Te grote liefde

“Ik denk dat het leven met een grote liefde te intens is” zo sluit hij af. Hij heeft me net verteld over een film die hij ooit zag. Een film met twee koppels in de hoofdrol: één stel die duidelijk elkaars grote liefde waren, en één stel die samen voortkabbelden.

Het stel dat elkaars grote liefde was ging gebukt onder hun passie, de man raakte er zelfs door in een rolstoel. Het stel dat samen voortkabbelden hadden het uiteindelijk beter. Zo had hij, die tegenover mij met een glas rode wijn in zijn handen zit, geconcludeerd.

Als we elkaar treffen voor een glas wijn hebben we het vaak over de liefde. Over de liefde en over de grote liefde. Over de mogelijkheden, de bedoeling van het leven en dus ook van de liefde.

Hij heeft meerdere grote liefdes in zijn leven gekend en daar, al dan niet bewust, niets mee gedaan. En daardoor koos hij er, mijn inziens, indirect voor geen grote liefde te leven. “Stel dat het zo is dat er een bedoeling is in dit leven, denk je dan echt dat ‘ze’ jou meerdere grote liefdes tegen laten komen om er vervolgens niets mee te doen?!” vraag ik hem. “Ik denk dat door het leven van een grote liefde zoveel meer energie vrij komt, waar je zoveel mee kunt doen. Ook voor anderen.”

Hij kijkt me aan. Met een halve glimlach op zijn gezicht. “Het is zo intens, er komt zoveel passie bij. Ik weet het niet hoor, je moet dat kunnen…” antwoord hij.  Ik kijk hem aan en vraag me af hoe mensen anders kunnen. Hoe kun je er bewust voor kiezen níet met je grote liefde leven?

Geschreven door Marjolein