Logeerpartijtje @ mi casa

Er is een ouderwets logeerpartijtje bij mij aan de gang. Dinsdagavond werd ze gebracht en aanstaande maandagavond wordt ze opgehaald. Iedere ochtend als we wakker worden vertel ik haar dat ze nu even bij mij logeert maar maandag weer wordt opgehaald en naar huis gaat. Dan kroelt ze even tegen me aan en miauwt ze.

Jawel, ik heb een logeerkatje. Maggie heet ze. Haar baasje Susanne (Budhi blogger) is een paar daagjes op vakantie naar New York. Omdat er tijdens haar vakantie werklui haar huis zullen vertimmeren vroeg ze of Maggie een paar daagjes bij mij mocht komen slapen.

Inmiddels woon ik alweer zo’n drie jaar alleen. Door de komst van Maggie wordt ik daar ineens mee geconfronteerd. Ik ben gewend met niemand rekening te hoeven houden, ik doe lekker wat ik zelf wil en hoe ik het zelf wil.

Met die kleine nu in huis ben ik me ineens veel meer bewust van mezelf en mijn gewoonten. De deuren naar mijn balkon zet ik niet open met dit lekkere weer, want als Maggie de geest krijgt zou ze kunnen ontsnappen en zoek raken. Ook mijn keukenraam durf ik toch maar niet niet open te zetten. Verder volgt lieve Maggie mij overal waar ik ga. Als ik in mijn keuken van 2 bij 2 een paar stappen opzij zet, trippelt ze achter me aan.

Begrijp me goed, Maggie is de allerliefste, maar ik moet wel wennen. Niet aan haar (ook natuurlijk) maar vooral aan het hebben van een levend wezen in mijn huis. Vannacht ging het trouwens ook niet helemaal goed in bed. Ze lag bij mij in bed (ik heb één langgerekt appartement waar ook mijn bed in staat, geen aparte kamer daarvoor dus) toen ik haar opeens voelde schokken. Het geluid dat ze erbij maakte herkende ik (vroeger hadden we thuis een katje) en dus sprong ik op. “Nee, niet hier Maggie” zei ik nog smekend, maar het was te laat. Maggie spuugde iets op mijn bed..

Maar ach..als ze dan even later weer op mijn borst ligt met haar snoetje heel dichtbij, een diepe zucht slaat en haar hoofdje steeds schuiner zakt terwijl ze langzaam in slaap valt…tja dan…