De natuur als leermeester

Het is aan alles te zien. De zon schijnt niet langer rond zeven uur ‘savonds in mijn huis naar binnen. Waarbij de prisma die ik voor het raam heb hangen kleurtjes maakt op mijn witte muren.

En je ruikt het ook. Net zoals je het frisse groene voorjaar ruikt als ie aantreedt, zegt de zomer met z’n zoete geur gedag en geurt de herfst. Maar hoe deze ruikt, kan ik moeilijk beschrijven. Ergens voelt het vertrouwt. De geur van de herfst, die ik al zo vaak heb geroken.

En toch treedt bij mij bij het ruiken van de herfstlucht ook altijd een naar gevoel op. Het voelt ineens zo voorbij. Wat er dan precies voorbij is, weet ik niet. Zo erg hecht ik ook weer niet aan de zomer. En toch, het voelt zo verdrietig.

Ik kan erg vasthouden aan situaties en niet altijd omdat deze zo goed voor me zijn

Als ik voor mezelf de vergelijking trek tussen de herfst en loslaten, begin ik mijn nare gevoel wat beter te begrijpen. Want loslaten stemt mij vaak verdrietig. Ik kan erg vasthouden aan situaties. Niet altijd omdat de situaties zo goed voor me zijn, meer omdat ik die situatie ken; en een nieuwe situatie niet.

In loslaten heb ik nog een hoop te leren. Soms denk ik ook weleens dat het een ‘thema’ in mijn leven is. Alsof ze hierboven dachten: ‘god, wat is dat meiske toch bekrompen en vasthoudend. Laten we haar maar even een paar goede lessen loslaten geven’. Een goede student ben ik nog niet.

En dat terwijl de natuur hierin eigenlijk een grote leermeester is. Elk jaar, ieder seizoen, iedere dag kan ik naar buiten stappen en leren wat de natuur me vertelt: iets ontstaat, groeit uit tot iets moois, om daarna te verzwakken en los te laten. Dan is er even bezinning, rust en ruimte om iets nieuws te laten groeien. Wat vanzelf zal gebeuren.

Als de natuur dit al zo lang, zo gemakkelijk en zonder enige weerstand doet, waarom vind ik het dan nog zo moeilijk?

Geschreven door Marjolein