Jankbal

“Oh, jankbal” verzuchtte ooit een vriend tegen me. En ja, dat ben ik wel een beetje. En dan vooral als mensen iets liefs zeggen of doen tegen elkaar. Tranen kreeg ik in mijn ogen bij de toespraak waarin prins Claus koningin Beatrix ineens vertelde dat hij zo van haar hield en haar zo waardeerde.
Toen ik de film Bridges of Madison County voor het eerst zag huilde ik alleen (heel erg) bij het einde. Toen ik ‘m voor de tweede keer zag huilde ik de hele film omdat ik wist wat er zou komen.

Muziek kan me ook veel doen. Ik weet niet of muziek al zo wordt gezien, maar sommige muziek zou gezien moeten worden als kunst. Zoals een Rembrandt mensen in vervoering kan brengen, zo kan muziek dat bij mij. Ik kan wegdromen bij muziek, het kan me de liefde voor mensen en het leven meer laten voelen. En ook daar kunnen dan tranen bij komen. Dat soort muziek is vaak filmmuziek. Ook weer van het zoetste soort. Bepaalde nummers van Dances with Wolves vond ik vroeger zo mooi. Of de muziek van Legends of The Fall, oh zo zoet, maar oh, wat vind ik het mooi. Ook songteksten raken me soms, zoals Like a star van Corrine Bailey Rae.

Hele oude mensen (niet alle) kunnen evenzeer een brok in mijn keel opleveren. Gewoon, omdat ze zo echt kunnen zijn. Alles om hun heen lijkt dan afgevallen te zijn, alle houdingen, gedraginkjes. Alleen dat broze oude lichaam met ziel is overgebleven.

Dus ja, ik ben een jankbal. Maar ik vind liefde, in wat voor vormen ook, het allermooiste. Het is de kunst, het licht, de kracht, het kloppende hart van het leven. En dat zijn, soms, wat tranen waard

Geschreven door Marjolein