Mijn omaatje is een paar maanden geleden overleden. Op 1 April. Echt iets voor mijn oma. Wie het laatst lacht… 'Oma Koek' noemden wij haar. Tweeëntwintig kleinkinderen had ze, en daar was ze toch trots op! Lekker de ogen uitsteken van haar hoogbejaarde vriendinnen. Mijn oma was de meest verwende weduwe van het hele dorp. Wat aandacht betreft. Iedere zondag kwamen haar eigen kinderen trouw op de koffie. En wij gingen toen we nog klein waren ieder weekend mee. Heus niet alleen voor de cakej...

"Is het mijn straf voor het schrijven van een cynisch stukje? Voor het spotten met tegenwind en levenslessen?" Met betraande ogen kijk ik mijn liefde vragend aan. Hopend een geruststellend antwoord in zijn ogen te vinden. Maar ik lees alleen maar dezelfde pijn en hetzelfde verdriet.   "Zou het een test zijn? Om te zien of we dit wel echt willen? Echt aan kunnen? Samen?"   Gisteren verscheen een mailtje in mijn mailbox met de verontrustende boodschap dat de adoptieroute die wij samen...

Soms heb ik weleens het gevoel dat ik vlak voor mijn geboorte ietwat overmoedig op het formulier ‘wat wil je leren in dit leven?’ nogal wat hokjes heb aangevinkt. Alsof mijn ziel dacht: ‘kom maar op! Ik kan ‘t hebben!’. De basishokjes met bijbehorende keuzes: Doet u maar een leven als meisje met een leuk uiterlijk, lieve ouders, een broertje en zusje, redelijk verstand, een leuke man en een lang leven…en dat alles in een Westers land zonder oorlog en honger. So far, so good...

Wat is dat toch met vrouwen en topfuncties? Om de zoveel tijd verschijnt er weer een bericht over de langzame groei of juist de afname, het tekort, de wens, of het glazen plafond. Maar als ik naar mezelf en mijn vriendinnen kijk, daarbij optel hoeveel vrouwen zich bij me melden voor een ‘wie ben ik en wat wil ik nou echt met mijn leven?’ coachingsessie, en de stukjes op Budhi lees… I can not help myself to wonder…   En dus hebben mannen het in mijn ogen, in ieder geval op de gemidd...

In mijn mailbox verschijnt een berichtje: Budhi_nl has requested to follow your tweets on Twitter! Budhi? denk ik en ik log in op twitter. Ik volg de link naar deze website en denk: hee dit is leuk. Is dit dan de plek waarop ik wel wil bloggen? Ik twijfel. Niet door de plek maar door mezelf: 'Ga ik het doen? Heb ik iets interessants te melden? En durf ik dat eigenlijk al wel te delen?'. 'Nog niet', denk ik. 'Nog even wachten'. Net op het moment dat ik uit wil loggen, gaan ineens alle br...