Onwennig in bescherming

We lopen vanaf het Leidseplein richting het Rembrandtplein. De tingel van een tram klinkt en ik kijk naar rechts. De tram is nog ver weg. Toch voel ik zijn arm voor mijn buik. We blijven staan en wachten tot de tram voorbij rijdt. Zijn hand drukt lichtjes tegen mijn rug ten teken dat we weer kunnen lopen.

Als we later door de Korte Leidsedwarsstraat lopen pakt hij mijn hand om me door de menigte die zich daar heeft verzameld heen te leiden.

Bij het oversteken van een drukke straat volgt weer de arm en de lichte druk van zijn hand in mijn onderrug. ‘Hoe zou het iedere andere dag met mij moeten, zonder dat ik deze begeleiding bij mij heb?’ schiet er door me heen. Ik vind het grappig dat, ondanks dat ik me elke dag in Amsterdam beweeg, deze man naast mij denkt dat hij mij vanavond toch moet helpen. Terwijl ik daarom glimlach, voel ik weer een hand in mijn rug om me ergens voor te laten gaan. Ik kijk even naar mijn metgezel die inmiddels weer naast me loopt. Hij is zich van niets bewust, zoals ik me wel bewust ben dat dit de eerste keer is dat een man mij zo beschermd. En eigenlijk voelt het best heel fijn.

Geschreven door Marjolein