Meet en Greet

Tuurlijk had ik meteen eerlijk moeten zijn.
Tuurlijk had ik gewoon moeten zeggen hoe het zat.
Tuurlijk. Maar dat deed ik niet.
Waarom niet? Geen idee eigenlijk.
Nou eigenlijk omdat ik niet wist dat ik loog. Nee echt niet!

Het begon al bij één van de eerste keren dat ik bij David Lloyd kwam. Ik was net in Oud-West komen wonen en was op zoek naar een nieuwe sportschool. David Lloyd zag er chique uit, dus ik werd lid.
Terwijl ik voor het gesloten poortje sta en zoek naar mijn pasje begint een vrouw een praatje met me. Ik ben altijd in voor een praatje. Ze heet Margrethe, want dat staat op haar naambordje. Ze werkt hier. Een leuke spontane, semi-aantrekkelijke vrouw van achter in de dertig. We maken een praatje, blablabla, ik vind mijn pasje en ik ga naar binnen. Bij het verlaten van het gebouw lach ik nog vriendelijk naar haar waarop zij mij naroept: “Tot de volgende keer buurman.”
Ik besluit dat dit een Amsterdams dingetje is en besluit het meteen te adopteren. “Later buurvrouw”, hoor ik mezelf terug jengelen.

Bij mijn volgende bezoek staat Greet (want zo noemen vrienden haar..) bij de balie. Met een andere vrouw. Minder aantrekkelijk. Net zo oud.
We zeggen hallo en blablabla en zij zegt tegen die andere vrouw dat ik haar buurman ben. Dat we in een leuke buurt wonen en dat ik een geweldige buurman ben. Ik ben gevleid.
Ik vind mijn pasje, blablabla en verdwijn door het poortje. Ben ik misschien echt haar buurman? Zou ze bij mij op het plein wonen? Zou ze mij hebben gezien en ik haar niet? Ze zal het wel weten.

Na een klein jaar van blablabla komt ze op een dag naar me toe en zegt: “Nou nou buurman, jij maakt er thuis ook een zooitje van!” Ik kijk haar verbaast aan. “Jaha je mag wel eens opruimen en die voortuin kan ook wel eens een schoffel gebruiken..whahahaha…”
Al lachend loopt ze door en ik sta verbouwereerd naar mijn pasje te grabbelen. Ik woon op één hoog. Ik kán haar buurman niet zijn. Zij denkt dat ik iemand anders ben! Zij denkt dat ik iemand anders ben en ik heb al een jaar gedaan alsof dat ook zo is.
Nou ja, gedaan alsof… Ik wist het toch niet? Ik zag dat mens nooit bij mij in de buurt en ze was vriendelijk. Het is lastig om een vriendelijk mens te vertellen dat ze ongelijk heeft.

Dit duurt nu bijna 4 jaar. In die 4 jaar heb ik twee bevallingen in geuren en kleuren mogen aanhoren, haar relatieproblemen met Rob, de hockey perikelen en blablabla.. Ik heb vaak moeten aanhoren dat het een zooi bij mij thuis is en dat ze meerdere keren dames heeft zien vertrekken bij mij thuis in ‘de vroegte’. Laatst zelfs een dame met een kinderzitje op de fiets.
Ik heb alles meegespeeld. Het is immers een aardige vrouw.
En wat kan het kwaad?
Geen kwaad. Tot gister.

Gister sprak ze me weer aan.
Of ik de uitnodiging heb ontvangen. Die heb ik niet ontvangen.
Ze had m in mijn bus gedaan. Ik lieg dat ik nog even goed zal kijken. Ze geeft aan dat het toch echt dit weekend al is. Ik vraag wat er dan zal zijn. Een lente feestje. Voor de hele straat. Ik mag niet ontbreken. Fuck.

Eerlijk zijn. Nu eerlijk zijn.
Straks komt die buurman, ondekt ze dat ik het niet ben, heb ik het gedaan. Staat zij voor schut op haar eigen feestje, bij al haar vriendinnen en ook dat zal dan wel weer mijn schuld zijn. Eerlijk zijn! Nu!

“Greet, ik moet je wat vertellen en dat had ik eerder moeten doen.”
Ik ben niet je buurman, ik kan dus niet komen op je feest, je denkt al 3 jaar dat ik…en blablabla.
Met haar bruine amandelvormig ogen kijkt ze me glazig aan. Haar mond tuit zich als een babytje dat zoekt naar een tepel. Dan breekt opeens een brede glimlach op haar gezicht!
“Whahahaa! Jij denkt zeker dat het een saai buurtfeest wordt, jij gekkert! Nou ik zorg wel dat het leuk wordt hoor! Jij kent mij niet zoals ik vroeger was, van voor Rob en de kinderen. Nou…whahaha!
Neeheej, jij komt hier niet onder uit jongeman. Ik heb al mijn vriendinnen over je vertelt en ze kijken er erg naar uit om mijn sterke buurman te ontmoeten. Het wordt een knalfuif “

Ik heb mijn pasje in één keer gevonden.

Dan moet je het zelf maar weten. Je mag dan vriendelijk zijn, maar je blijft wel een domme kut.

Geschreven door Karsten