Welkom!

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen:
We hebben er een beetje een zooitje van gemaakt.

Ja, wie nou precies waarmee is begonnen weet ik niet.
Maar het komt er op neer dat het niet zo goed gaat met ons.
Kijk, die met dat kruis hadden het een paar eeuwen voor het zeggen.
De laatste eeuwen is dat een beetje afgebrokkeld, toen hebben een tijdje die van de feiten zonder God het geprobeerd, maar regeren is toch anders dan in de oppositie.
Nu hebben we maar besloten om met elkaar in ‘IETS’ te geloven. IETS zij met ons.
IETS zal ons leiden naar grazige weiden en IETS lijdt ons niet in verzoeking maar verlost ons van Den Boze.
Ja. Maar niet van de boze baarden. Er zijn op een gegeven ogenblik een aantal boze baarden met riemen en vliegtuigen in opstand gekomen tegen ons. Vorige eeuw was er een boze snor, die hebben we uiteindelijk verslagen, maar nu zijn het boze baarden. En nu zijn we allemaal boos en bang, terwijl het eigenlijk aan onszelf ligt. Maar dat willen we dan niet zo graag toegeven. Het is altijd hunnie hun schuld. Het heeft wel altijd met IETS te maken dat buiten ons ligt.

Eigenlijk gaat het beter dan ooit, maar zijn we dat een beetje vergeten.
      

Ook met het milieu ligt het trouwens aan hunnie. Ja niet die baarden, maar die met die ogen die willen opeens net als ons en dan moeten wij ook wel. Snap je?
En daarom kunnen we niet allemaal wat minder kopen, we moeten meer kopen anders raken mensen hun baan kwijt.
Een baan is datgene wat iemand doet om zijn of haar (vrouwen hebben tegenwoordig ook banen) geld te verdienen om die spullen te kopen. Ja, voor meer spullen moeten we meer werken om meer spullen te kunnen laten werken.
En dan wordt het warmer en dan gaan allemaal mensen dood aan honger en ziektes en wij maken ons boos omdat we tot 67 moeten werken. Terwijl zij niet eens 50 worden!
En blijkbaar helpt IETS ook niet bij dit onrecht.
Het kan zijn dat IETS ons heeft verlaten, maar ergens voel ik nog wel IETS.

Eigenlijk gaat het beter dan ooit, maar zijn we dat een beetje vergeten.

Ooit dronken we uit het riool en hadden we de pest.
Ooit moesten homo’s dood en moesten negers plukken.
Ooit gingen we op vakantie naar Frankrijk en maar 1 keer per jaar.
Ooit werden we niet ouder dan 50.

Ergens zijn we vergeten waar het nou om gaat.
Ergens zijn we bang.
Ergens zijn we bang en wachten we op jou.
Ergens wachten we totdat jij ons op je brede schouders neemt en vertelt dat het allemaal wel goed komt.

Maar tot die tijd vertellen wij het jou.

Ik kijk uit naar het park. En IETS dat op lente lijkt. En dan met jou en een bal.

Op 30 oktober werd ik (voor het eerst) oom van een prachtige jongen genaamd Tristan Gabriel. Daarom dit en daarom dit voor hem. 

Geschreven door: Karsten