Marjolein
Durven nat te worden
Ze loopt voor me, haar hand in die van haar moeder.
Het regent en het water vormt zich in kleine en grotere passen.
Het meisje stampt in elke grote plas die ze tegenkomt, en trekt soms aan haar moeders hand om een wat verder liggende plas te halen
Ik kijk naar haar terwijl ik het droge kronkelpad tussen de plassen door bewandel
Haar voetjes stampen en water spat op
Ik moet lachen om haar en besef me dat er zoveel van haar te leren valt
Want doordat ik altijd probeer geen fouten te maken beloop ik het droge kronkelpad en mis ik wellicht het plezier dat je kunt hebben als je fouten durft te maken en bereid bent jezelf soms nat te laten worden.
Geschreven door Marjolein
Tags: Durven, genieten, Keuzes, leven
11/03/2010 om 17:59
Toen ik veertig werd (ai, ik wil er niet over nadenken hoe lang dat alweer geleden is, al lijkt het gisteren), liepen we na een restaurantbezoek naar huis. Het goot. En niet een beetje ook.
Wat ik nog nooit van mijn leven had gedaan (hoewel, misschien toen ik kind was, maar dat kan ik me niet herinneren) deed ik toen in een opwelling wél: ik begon met het enthousiasme van een kind in de diepste plassen te stampen. Mijn man en dochter deden vrolijk mee. Of misschien begonnen we wel op hetzelfde moment, dat zou me niets verbazen. Onderweg werden we met bijna jaloerse blikken nagekeken door mensen die onder luifels en afdakjes stonden te schuilen.
We kwamen doorweekt thuis, we hadden geen droge draad meer aan ons lijf. We moesten onze schoenen omkeren om het water eruit te gieten.
Ik heb dit daarna nooit meer gedaan, waarom weet ik eigenlijk niet. Want, mijn god, wat een ge-wel-dig bevrijdende ervaring was dat.
Wat ik nog nooit van mijn leven had gedaan (hoewel, misschien toen ik kind was, maar dat kan ik me niet herinneren) deed ik toen in een opwelling wél: ik begon met het enthousiasme van een kind in de diepste plassen te stampen. Mijn man en dochter deden vrolijk mee. Of misschien begonnen we wel op hetzelfde moment, dat zou me niets verbazen. Onderweg werden we met bijna jaloerse blikken nagekeken door mensen die onder luifels en afdakjes stonden te schuilen.
We kwamen doorweekt thuis, we hadden geen droge draad meer aan ons lijf. We moesten onze schoenen omkeren om het water eruit te gieten.
Ik heb dit daarna nooit meer gedaan, waarom weet ik eigenlijk niet. Want, mijn god, wat een ge-wel-dig bevrijdende ervaring was dat.
