Onbereikbaarheid

Er zijn maar weinig dingen die zo erotiserend werken als onbereikbaarheid. Dit verraderlijke principe is mij natuurlijk niet onbekend. Als illustratief materiaal haal ik even de Dolly Dots van stal.

Vandaag de dag vind ik het onbegrijpelijk dat ik iets in ze zag. Alleen die Angela blijft nog wel een lekker hapje.

Hun populariteit confronteerde me dagelijks met hun onbereikbaarheid. Gecombineerd met mijn indertijd ontluikende seksualiteit vormden deze dames daardoor een cocktail die een veel te intense uitwerking op mij had. Het heeft gezorgd voor een blijvende schade aan mijn hormonale klieren. Vandaag de dag vind ik het onbegrijpelijk dat ik iets in ze zag. Alleen die Angela blijft nog wel een lekker hapje. Ik vraag me wel eens hardop af of dat komt doordat zij nog steeds via de beeldbuis de kans heeft om me haar onbereikbaarheid in te smeren.

Deze aftrap zal waarschijnlijk wat absurd op je overkomen, maar het onderwerp vraagt er nou eenmaal om. Als je ogenblikkelijk begrijpt wat ik bedoel met de erotiserende werking van ‘onbereikbare liefde’ heb je in elk geval ooit iets dergelijks ervaren.  Dan verkeerde je dus een tijdje in een ernstige toestand van krankzinnigheid. Niets mis mee, het schijnt bij het leven te horen.

Met onmogelijke liefde bedoel ik dat mensen verliefd worden op de Eiffeltoren, de Tower Bridge, hun auto of -zoals ik in het verleden- een complete meidengroep.

Naast dat onbereikbare liefde een vreemd concept is, is het ook nog eens te verdelen in twee subliefdes: de onmogelijke liefde en de verboden liefde.

Met onmogelijke liefde bedoel ik dat mensen verliefd worden op de Eiffeltoren, de Tower Bridge, hun auto of -zoals ik in het verleden- een complete meidengroep. Het zijn eenrichtingsliefdes die in principe nimmer beantwoord zullen worden en dus een aanval van verlangen zullen blijven.
Gelukkig ebben dergelijke gevoelens doorgaans weg. Degene bij wie ze wel aan blijven houden, kan met de afwijking munt slaan door deze uit te buiten door middel van een talkshow, documentaire of dubieuze biografie.

De verboden liefde lijkt, in tegenstelling tot de onmogelijke liefde, lekker spannend. Die associeer je namelijk al snel met verboden vruchten. Buurvrouwen, stewardessen tijdens de vlucht, de vriendin van je beste vriend, de lerares of secretaresses zijn dat voor de mannen. Voor vrouwen zijn dat leidinggevenden, loodgieters, tuinmannen of –als het even kan- de tandarts of de tennisleraar. Daadwerkelijke uitvoering van dergelijke fantasieën leveren naast genot geen overdaad aan respect op, maar vaak knijpt de omgeving nog best een oogje dicht.
Moeilijker wordt het als onze behoeftes echt verboden worden, verboden door familie of, nog veel ‘verbodener’, door de maatschappij.

Hele volksstammen zijn net als bij de dood van Lady Di massaal in de rouw en volledig uit het veld geslagen om een overledene die ze niet persoonlijk kenden.

Normaal denk ik absoluut niet na over dergelijke zaken. Waarom zou ik in vredesnaam nadenken over onbereikbare liefde op momenten dat ik er zelf heerlijk onderuit kom? Het erge is dat ik de afgelopen weken geen keuze had. Beide vormen werden me continue door mijn strot gedouwd doordat The King of Pop richting hemelpoort moonwalkte.

Als ik rouw, rouw ik om mensen van wie ik gehouden heb. Dat zijn mensen die ook van mij gehouden hebben. Tijdens hun leven ging het ‘houden van’ twee kanten op. Ik kan dus niet rouwen om iemand die ik niet persoonlijk gekend heb. Als ik de tv echter aanzet, lijkt de rest van de wereld mijn emotionele logica absoluut niet te delen. Hele volksstammen zijn net als bij de dood van Lady Di massaal in de rouw en volledig uit het veld geslagen om een overledene die ze niet persoonlijk kenden.
Ik kan niet anders dan concluderen dan dat ze massaal van hem gehouden hebben en tijdens zijn leven slachtoffer waren van een onbereikbare liefde. Ik was twaalf toen het mij met de Dolly Dots overkwam, maar dit waren volwassenen.

Als ik daar aan denk, besef ik hoe gezegend ik ben met mijn gezonde getolereerde heteroseksualiteit.

Hun idool leek het echter niet veel beter te hebben gehad. Zijn gevoelens waren verboden. Hoe hard iemand het ook zou willen, zulke gevoelens zijn niet om te buigen, de enige keuze die iemand heeft, is levenslange onthouding. Iets zegt mij, dat hij daar inderdaad voor heeft gekozen, en dat maakte zijn leven tragisch.

Als ik daar aan denk, besef ik hoe gezegend ik ben met mijn gezonde getolereerde heteroseksualiteit. Ik kan een ander gelukkig maken met mijn behoefte en daarnaast bevrediging vinden voor die van mij. Schitterender kan het niet. Als dat op een dag verboden of veroordeeld zou worden, zou ik niet kunnen leven. Derhalve wens ik iedereen bereikbare liefde toe.