Loslaten vanuit zelfliefde

Laat los. Ik laat los. Je laat dus iets.. Iets laten betekent (in mijn visie) er niet meer teveel aan denken. Maar op het moment dat ik besloten heb iets los te laten, gaat het een nog grotere rol in mijn hoofd spelen. En als ik dan mezelf te slim af probeer te zijn door tegen mezelf te zeggen dat ik het niet los hoef te laten, helpt dat evenmin.
In beide gevallen geef ik mezelf vervolgens op mijn kop: “nee, ik laat los” of “ik hoef het niet los te laten”

En dan zijn we weer terug bij het begin. Namelijk dat hetgene dat ik los wil laten, 24 uur per dag op mijn schouder zit. Het kijkt mee naar mijn leven en vindt allerlei overeenkomsten tussen zichzelf en andere dingen in mijn leven.

Alles begint en eindigt bij hetzelfde: naar jezelf durven kijken

En wat, vraag ik mezelf af, moet ik nu doen? “Niets” antwoord de boekenwijsheid in mijn hoofd “accepteren”, “Het probleem liefhebben”. En dat komt weer op hetzelfde neer: laten. Los laten.

En zo beland ik iedere keer weer in een vicieuze cirkel en kom ik daar pas uit als er een groter ‘probleem’ in mijn leven opduikelt. Iets waar ik al mijn tijd en energie aan kan besteden. En dat probleem hoeft niet negatief te zijn. Het kan ook bijvoorbeeld een verliefdheid zijn. Als ik er maar al mijn aandacht en energie aan kan besteden…zodat ik niet naar mezelf hoef te kijken.

En dat naar jezelf durven kijken, is eigenlijk de bron van alles: loslaten, accepteren, liefhebben. Voorop staat zelfacceptatie, zelfliefde. Vanuit daar kun je loslaten, accepteren én lief hebben.

Geschreven door Marjolein

PS: Passende (vind ik) muziek uit de film Amelie bij dit stuk over loslaten en zelfliefde