Iets feestelijks? Hoop het van harte.

Een jaar. Ruim een jaar heb ik hem niet gezien. Vandaag gaan we koffie drinken, we hebben een boel bij te kletsen. Ik sta op het station en wacht op de trein naar Den Bosch. Hij heeft daar sinds kort een huisje gehuurd. Ik haal nog even het plastic van de bossen gerbera’s die ik voor hem heb gekocht. Zonder Albert Hein sticker ziet het er net wat feestelijker uit. Zo heb ik een flinke bos met rode, gele en oranje bloemen.

Het is redelijk druk op het perron. Het is een warme dag. Voor me staat een man, ik schat van begin zestig. Hij heeft zijn linnen broek opgerold tot ver boven zijn enkels. Hij lacht. De vrouw die naast hem staat heeft ook een vriendelijk blik. Haar outfit is zomers maar wel gekleed. Ze draagt een grote boodschappentas bij zich. Ze kijkt naar hoe ik in de weer ben met mijn bloemen.

“Ga je ook naar Den Bosch?” vraagt ze me.
“Ja” zeg ik.
“Ook naar een afstuderen zeker” en werpt gelijktijdig een blik op de bloemen.
“Nee, dat niet” antwoord ik haar maar weid er verder niet over uit.
“Oh dat dacht ik” zegt ze en en laat me de inhoud van haar boodschappentas zien. Deze zit vol met zorgvuldig samengestelde boeketjes.
Dan is het even stil.
“Vast iets feestelijks” zegt ze even later half vragend en werpt nog een blik op mijn boeket gerbera’s.
“Ja …” antwoord ik haar.

Vandaag zie ik mijn vriend weer. Hij heeft, na een mislukte poging in een Nederlandse kliniek, het afgelopen half jaar in een kliniek in Zuid-Afrika gezeten vanwege zijn cokeverslaving. Ik hoop van harte dat hij clean is en dat het goed met hem gaat.

De trein komt en ik stap in. Een klein beetje zenuwachtig ga ik zitten.