Zinderende zomer

De lucht is warm en de aderen in mijn handen zijn opgezet. Mijn teennagels kleuren vrolijk roze tegen de achtergrond van mijn zwarte slippers. Ik wapper met een briefje van vijf mezelf wat verkoeling toe, al komt er weinig frisse lucht mijn kant op. “Warm he?” vraagt de bloemenman retorisch. “Ja, maar ik heb dit honderd keer liever dan kou, de warmte gaat mij goed af” zeg ik terug en ik glimlach erbij. “Ja” zegt de man, “maar het kan ook té warm zijn”.

Ik wissel mijn briefje van vijf voor zijn bloemen en loop langzaam terug naar huis. Mijn schouders zijn omlaag, mijn lichaam ontspannen. Alles doe ik een stuk langzamer nu, valt me op. De dagen voelen aan als een ouderwetste schoolvakantie. Ze zijn warm, er gebeurt weinig en ik hoef weinig.

Terwijl de geur van de uitlaatgassen en vuilnisbakken zich vermengt met de aanzwellende en wegstervende stemmen van mijn voorbijgangers voelt het alsof ik in een ander werelddeel ben. Ver weg van hetgeen ik zo gewend ben.

Geschreven door Marjolein