Vijf jaar met een vreemde

Ineens zie ik een bekend gezicht tussen de menigte. “Hé” roep ik. Hij draait zich naar me toe, even verbaasd om mij te zien in een stad waar we allebei niet wonen, maar nu bij toeval wel beide zijn.

Ongeveer drie jaar heb ik hem niet meer gezien, en een jaar niet meer gesproken. Ooit werd ik verliefd op hem, op mijn zestiende. Ik vond hem destijds buitengewoon knap en dat was voor toen genoeg voor mij om verliefd te worden. Hij werd mijn eerste vriendje en zou dat voor ruim vijf jaar zijn. Veel te veel jaren, achteraf gezien, omdat we totaal van elkaar verschilden. Mijn afkeer van onze vele ruzies zorgde ervoor dat ik me aan ging passen. Ervoor zorgde dat mijn interesses, normen en waarden enigszins op die van hem aansloten. En daarbij verloor ik natuurlijk mezelf.

De verlossing kwam toen hij verliefd werd op een ander. Mijn verlossing vooral, omdat ik er nooit een einde aan had durven maken. Want na al die jaren wist ik niet meer hoe het was om alleen te zijn. Met de verbreking van onze relatie zijn onze levens die, toen we nog bij elkaar waren ook al verschilden, nog meer uit elkaar gaan groeien. Hij zette zijn leven voort zoals het altijd al was gegaan (nu natuurlijk met zijn nieuwe vriendin), ik vond mijn eigen pad. En die leidde me ver bij hem vandaan.

En ook nu voel ik dat, als hij me vertelt over zijn twee-onder-een-kap-huis met tuin op het zuiden die hij met zijn (inmiddels vrouw) heeft gekocht. Hij gaat weer terug naar het dorp waar we opgroeiden. Hij is vergeten waar ik ook alweer woon op dit moment. Maar hij vraagt verder niet.

En zo zitten we, twintig minuten lang, tot de trein Amsterdam in rijdt en ik uitstap. Slechts een meter van elkaar verwijderd.

Als de trein eraan komt deelt hij mede dat hij een eerste klas kaartje heeft. Ik vertel hem dat ik dan niet bij hem kan komen zitten omdat ik een tweede klas kaartje heb. Maar, zo vertelt hij me, hij is moe van een dag werken en wil in zijn boek lezen. En dus zeggen we gedag bij de glazen scheidingswand tussen de eerste en tweede klas. Hij gaat zitten op de laatste stoel van het eerste klas compartiment. ‘Je moet me maar weer eens mailen’ zegt hij me terwijl ik me van hem wegdraai. Ik loop de deur door en ga zitten, schuin achter hem op de eerste stoel van het tweede klas compartiment.

En zo zitten we, twintig minuten lang, tot de trein Amsterdam in rijdt en ik uitstap. Slechts een meter van elkaar verwijderd. Met een gezamelijke historie van ruim vijf jaar waarin we woorden als: ‘ik houd van jou’ naar elkaar uitspraken. Terwijl ik naar buiten zit te staren vraag ik me af welke betekenis die woorden voor hem hebben gehad. Hoe kun je zo weinig interesse in iemand hebben dat zelfs twintig minuten in de tweede klas teveel moeite is om elkaar weer bij te praten over elkaars leven? Terwijl ik uitstap zie ik hem in zijn eerste klas zitten, lezend in zijn boek. Mijn gevoel is tweeledig. Nog steeds tellen die vijf jaren van mijn leven, al waren het zeker niet mijn beste jaren. Maar het lijkt nu ook alsof de glazen scheidingswand voor mij is weggevallen. En alsof ik hem nu weer voor het eerst zie. Ik zie een vreemde.

Geschreven door Marjolein