Dit is een verhaal met een min of meer gelukkig einde. Het gaat over een prinses en een prins. En ze leefden niet lang en gelukkig.   De prins heette (naja, hij heet nog steeds) David. Als ik tegenwoordig foto’s op Facebook voorbij zie komen dan bekijk ik ze peinzend. Zijn lachende gezicht naast allerlei vrienden die ik niet ken. Feestend in Berlijn. Obscure kroegen of kraakpanden bekijken. Misschien wel naar Lowlands. Ik ga nauwkeurig bij mezelf te rade wat ik voel. Niet zo veel. Maar ...

Het valt me op, zegt hij, dat jij altijd overal wel een mening over hebt. Na deze opmerking tikt mijn baas vrolijk verder. Ik staar hem nog even aan, om te wachten tot ie gaat lachen. Maar hij kijkt bloedserieus. Hij meent het. Ik schijn een mening te hebben.   Mensen met een mening waren vroeger de kinderen in de klas die na het retorische 'zijn er nog vragen' hun vinger opstaken om hun mening te geven over de lesstof, of de hoeveelheid. Onderhandelingen die vaak stukliepen.   Men...

Mijn opa, bouwjaar 1925, is nog best kwiek. Met zijn korte broek, witte benen en bretels zit hij in zijn leren draaistoel. Een witte ventilator blaast hem verkoeling toe. Zojuist heb ik zijn kopje thee geaccepteerd en ook één van de roze koeken die hij voor mij op tafel zet. Officieel moet hij suikervrij eten, zijn bloedsuiker is veel te hoog. Maar een mens leeft maar één keer. En iemand die 85 is ontzeg je niets. Al helemaal geen roze koeken.   Zijn appartement heeft een uitzicht, ma...

Er ligt ergens in mijn grote kledingkast een rotsvast vertrouwen opgeslagen. Iets dat ik er altijd makkelijk (ok, met enige moeite) uit kan halen. Het is zo’n kledingstuk dat je er moeiteloos uit plukt. Zo’n ding dat gebrek aan perfectie op ieder lichamelijk vlak camoufleert. De wasmachine kan er niets tegen doen; het krimpt niet en het wordt al helemaal niet lelijk. Sterker nog; het wordt alleen maar mooier. Want het kledingstuk verzet zich om bij je weg te moeten. Het kledingstuk verzet zi...

Ik heb hem machteloos aangekeken. Ik heb alle signalen gegeven. Ik heb door mn haar gekroeld. Ik heb hem aangekeken met zaadvragende ogen. Ik heb subtiel weggekeken om hem alle tijd te geven naar mijn fantastische tieten te staren. Ik heb subtiele maar superelegante opmerkingen gemaakt dat ie mag. Dat ik van hem ben. Ik heb toch alles gedaan om hem mee naar huis te nemen?   Ik fiets midden in de nacht naar huis, en overpeins de bovenstaande vraag nog eens. In plaats van een nacht woeste s...