Momenten die blijven

Ik hoor achter me een soort slepend geluid dat maakt dat ik omkijk. Een bestelbusje duwt met zijn bumber een fiets en een vrouw vooruit, die net daarvoor nog op de fiets zat. En: de chauffeur heeft niets in de gaten.

Ineens beginnen er mensen te schreeuwen naar de bestuurder van het busje, ook ik. “Stoppen!!” schreeuw ik, met mijn paraplu zwaaiend. Maar de man in het busje heeft niets in de gaten. Dan valt de vrouw op de grond en rijdt het busje over haar heen. “Jezus!!” roep ik. De vrouw gilt. Dan stopt het busje en is alles stil. Ook de vrouw op de grond. De man sprint uit zijn auto en ziet de vrouw eronder liggen.

Het is gebeurd. ‘112 bellen’ schiet door me heen. Ik heb mijn mobiel bijna te pakken als ik weer opkijk. Ik zie dat er vier agenten aan komen rennen, blijkbaar hebben die het ook zien gebeuren. “Oke” zeg ik in het luchtledige. Ik besluit door te lopen en niet te blijven kijken. Ik vind dat toch altijd iets raars hebben, bijna respectloos naar het slachtoffer, alsof je naar dieren in de dierentuin kijkt.

Waar zou deze vrouw vandaan zijn gekomen, waar naar toe was zij op weg op de fiets?

In de supermarkt (daar was ik naar op weg) trillen mijn handen als ik tomaten in een plastic zakje wil doen. Iedere keer zie ik het busje weer, voel ik de onmacht en mijn kwaadheid dat de chauffeur niets door had, en hoor ik het gegil van de vrouw.

Eenmaal thuis ligt Buddha languit op mijn bed. Ik ga even naast hem zitten. Hij trekt met een poot mijn hand naar zich toe: hij wil worden geaaid. Terwijl ik eventjes naast hem op bed ga liggen en hem over zijn buikje aai kijk ik naar buiten. De regen stroomt nog steeds uit de grijze lucht.

Ik kwam net bij een massage vandaan en was op weg naar de supermarkt. Waar zou deze vrouw vandaan zijn gekomen, waar was zij naar op weg op de fiets? Toen zij op de fiets stapte wist ze niet dat dit zou gaan gebeuren. In een split second. Hoe zou het met haar gaan, en met haar lichaam die door een busje werd overreden? Zou het (uiteindelijk) nog werken, zoals het eerst werkte?

Al voel ik me schuldig dat de aanleiding het ongeluk van een ander is maar ineens zie ik weer helder hoe ontzettend blij ik ben met mijn leven. Ik stuur een schietgebedje naar boven en bedank voor alle mooie en fijne dingen in mijn leven en mijn gezonde lichaam waar ik erg blij mee ben.

Geschreven door Marjolein