Powered by hierboven

Met driftige gebaren zit ik te vertellen. Hij zit tegenover me en knikt. Luistert. En knikt. Zelfs als hij iets had willen zeggen, was dat waarschijnlijk niet gelukt. En dus knikt hij en zie ik hem naar mijn zwierende armen kijken.

Ik zie hem kijken, maar ik praat door. Ik heb het bloedheet en ik ben boos. Boos over iets dat mij wordt aangedaan, althans, zo voelt het. Terwijl ik aan een nieuwe zin begin pak ik het glas koele witte wijn dat voor me staat. Ik wacht nog even met drinken en houd het glas vast in mijn hand, terwijl ik met mijn elleboog op de tafel leun. Dan zwiert mijn arm weer uit om iets wat ik zeg kracht bij te zetten. En plok, mijn hand raakt vol het glas wijn…en kiepert dat recht in mijn gezicht.

Ik slaak een gilletje en ben dan stil. Even weet ik niet wat ik moet doen. Ik heb zojuist gewoon een vol glas wijn in mijn eigen gezicht gegooid…En ik zit tegenover iemand die ik nog niet zo heel lang ken. Aan de ene kant schaam ik me, want hoe debiel heeft dit eruit moeten zien. Aan de andere kant moet ik lachen. Lachen omdat ik direct moet denken aan de manier waarop je iemand tot de rede roept als diegene niet meer normaal kan denken. Men neme een glas koud water en gooit dat in het gezicht. Nou dat is handig, moeten ze hierboven hebben gedacht, ze heeft dat glas wijn al in haar hand dus dan kan ze het net zo goed zelf in haar gezicht gooien.

Hij reikt me een servet aan en wijst me erop dat de wijn nu rijkelijk mijn decolleté in druipt. “Zo, nu ben je in ieder geval wel afgekoeld”  zegt hij.

Geschreven door Marjolein