Je achtervolgt me. Zonder het te weten, ben je verweven in mijn leven. 'Ons' is nu krap vijf jaar geleden, maar ik heb het nog steeds geen plek kunnen geven. -Het- gaat over de manier waarop wij zijn geëindigd. Of liever gezegd: de manier waarop jij verder met je leven bent gegaan en ik vanaf dat moment een half jaar lang iedere avond huilend in slaap viel. Ik heb je erom gehaat en misschien doe ik dat nog steeds wel. Aan de andere kant weet ik diep vanbinnen dat voor jou de klap nog wel komt....

Dit is een ode aan mijn vriend. Niet mijn liefde, maar mijn vriend. Mijn goede vriend die mij begrijpt, die met mij meedenkt en op dezelfde manier denkt als ik. En dat is niet mijn liefde. Want mijn liefde is thuis, slaapt naast mij, knuffelt en vertroetelt en vertelt dat ie ‘voor ever-en-ever’ van mij houdt. Mijn goede vriend niet. Met hem heb ik het juist over het houden van, of het niet een vercommercieelde, gevoelloze en nietszeggende term is. Twee totaal verschillende niveaus waar ik co...

Het is moeilijk om te verwoorden wat je zo diep in je hart voelt. Hoe breng je het over, zonder zweverig of wazig over te komen? Wil je het wel overbrengen? Want je stelt je heel kwetsbaar op waar je op afgerekend/afgewezen kan worden. Dat is mijn angst. Dat ik mijn ziel en zaligheid erin steek en het niet goed genoeg is, terwijl het voor mij het beste is wat ik ooit gemaakt of gedaan heb.   Hierdoor blokkeer ik mezelf. Door de angst om afgewezen te worden vóór te zijn, wijs ik mezelf a...