Het is kerstavond. Ik loop het station van Amsterdam binnen. De rij voor de informatiebalie is niet groot. Ik loop ernaar toe. Ondertussen wikkel ik mijn enorme (zelf gebreide) sjaal van mijn nek af. Net wanneer ik een flink lap voor mijn ogen heb hoor ik een vrouwenstem “Can you help me, please”. Ik haal de sjaal weg voor mijn ogen en zie een vrouw van mijn leeftijd. Welgesteld en goedverzorgd. Weet niet precies waar ze vandaan komt, maar ik gok op een Oostblokland. Er staat een ecrukleurig...

Liever schijnalleen dan echt alleen. Dat hou ik mezelf voor. En zo heb ik de laatste maanden mijn bubbel heel gehouden. Ik heb namelijk al bijna een half jaar lang lol met iemand. We lachen onze ballen uit onze broek. Maar verder dan lol lijkt het niet te gaan. En dat wil ik uiteindelijk wel. Lol en meer. Lol en er onvoorwaardelijk voor elkaar zijn. En dat begint de laatste tijd steeds vaker te knagen. Of ik dat met hem wil weet ik niet, maar we hebben zo'n schik en ik vind hem bijzonder genoeg ...

Wanneer ik 's avonds laat naar huis fiets dringt het pas tot me door, en dat is anderhalf jaar later.   Het is donker op straat en ik fiets door het nog levendige Amsterdam. Groepen toeristen in de tram, uitgaansmeisjes op de fiets en jongens op scooters zorgen voorlawaai en rumour om me heen. Ik fiets alleen. Nog een minuut of twintig dan ben ik thuis. Zodra ik het centrum uitfiets wordt het rustiger op straat en hoor ik mezelf trappen. Ik kijk om me heen en geniet van het mooie uitzicht...

Waarschuwing: dit is een langere blog dan dat jullie van me gewend zijn. Eentje waarin ik slechts volledig uit de doeken doe hoe ik van A naar B probeer te komen in een bepaalde (gemoeds)toestand. Wat ervoor zorgt dat ik mijn dag niet heb. Punt. Niet meer dan dat. Dan weten jullie dat.   'DOE HET ZELF LUL'   Het is donderdagvond. Moet me haasten want ik heb zo mijn tweede fotografieles. Verheug me op morgen, dan ben ik namelijk altijd vrij en heb dit keer ook helemaal NIKS geplan...

Zes stuks. Zes moedervlekken heb ik twee weken terug weg laten snijden. Slechts één ervan stuurden we naar het lab, ter controle. Een flinke joekel die zich in een mum van tijd had genesteld op mijn bovenbeen. En dat baarde me een beetje zorgen.   'Maar bij mij staat er iets anders aangevinkt'   Vrijdag a.s. zou ik naar 't ziekenhuis (OLGV) voor de uitslag van deze joekel. Maar ineens zie ik daar een brief van het OLGV op de deurmat. Ik scheur de enveloppe open en scan de woorden...