Soft launch Budhi

Het afgelopen (bijna jaar) is best heftig geweest. Soms lijkt het alsof alle heftige dingen in één keer gebeuren. Murphy maakte daar een mooie wet van. Die was het afgelopen jaar wel van toepassing. Al ging niet alles fout. Naast de pijnlijke, moeilijke en enge gebeurtenissen, ging het op één gebied heel erg goed. Het gebied Budhi.

Dat groeide en groeide en kwam tot bloei. Wat ooit gedachten waren, staat nu vol in bloei. En trots dat ik erop ben. Ik realiseerde me dit toen we de soft launch (de hard launch komt als we persberichten de bus uit gaan doen) bij Sanoma uitgevers deden. Van Elles, Anna, Susanne en mezelf hadden we grote posters in abri formaat laten drukken met daarop de korte teksten waarmee we ons ook op de site introduceren.

Deze vier posters waren het decor voor drie super leuke, jonge en hippe handlezeressen. Want jawel, dat is mogelijk! Van te voren hadden we een oproepje geplaatst en kon men zich inschrijven voor een speedsessie handlezen. Gewoon om jezelf ietsje beter te leren kennen, het voorspellen van de toekomst kan natuurlijk niet.

Ik heb zin om te huilen. Daar, op mijn hoge hakken,
in mijn feestjurkje

Binnen een paar uur na de oproep zaten de handlezers Judith, Wies en Cynthia al helemaal volgeboekt. De meiden deden het zo goed dat velen onder de indruk terug kwamen, soms werd er zelfs een klein traantje gelaten. Voor iedereen die langs kwam lopen hadden we een inzichtkaart (zoals je deze ook op de site kunt trekken) en een glaasje Jillz (het eerste bier dat ik lekker te drinken vind overigens). Dit alles met op de achtergrond zachtjes de muziek van Damien Rice, Robin Thicke en Lenny Kravitz.

En dan ineens is het feestje afgelopen. Het dringt tot me door dat de mijlpaal is bereikt. De site staat er en mensen zijn enthousiast. Ik zou me blij moeten voelen, maar ik merk dat ik me op dat moment op mijn hoge hakken en feestelijke jurkje ineens heel leeg voel. Ik voel me verdrietig en alle vervelende gebeurtenissen van het afgelopen jaar schieten door mijn hoofd. Waar ik had verwacht me euforisch te voelen, heb ik eerder zin om een potje heel hard te gaan huilen. Daar, te midden van de posters, op mijn hoge hakken en in mijn feestjurk. Maar ik doe het niet. Ik slik de brok in mijn keel door en huil als ik thuis ben.

Geschreven door Marjolein