Dat de zon Voor jou mag schijnen Je raakt Met haar kleine en fijne stralen Daar waar jij haar het hardste nodig hebt   Laat de stormen maar komen Want je zal blijven staan Gewarmd Voor altijd door de zon Omarmd.     Voor kleine Otis.   Geschreven door Marjolein...

"Stel, je zou deze voor Kerst krijgen, wat zou je daar dan van vinden?" vraag ik hem. Hij lijkt het geen rare vraag te vinden, ook al leven we nog in oktober, vér voor het Kerstgeweld. "Eh..op zich leuk, maar niet in die kleur. Ik vind blauw niet zo mooi" antwoord hij. Het is een kort antwoord, maar in die paar seconden realiseer ik me wel ineens wat ik aan het doen ben.   Terwijl mijn moeder een sjaal voor mijn vader aan het uitzoeken was bedacht ik me ineens dat een sjaal een perfect K...

Ons gesprek gaat over leven en dood. Hij gelooft in niets na de dood en in niets naast het leven. Zijn stelligheid en het gemak waarmee hij zijn mening vertegenwoordigd confronteert mij met mijn gebrek aan mijn eigen geloof. In mijn geloof zit geen enkele stelligheid. Het fluctueert, neemt toe en dan weer af. Wat ik geloof, geloof ik bij de gratie van degene met wie ik praat. Of in ieder geval de stelligheid waarmee ik het geloof.   Hoe ik mij ook aan een 'eerst zien dan geloven' -houdin...

Een raskatje die niet helemaal perfect was, wilde de vrouw. Zo vertelde mijn dierenarts terwijl ik met mijn twee (ras)katjes ter controle bij haar was. Of de dierenarts voor haar uit wilde kijken naar zo'n katje. 'Alsof ik toevallig een klein imperfect raskatje tegen ga komen' had de dierenarts nog gedacht. Weken later kwam een fokster met haar raskittens voor de eerste ontworming. Bij een katje hing het rechterpootje vrolijk in de lucht, lam.   Of de dierenarts die in wilde laten slapen....

Ik heb altijd het gezonde lichaam gehad van ons tweeën. Wij kwamen uit dezelfde ouders, toch had haar lichaam een erfelijke ziekte die volgens doktoren door een spontane reactie tussen mijn ouders was veroorzaakt. Want erfelijk of niet, in onze verdere familie is er geen spoor van die ziekte te bekennen.   Ik ben me er altijd, in meer of mindere mate, van bewust geweest. Al denk ik dat je nooit kunt weten hoe het werkelijk voelt als jouw lichaam niet reageert zoals je geest het opdraagt....