Cleopatra? Coco Chanel?

Over een paar weken ga ik het toch echt doen. Gluren in het verleden. Naar mijn vorige levens.

De afspraak stond al maanden geleden in mijn agenda en nu de dag nadert kan ik aan bijna niets anders meer denken.

Hoewel ik als Anna zijnde een heel fijn, gezond en gelukkig leventje leef, voelt het niet helemaal compleet. Die stukjes van mij, vergeten, maar wel meegesleept naar dit leven, ik wil ze weten!

Mijn lieve, nuchtere vriend zorgt ervoor dat ik niet doorsla in al dat past life geneuzel. Hij gelooft er namelijk geen snars van.

En toch zijn het die sceptici die o-zo nieuwsgierig zijn naar mijn therapie-avontuur. Want zitten we niet allemaal met wonderlijke angsten, klachten en/of schuldgevoelens opgescheept? Dingen die je niet kunt verklaren, maar nooit overgaan en we daarom maar als normaal beschouwen? Het zou toch mooi zijn als de verklaring lag in een leven, lang gelee. En dat dat nu nog te helen is…

Maar ik ben ook best bang. Want misschien wordt mijn vrolijke zelf wel opgeschrikt door nasty ass beelden en verander ik alsnog in een klappertandende angsthaas. Maar dat risico neem ik graag. (En ook daar zijn therapieën voor.)

Gisteren kreeg ik een mailtje van de desbetreffende therapeut naar aanleiding van mijn ingevulde vragenlijstje: ”Ik heb al zo’n vermoeden welke kant het opgaat (met vorige levens van jou dan he..)”

Ai ai ai…. Wat staat me te wachten? Wat stond me al die 3000 jaar te wachten? Ik wil het weten. Nu!!

Geschreven door Anna