De dans van het leven

De mensenstroom komt op me af en als in een dans ontwijken ik en mijn tegemoetlopers elkaar. Even houdt de stroom op en is er een vrije gang voor me. Omdat ik nu niet op de dans der ontwijking hoef te letten kijk ik even naar boven. Daar is het gewelfde plafond van Amsterdam Centraal Station. Patronen, kleuren en zelfs twee geschilderde naakte mensen. Flop, mijn hoofd schiet weer omlaag en beweeg ik me iets naar rechts om iemand te passeren.

Ik loop het station uit en duw mijn neus in mijn sjaal tegen de kou. Mijn tram is er nog niet en ik besluit te gaan lopen. Het is donker en Amsterdam schittert me tegemoet. En ineens, zoals vaker de laatste tijd, voel ik een enorm gevoel van vrijheid. Alsof  ik mijn borst verder uit kan zetten als ik adem haal. En ik verwonder me.

Want ik ben niet goed in veranderingen die onzekerheden en het wegvallen van controle met zich meebrengen. En toch, toch lijk ik nu te groeien en te bloeien. Geniet ik, niet de hele dag maar wel elke dag weer. Van mensen, van gebouwen, van de natuur, van de liefde om me heen, van het leven. Ik geniet, ondanks dat ik niet weet hoe het leven verder gaat lopen. Dat ik geen controle meer heb, waar ik eerst dacht ‘m wel te hebben. En langzamerhand begint het niet hebben, steeds meer als een vrijheid te voelen.

Ik loop door, met achter mij de stralende lichtjes die het Centraal Station omranden.

Geschreven door Marjolein