De grens tussen dromen en weten

Op dit moment ben ik op een punt in mijn leven dat alles weer open ligt. In de afgelopen anderhalf jaar veranderde er en sloot ik af. Voor een mens schijnen drie factoren belangrijk te zijn in het leven. Als een of meerdere daarvan veranderen, kan dat best confronterend zijn, zo lees ik van Neale Walsch. De drie factoren zijn een huis, werk en liefde.

Twee van de drie liggen voor mij nu weer open. Liefde en werk. En openheid zorgt voor nieuwe dingen. Land dat door brand verwoest is, is vruchtbaarder dan ooit. Na een paar jaar zal er niets meer te zien zijn van de zwarte grond en as dat achterbleef, het heeft dan al plaatsgemaakt voor nieuw, voor groen, voor bladeren, planten en bomen. Nieuw leven. En dus zou ik blij moeten zijn. Blij moeten zijn dat ik niet weet wat er komt. “Joehoee! Ga zo door” reageerde een vriendin van mij toen ik haar vertelde dat ik geen idee heb. Niet goed weet en me nergens aan vast kan houden. Maar ik vind het alles behalve ‘Joehoee’. Het liefste zou ik skippen, een sprong in de tijd maken, zodat ik maar weet. Weet wat er komt.

En ook dat is tegenstrijdig. Als er iets is wat ik nu kan doen, is het dromen. Dromen over wat ik wil en hoe ik het wil. Want, hoe dubbel ook, dat is ook wat ik heerlijk vind. Laatst was ik research aan het doen voor een artikel over de liefde dat ik ging schrijven voor het blad Cosmopolitan. In mijn tocht door allerlei boeken kwam ik een oefening tegen. De oefening zou in verkapte vorm je verlangens en angsten ten opzichte van een relatie laten zien. De beste research is het doen, en daarom gaf ik antwoord op de vragen. Mijn verlangens waren geen verrassing. Mijn angst ten opzichte van een relatie wel. Namelijk dat ik niets meer te dromen zou hebben.

Het niet hebben maakt ruimte voor dromen en het wel hebben stopt dat. Tenminste, zo denk ik dat. Je hoeft namelijk niet meer te dromen over wat voor soort man of relatie je krijgt, de relatie en de man zijn er al. Het dromen stopt daar, je leeft het, en het leven ontvouwt zich. En hoe graag ik dat ook wil, ergens lijkt het me ook een beetje engig. Alsof het spannende er dan af is. En daar komen die twee tegenstrijdigheden van het willen weten en het niet willen weten bijeen. Als verschillende kanten van een medaille.

Geschreven door Marjolein