de oma die samen met mij figuurtjes prikte in perkamentpapier de oma die haar polsen geurde met goedkoop en bedwelmend postorder parfum de oma die na het eten alle lepels schoonlikte en pannen schraapte tot de laatste kruimel de oma die mij enthousiast probeerde te maken voor Esperanto en de West Friesche taal de oma die me met gemak versloeg met Scrabble en me heel streng op mijn taalfouten wees de oma die door te rommelen in haar kasten altijd wat nieuws vond om zichzelf mee te vermaken ...

Ik ken twee mensen. Heel dichtbij. En die laten zich niet door een kankertje meer of minder uit het veld staan. Zo bijzonder... Ze gaan nog genezen ook! Ik voel het. Van binnenuit. Terwijl de artsjes dat al tijden onmogelijk achten en er in proberen te stampen dat de tijd steeds harder tikt. Maar het tegendeel is waar. Tijd is hun vriend.   Na stapels spiriboeken, doktersbezoeken, anti-suiker dieeten,  liters groentenshake, nog meer liters groene thee, fikse trossen knoflook, bikram yoga...

Daar sta ik weer. Voor de spiegel, balend over mijn haar. Ik zie er niet uit en ik moet hoognodig naar de kapper. Dat krijg je als je hippe kapsels laat knippen. Dat groeit weer uit. Waarom heb ik niet gewoon lang haar in een staart? En komt mijn gebaal alleen maar door mijn haar of is het toch dat hoofd dat dwarszit? Nee. Het past gewoon niet meer bij me, deze look. Met kortere lokken zou ik er een stuk frisser uitzien.   Hoe vaak in mijn leven heb ik al niet balend voor de spiegel gesta...

Ik ben niet helemaal lekker. Een beetje raarrrr. Loesoe. Volgens een heldervoelende vrouw komt het door de kinderlijke engeltjes/helpers die rond mijn persoontje zweven. Die laten me soms huppelen in een winkelstraat, heel hard gek lachen en bizarre uitspraken doen. (Jaja leg de schuld maar bij die onzichtbare grappenmakers) Koekoek heet dat. Mijn vriend biechtte onlangs op dat hij me al vanaf dag 1 een raar mens vond. ''Het is niet het eerste woord wat bij me opkomt, maar wel één van de eerst...

Bijna had ik het uitgemaakt. Bijna.... ''Lekker makkelijk'' was de reactie van mijn vriend. Makkelijk?? Hmm... hij had gelijk. Alleen zijn is namelijk mijn specialiteit. Vanaf dat ik een met de liefde worstelend pubermeisje was werd het er ingestampt door zowel moeder als oma: ''Wij zijn liever alleen! Geef ons maar onze vrijheid! Mannen! Je ken beter kippen houden''.   De liefde ging dan ook niet altijd over roosjes. Vaak koos ik na een paar jaar of luttele maanden samen zijn het hazenpa...