Te veel niet meer gek

Vier jaar geleden trok ik mijn linkerwenkbrauw nog spierpijnkwekend hoog op bij de aanblik van figuren in paarse gewaden met heen en weer rollende ogen die beweerden dat ze de toekomst konden voorspellen. Nu hang ik aan hun lippen en neem de alternatieve looks voor lief.

Maar ik ben ook een beetje bang geworden. Dat ik zelf te zweverig word. Te wollig ga praten. Te veel verwonderingen wil delen. Te veel niet meer gek vind.

Van heksen, lepelbuigende zieners, klankschaal genezers, aliens, hypnotiserende sjamanen en kabouters, alles komt wel zo’n beetje voorbij als je je gaat interesseren voor die zweverige shit. Gelukkig krijg ik het nog voor elkaar om zonder schuldgevoel het woord ’shit’ uit mijn toetsenbord te rammen en maar al te graag meld ik hier op Budhi met sarcastische ondertoon over mijn zogenaamde spiri-avonturen.

Maar ik wil ook niet eeuwig die nep-scepticus blijven. Uit veiligheidsoverwegingen. Ik wil gewoon proefondervindelijk uitpluizen hoe de wereld in elkaar zit!

Dus nu maar hopen dat niemand wegrent/surft… als ik straks (paarse stiletto’s dragende, dat dan weer wel) vertel dat ik in kaboutertjes geloof…

Geschreven door Anna