Als ik toen toch eens wist wat ik nu weet...   Maart 1994.   Ademloos hoorden de makkers het relaas aan van de tien jaar oudere Aseksuele Man. Nou ja, “Man”, daar waren ik en de boys opeens nog niet zo zeker meer van. “Geef mij maar een lekkere boterham met pindakaas!” riep het onderwerp van onze attentie na een weliswaar zeer eloquente, maar voor ons totaal onbevattelijke uiteenzetting van zijn standpunt inzake de vlees’lijke gemeenschap: het deed hem helemaal niks. &nb...

Een niet onaanzienlijke tijd lang ging deze man gebukt onder een niet mis te verstane depressie. Die is voorbij. Godzijdank. Een niet onaanzienlijke tijd was ik ook niet in staat betaalde arbeid te verrichten. Beter gezegd: ik was des ochtends niet eens in staat mijn sokken aan te trekken, om over deelname aan het openbare leven maar te zwijgen. Aan deze periode restten mij nu slechts enkele diffuse en nogal onbetrouwbare herinneringen. Ik realiseerde me onlangs dat er, los van de diffuse en onb...

Zojuist melde mijn broertje zich op een medium die een chatfunctie biedt. “YO!”, zo ving ik aan. “Wazzup? ;)” . Zijn antwoord: “niet zo best…”. Voor mij een bevreemdend en enigszins beangstigend antwoord, want dit was mijn broertje: de gast die altijd mazzel heeft, die alles en iedereen naar zijn hand kan zetten, die zijn shit uitstekend voor elkaar heeft, die zich door niets of niemand uit het veld laat slaan. Niet zo best… In zijn termen betekent dat “zwaar kut”.   I...

Na lezing van het bijkans briljant geformuleerde stukje van Budhi-lezeres Birgit87, getiteld “Het setjes-kamp” drong vandaag een zeker besef tot mij door, wat eerder niet door mij was opgemerkt. Ik maak inmiddels al ruim anderhalf jaar deel uit van een “setje”. Wij (ik en mijn betere helft, dat is) zijn een “stelletje”. Als er sprake is van uitnodiging door derden worden wij steevast aangeduid als “Titus en F.......”. Of “F……. En Titus”, al naar gelang de afkomst van de u...

Kolere! Dat scheelde verdomd weinig! Enigszins onder de indruk van het gebeurde sta ik aan de kant van de weg met een Nieuwe Revu in mijn hand. De vrachtwagen die mij zojuist net niet heeft geschept, terwijl ik voornoemd blaadje aan het lezen was en tegelijkertijd van zins was de weg over te steken (Zo zie je maar, dat multitasken is niet aan ons besteed.), raast onverstoorbaar verder. Ik had hartstikke dood kunnen wezen nu, op dit moment! En wat voor een compleet onzinnige, onnodige dood zou d...