Mensenkinderen

Met een bak koffie naast me en mijn kat half op schoot, zap ik deze zondagmorgen door de tv-priesters heen en blijf even hangen bij Ned 2, KRO. Een interview met Dafne van de stichting Familie Bofkont. Deze vrouw van middelbare leeftijd (en heel lang haar) heeft een groot hart voor dieren. Ze maakt van pechvogel-varkens, bofkont-varkens. Dat vind ik mooi, dus leg ik de afstandbediening weg.

Terwijl ik een slok koffie neem en Maggie over haar bol aai luister ik naar wat Dafne te zeggen heeft. Ze vertelt over hoe ze zich in de periode voorafgaand aan Familie Bofkont iedere dag afvroeg of ze nou eigenlijk gelukkig of ongelukkig was? En hoe deze vraag ineens naar de achtergrond verdween toen ze startte met de Familie Bofkont en het aardse bestaan.

Terwijl ik naar de beelden kijk van een vrouw die het voor elkaar heeft gekregen om in overall en rubberlaarzen er goed uit te zien (ze heeft een zwarte ceintuur om gedaan om haar taille te benadrukken, tevens zijn –pak ‘m beet- de bovenste vijf knoopjes van haar overal open,  maar dit even terzijde), denk ik na over haar woorden en mijn eigen situatie. Moet ik wel in de media blijven werken? Of moet ik me inzetten voor het welzijn van dieren? Iets waar mijn hart ligt? Maar zou ik dat wel aankunnen? De kans is namelijk best heel groot dat ik bij elk afzonderlijk levensverhaal van wat voor beest dan ook in janken uitbarst…

‘Zij zegt wat ik heel vaak bij mezelf heb gedacht, maar wat ik nog nooit eerder iemand anders heb horen zeggen’

Dan stelt de interviewster Dafne de vraag of ze nooit moeder heeft willen worden? “Nee”, antwoord Dafne resoluut. “Waarom niet?” vraagt de interviewster, “Als ik je zo bezig zie met de beesten dan zie ik dat moedergevoelens sterk aanwezig zijn”.

En het antwoord wat Dafne hierop geeft raakt me. Zij zegt wat ik heel vaak bij mezelf heb gedacht, maar wat ik nog nooit eerder iemand anders heb horen zeggen. Ik stop met aaien van Maggie. Mijn hand ligt nu stil op haar vacht. Ze kijkt vragend omhoog, maar ik heb alleen aandacht voor de tv, voor het antwoord van deze varkensvrouw:

“Mijn moedergevoelens zijn te groot voor mensenkinderen.” Ik voel een traan opkomen en luister verder. “Ik zou veel te bezorgd zijn. En omdat beesten andere wezens zijn hou ik op die manier automatisch afstand.”

Altijd al heb ik kinderen gewild.

Maar misschien geen mensenkinderen?

Geschreven door Susanne