Wat ik leer van een kat

Ik houd Maggie. Ik verstop haar gewoon. Je krijgt dr niet meer terug. Daaag veel plezier.x
‘Haha, ik ben blij dat het zo goed gaat, jij ook een fijn weekend’ sms-t Susanne me terug. Ergens merk ik dat ik een beetje op mijn teentjes ben getrapt door haar terug-sms. En dan specifiek door de ‘haha’. Natuurlijk was mijn eerste sms als grapje bedoelt maar, zoals bekend, schuilt onder ieder grapje een zekere waarheid.

Ik bemerk namelijk dat ik het fijn vind om Maggie om me heen te hebben. Ik praat een hoop meer dan normaal (mijn buren zullen wel hebben gedacht: wat lúlt ze toch de hele tijd?!) en als ik thuis kom, dan komt Maggie aantrippelen. Hoe leuk is dat eigenlijk?

Ik vind dat we het leuk hebben zo saampjes, Maggie en ik. We gaan samen in de zon zitten, waarbij zij lekker op haar ruggetje gaat liggen rollenbollen. Als ik slaap komt ze me regelmatig met haar natte neusje vertellen dat ze er heus nog wel is. En als ik mijn haren fohn, dan föhn ik de haartjes van Maggie een beetje mee. Wel voorzichtig trouwens want de föhn vertrouwt ze nog niet helemaal.

Maar zoals bij de tibetaanse monniken de opper-monnik (die doet dat geloof ik) hun met zand gemaakte kunstwerken komt wegvegen, zo wordt ook Maggie opgehaald.  De chaos van kattenbakkorrels in de keuken verdwijnt, evenals haar muisjes her en der op de grond. Mijn huis is weer zen.

Toch ben ik een ervaring rijker. Want lieve Maggie heeft mij in ieder geval het vertrouwen weer gegeven dat ik in staat ben te delen, te zorgen en lief te hebben. Na zo lang alleen te zijn en te wonen begon ik daar soms wel eens een beetje aan te twijfelen. Maggie liet me ervaren dat ik dat nog steeds kan.

Dank je wel daarom Maggie. Daaaagg!!