Ik was een jaar of zes, zeven. Mijn exacte leeftijd weet ik niet meer. Voor de rest kan ik me de situatie nog zo voor de geest halen. Helemaal, levendig, als ware het gisteren. Ik zie mezelf staan in mijn nachtjaponnetje. Ik voel het verdriet en de tranen. Ik sta tegenover mijn papa, die in zijn grote stoel zit. Ik wil dat hij me welterusten wenst met bijbehorend nachtkusje. Zoals elke nacht. Dan weet ik dat het goed is. Dan weet ik dat ik goed ben.   Mijn papa zegt niet zoveel tegen me....

Schrijver Paulo Coelho twitterde vandaag: "The wound of a word hurts more than the wound of a knife". Zoals wel vaker een enkele zin of uitspraak je diep kan raken, trof deze me ook. Hard. Ongewild. Herinneringen aan niet zolang geleden worden geprikkeld, ik duw ze weg. Ik wil er niet aan denken. Nog niet. Nog steeds niet. "Niet zolang geleden" is volgende maand alweer een jaar verleden tijd. Een jaar waarin ik langzaamaan begon toe te geven, in te zien, te beseffen. Dat wat ik ruim twee ...

"Datgene wat je moet leren, herhaalt zich tot je het geleerd hebt" Dat is mijn inzichtskaart van vandaag. Een gevoel van ongeloof overvalt me als ik deze woorden lees: dit is precies hetgeen dat een vriendin mij vorige week zei toen ik weer eens twijfelde over wat te doen. En ook vandaag twijfel ik over hetzelfde probleem. Mijn vriendin is er nu niet om dit tegen me te zeggen. Zelf ben ik er wel, maar luister ik niet. Dan zie ik het opeens in grote letters voor me staan op mijn beeldscherm: ...