Jarige job…27 of 7 jaar?

Hiep hiep! Jawel ik ben jarig. Heute tag, elf juni. Toen ik nog zeven werd en geen 27, werd er door mijn ouders en zus voor me gezongen als ik in mijn pyjama en mijn haar door de war de woonkamer in stapte. Eindelijk mocht ik dan die mooie jurk aan die al wekenlang in de kast lag te wachten tot ik jarig was. Kreeg ik van de juf of meester zo’n zelfgeknutselde kroon waar heel groot ‘7’ opstond. Ik deelde kettingen van dropveters uit met daaraan van die Nibbit chips ringen. Ik mocht langs alle juffen en meesters uit alle klassen die dan zeiden: “zohooo, al 7 jaar, Marjolein?!” en me een sticker gaven.

Tsja. Maar nu word ik 27 en da’s toch anders dan zeven. Niet in de zin van cijfers, dat jaartje ouder boeit me niet zoveel. En ook niet in de zin van zingende ouders en zus. Die hingen vanochtend gezamenlijk aan de telefoon waar mijn vader keihard begon te zingen en mijn moeder (die mee had moeten zingen) de slappe lach kreeg om mijn vader.

Het is meer dat de magie van de verjaardag er een beetje af is. En dus doe ik in mijn ‘volwassen hoofd’ altijd alsof ik mijn verjaardag geen big deal vind.

Sprookjes vormen zich in mijn hoofd…

Maar, zoals ieder jaar gaat mijn ‘het interesseert me allemaal niet’-modus plotseling uit en beginnen er zich allemaal sprookjes te vormen in mijn hoofd. Zo ook gisteravond toen ik mijn bed in stapte om te gaan slapen.

Terwijl ik mijn ogen sluit om in slaap te vallen, doet mijn hoofd heel anders en begint te kakelen:  ‘Misschien gaat die en die straks nog wel bellen om 12 uur’ ‘Zou die en die zich herinneren dat ik jarig ben en iets van zich laten horen?’ ‘Straks dan kom ik morgen thuis en dan blijkt er een supriseparty te zijn georganiseerd’.

‘Als een klein meiske denk ik nog steeds dat de wereld om mij draait’

Tussen deze gedachten door zucht ik, draai ik me demonstratief een paar keer om en schaam ik me voor deze gedachten. Maar ze blijven komen, ook als ik met mijn hoofd onder een kussen ga liggen. Als ik de volgende morgen wakker word en op mijn mobiel kijk heeft die en die niet gebeld. Mijn volwassen ik vindt dat niet erg. Maar in mij zit er dus blijkbaar een nog klein meiske van 7 die toch denkt dat de wereld van iedereen die dichtbij haar staat om haar draait. Of in ieder geval voor die ene dag.

Als ik op mijn werk kom is mijn bureau versierd, komen mijn twaalf aanwezige collega’s me drie kussen geven en trakteer ik op aardbeientaart met slagroom. Maar net als met het vieren van Sinterklaas als je volwassen bent zal het altijd anders zijn.

Geschreven door Marjolein