Een trol die helpt verwoorden

“Oh, phoe” verzucht ik terwijl mijn keel dichtknijpt en mijn buik samenkrampt. “Zijn ogen vind ik zo eng!” Ik wil niet meer kijken naar de gele ronde ogen die mij fel aankijken. En dus kijk ik weg en staar naar de tafel.

“Kijk toch maar weer in die ogen en probeer te voelen wat je voelt. Adem rustig en diep door. Wat voel je nu?” Ik verstevig mijn greep en kijk weer in de gele starende ogen. Nu lijken ze toch een stuk minder eng te staan. Ik kijk naar het gele plukhaar dat rechtomhoog staat van het trolletje die ik angstvallig stevig vasthoud.

Ik heb net uit een box vol speelpoppetjes een poppetje moeten kiezen die voor mij mijn angst vertegenwoordigd. Ook heb ik het tegenovergestelde van mijn angst (dat is voor mij moed) uitgekozen in de gedaante van een kaboutertje.

Gelukkig heb ik al een tijd geleden geleerd in dit soort situaties mijn hoofd af te sluiten en dus minder te luisteren naar de ‘ik’ in mij die dit soort dingen te debiel voor woorden vindt. Natuurlijk voelde ik me even raar toen ik met mijn hand door de bak speeltjes ging. Maar nog sneller vonden mijn ogen de ogen van de trol, die mij bizar genoeg een hoop angst deden voelen.

Ik ben bang voor mezelf, voor dat ik het niet kan

Terwijl ik nu de trol beter bekijk zie ik dat hij naast zijn gele ogen (die me nu dus al een stuk minder fel aankijken) en zijn gele geëlektrocuteerde haar ook een glimlach op zijn gezicht heeft. “Nee, zeg ik. “Ik ben niet bang voor hem. Ik ben bang voor mezelf”.

“En waar ben je dan bang voor” vraagt de vrouw die tegenover mij aan de tafel zit aan me. “Dat ik het niet kan, dat ik het allemaal niet kan” floept uit mijn mond. En dan voel ik het ook: mijn faalangst over alle veranderingen die in gang zijn gezet, door het leven en door mijzelf. Mijn angst dat ik niet zal presteren, niet succesvol zal zijn, het niet zal weten, niet creatief genoeg zal zijn, leuk genoeg, interessant genoeg.

Grappig dat er soms zelfs speelgoedspeeltjes voor nodig kunnen zijn om dat te verwoorden waar je al zo lang mee rondloopt maar niet kon herkennen.

Geschreven door Marjolein