjes en suikerzakjes van de tafel in het restaurant om ze snel in mijn handtasje te doen laten verdwijnen. Thuis gaan ze dan in een trommeltje. En had ik al gezegd dat ik met collega’s een breiclubje gestart ben?

Hou dat in het achterhoofd wanneer ik je nu mijn tic vertel.

Als ik de was ophang bedenk ik me altijd hoe ik met het aantal kleren dat ik zojuist heb gewassen zou kunnen overleven. Stel je toch eens voor dat ik met slechts deze kleren op straat zou worden gezet en zou moeten overwinteren? ‘Ah gelukkig ik heb in ieder geval een lange broek gewassen. Twee paar sokken, dat is ook mooi want dan gebruik ik 1 paar als handschoenen. Die handdoek kan ik om mijn hoofd knopen tegen de kou en die t-shirts kunnen makkelijk over elkaar heen gedragen worden.’ Dit soort gedachten gaan er door me heen wanneer ik alleen maar een wasje ophang. Iets soortgelijks gebeurt ook tijdens de afwas. Stel je toch eens voor dat ik voortaan slechts mag gebruiken wat ik nu heb afgewassen? Heb ik dan wel op zijn minst een mes, een pan en een bord? Want dan red ik me wel.

Nog nooit bij stil gestaan. Totdat het ineens ter sprake kwam bij yoga. Mijn leraar is ervan overtuigd: dat komt doordat ik heb moeten overleven in oorlogstijd.

Zou het? Heb ik als vis zijnde inderdaad een oude ziel? Of heeft oma me dan nooit echt helemaal verlaten? Of heb ik er gewoon een spelletje van gemaakt om een saaie alledaagse bezigheid als de afwas of de was een beetje op te leuken?

Terwijl ik dit schrijf kijk ik om me heen. Ik zit midden in mijn huiskamer. Behalve mijn Apple laptop heeft de rest van mijn interieur een geschiedenis. Oude kastjes, kroonluchters en stapels met oude boeken. Alleen mijn gordijnen komen van Ikea. De geur van schone was vult mijn huiskamer. Ik heb net mijn beddegoed gewassen.

(Dus ik overleef het wel buiten )

Geschreven door Susanne