Foeilelijk speldje

Het is even geleden dat ik er voor het laatst was. Daar waar het een stuk rustiger is op straat. Daar waar de lucht anders lijkt te ruiken, frisser, schoner. Daar waar mijn ouders nog wonen en waar ik ben opgegroeid.

Soms, niet altijd, maar soms zou ik er bijna in willen wegkruipen. Het voelt daar nog zo veilig. De geuren zijn bekend, het uitzicht is bekend en zij, mijn ouders zijn zo vertrouwd. En dat kan soms lonken. Even onderduiken in vroeger, dan nu niet meer is, maar wel weer even zo kan voelen. Voor een weekendje.

Want gelukkig zijn ze er nog. En kan ik er nog naar terug. Naar het vroeger. Het vroeger van nu. Vraagt mijn moeder zelfs wat ik wil eten die avond, net als vroeger als ik jarig was. Toen koos ik voor pannenkoeken, nu kies ik voor rode kool met aardappeltjes en worst.

Ik besef me dat het niet om het speldje gaat. Net zomin gaat het om de plek, de lucht, het huis, zelfs niet om mijn ouders. Het gaat om dat wat niet te zien is.

Terwijl ik een broodje sta te smeren (en keuze heb uit een hele boel meer beleg, dan dat ik thuis zelf heb) hoor ik mijn ouders smoezen. “Dat wilde ik aan haar geven” hoor ik mijn vader fluisteren. “Ja, ik ook, maar ik wil het doen” smoest mijn moeder terug. Dan komt ze op me afgelopen en spelt een piepklein dingetje bij mij op. Ookal is het ding piepklein, het is ook foeilelijk. Mijn moeder ziet me kijken en zegt: “Lelijk he?”. Ik knik. “Zat bij de Libelle”, legt mijn moeder uit,”het is om bij iemand op te spelden die volgens jou een held is”. Ik moet hard lachen om haar uitleg. “Ja”, voegt mijn vader er trots aan toe “en nu ziet iedereen bij jou dat speldje zitten en zal iedereen dus vragen waar dat voor is!”.

Het speldje zit nog aan mijn jas. Niemand heeft er nog naar gevraagd. Ik besef me dat het niet om het speldje gaat. Net zomin gaat het om de plek, de lucht, het huis, zelfs niet om mijn ouders. Het gaat om dat wat niet te zien is, maar wel te voelen. Een gevoel waar helaas niet iedereen mee opgroeit, wat niet vanzelfsprekend is, wat het volgens mij wel zou moeten zijn. Ik hoop ooit mijn kinderen hetzelfde gevoel te kunnen geven. Voor zover het iets is dat je kunt geven. In ieder geval wil ik hen bedanken. Zij die het mogelijk maakten dat ik met het gevoel kon opgroeien. Er nu soms nog naar terug kan gaan, maar wat eigenlijk voor altijd in mij zit. Zij maakten het mogelijk, en maken het nog mogelijk. Dus dank je wel. Een ode aan jullie. Pap en mam.

Geschreven door Marjolein