Eenvoud tot de dood erop volgt

“Ik heb in mijn leven veel kruispunten meegemaakt. Waarin ik een keuze kon maken voor mijn ego of voor mezelf. Als ik voor mezelf koos, snapten mensen dat niet. Liet ik die coole en gave dingen links liggen? Koos ik ervoor om meer tijd door te brengen met mijn kinderen in plaats van onderzoek te doen en uit te blinken in mijn artsenvak?”

“Ik heb ben erg blij dat ik die keuzes zo heb gemaakt.” sluit ze af. “Eenvoud is dus mijn woord. Dicht bij jezelf blijven, ook als dat vragen en weerstand oproept.

We zijn net klaar met eten. Alledrie hebben we een poncho uit Mexico om en we zitten in hun immense tuin. Het was, en is, geweldig weer met een strakblauwe hemel, maar het begint nu toch wat kouder te worden. Terwijl we thee drinken en chocolaatjes eten stelde ik hen beide de vraag welk woord hun leven tot nu toe het beste zou beschrijven. Net zoals ik me voor kan stellen je gevraagd wordt als je overleden bent en in het hierna terecht komt. Wat dat ook mag zijn. Maar ik hoop op meer dan alleen zwartheid en leegte.

Ze wikkelden steeds meer af, werk, bezigheden, tot ze kwamen waar ze echt en werkelijk mee bezig wilden zijn

We hadden het die avond al eerder over de dood. Terwijl de vogels hoog in de bomen fluiten en de zon zover zakt dat ik ‘m niet meer kan zien praten we over het ‘wat als’. De dood is voor hun (misschien!) wat dichterbij dan voor mij, in leeftijd, maar toch denk ik er soms over na. Niet dagelijks of maandelijks, maar wel eens in de zoveel tijd. Het besef van dood doet leven, denk ik. Ik probeer zoveel mogelijk te doen en te kiezen zoals ik op mijn sterfbed zou kiezen. En dat lukt me nog niet altijd, niet op elk gebied in mijn leven.

Hen is het uiteindelijk wel gelukt. Ze wikkelden steeds meer af, werk, bezigheden, tot ze kwamen waar ze echt en werkelijk mee bezig wilden zijn. En dat, vult nu hun leven.

Terwijl ik dieper in mijn poncho wegkruip en de lucht roze strepen begint te vertonen, probeer ik ook mijn leven op een rijtje te krijgen. Maak ik mijn keuzes vanuit mezelf of vanuit mijn ego? En wat kan ik nu doen om ervoor te zorgen dat ik het leven kan leiden waarvan ik later (hopelijk oud en gerimpeld) kan zeggen: weet je nog..?

Geschreven door Marjolein