Kleur, kant of zwart

Na ruim een jaar heeft ze het echt achterste van haar tong niet laten zien. En haar meest spannende setje nog niet aangehad. Ik staar haar vol verwondering aan. “Oh” zeg ik in reactie op hetgeen ze me net verteld heeft.
“Er moet toch nog wel iets spannends overblijven toch? Als hij alles in een keer gezien en gehoord heeft dan wordt het snel saai, tenminste daar ben ik altijd bang voor” voegt ze eraan toe.

“Ja” zeg ik. Logisch ook misschien wel, denk ik erachter aan. “Ik doe het tegenovergestelde” vertel ik haar. Ik vertel vrij gemakkelijk over mezelf en probeer daar ook wel eerlijk in te zijn. Openheid, bij mezelf en de ander, zorgt voor mijn gevoel voor verdieping. Maar, en daar heb ik nooit bij stilgestaan, misschien haalt die openheid ook de mysterie een beetje weg.

Terwijl ze opstaat en een chocoladetoetje gaat maken, zit ik een beetje te staren in het flakkerende licht van de kaars voor me. Is het beter om zo lang mogelijk mysterieus te blijven? Lang wachten voordat je veel van jezelf laat zien, gestaag van simpel zwart ondergoed naar kleur en kant werken?

Dan draai ik het om. Met wat voor man wil ik een relatie? En al trok vroeger mysterie in een man aan, ik geloof dat ik steeds meer verlang naar iets echts. Iets echts in eerlijkheid, openheid, zonder trucjes, waar kleuren, kant en zwart zich afwisselen door toevalligheid en niet door opzet. Natuurlijk is geen enkele relatie 100% zuiver en puur, gewoon omdat mensen dat ook niet zijn. Maar ik hoop een relatie aan te kunnen gaan waar puurheid en echtheid wel de basis en het verlangen zijn.

Geschreven door Marjolein