Droombaan

Hoe belangrijk is een baan voor jou? In de lengte, de breedte en de hoogte bedoel ik dan.
Voor mij is het woord baan sinds een paar maanden een heel ingewikkeld woord geworden. Een aantal maanden geleden verliet ik een heel veilig en warm nest omdat ik daar totaal in mijn gemakszone zat. Het heeft veel voeten in de aarde gehad, mijn uiteindelijke vertrek. Niet mijn sterkste kant om knopen door te hakken en nieuwe paden in te slaan. Alleen op reis naar Birma, Lombok of Inda? Ik draai mijn hand er niet voor om, maar een vertrouwde bureaustoel inruilen voor eentje waarvan ik niet weet of ie wel lekker zit, hou op schei uit, drama! Wat is dat toch, dat ik het zo eng vind om een leuke baan te verruilen voor een nieuwe uitdaging en een upgrade van m’n carrière?

…snotjes eten, oorsmeerballetjes draaien…

Sinds twee maanden weet ik het antwoord. Ergens ver weggestopt in mijn geheugen bevindt zich de herinnering van mijn eerste baan. Na de universiteit afgerond te hebben was het destijds voor starters vrijwel onmogelijk een spannende baan te vinden. Net als nu ging het niet zo goed met de economie. De rechterhand van een farmaceutische directeur die internationale betrekkingen wilde verbeteren, was waar ik uiteindelijk mee in zee moest gaan. Een industrieterrein met uitkijk op een paar afwerkplekken werd mijn nieuwe thuis. Mijn baas was een dag per week op kantoor en de rest van de tijd moest ik me vermaken met snotjes eten, oorsmeerballetjes draaien, vriendinnetjes bellen en heel veel gapen. Internet bestond nog niet, anders had ik toen heel veel virtuele vrienden gemaakt. De zomer explodeerde en om van de nood  een deugd te maken, verplaatste ik mijn bureau naar buiten. De hele dag zat ik een beetje in de zon te niksen en doodongelukkig te zijn. Op een gegeven moment heb ik het contract opgezegd. Woedend was ‘ie, en ik voelde me nog schuldig ook, tot in mijn tenen, zeg maar gerust getraumatiseerd. Was het werkende leven dat op mijn wachtte, de  aankomende 40 jaar dit  naargeestige vooruitzicht?

 Oooh God my dreamjob was finally there!

Onbewust ben ik altijd als de dood gebleven om dus in zo’n zelfde soort situatie terecht te komen. Dertien jaar heb ik het weten te voorkomen. De ene baan was de andere niet, maar ik leerde en groeide verder. Tot 2 maanden geleden. Op papier was het een baan waar veel mensen een moord voor zouden doen. Televisie, bekende Amerikaanse series en dito sterren. Bijna 100 mensen hebben de headhunter gek gebeld dat ze de ultieme kandidaat waren. Ik ook. En na drie maanden had ik de baan. Alles leek te kloppen.  Oooh God my dreamjob was finally there!  De hoogte (salaris), de breedte (internationaal) en de lengte (toekomstperspectieven), het was allemaal te prachtig voor woorden.
Papier is echter geduldig. De werkelijkheid bleek een heel ander verhaal. Afgelopen twee maanden heb ik heel veel virtuele vrienden gemaakt. Facebook, Twitter, LinkedIn, Hyves, alles is weer piekfijn op orde. Mijn stembanden zijn hartstikke uitgerust, die hebben maanden stilgestaan. Daar waar hordes navelstaarders duizenden euro’s betalen voor stilteretraites, heb ik geld toegekregen.  En veel ook.  Ook heb ik het industrieterrein rondom de BijlmerBajes kunnen verkennen en vond ik het een geruststellend gevoel te zien dat ik niet de enige was die zat opgesloten.

Mijn vrienden heb ik schaamteloos gespamd

Mijn zelfvertrouwen werd  getard,  maar bleef overeind.  Mijn vrienden heb ik schaamteloos gespamd, maar ze houden nog steeds van me. Mijn nieuwe liefde heeft heel wat afreageer sessies van mij moeten verbijten, maar zegt nog steeds verliefd te zijn.

Het zit er op.
I survived!
Ik zoek een baan.

Geschreven door Elles