Geert W

Als de dag van gisteren herinner ik me de geur van vers gebakken brood in mijn ouderlijk huis. De weckpotten met vruchten uit eigen tuin opgestapeld in de kelder. Een composthoop (de biobak avant la lettre) als piece de restistance midden in de tuin. In de zomer liepen mijn ouders lekker in hun poedelnakie in de tuin onkruid te wieden. Er prijkte altijd wel een ‘antineutronenbom’ of ‘ stop de kruisraket’  poster op een van de ramen, vanaf de straat veel te goed zichtbaar. Mijn ouders hebben mij het linkse gedachtegoed met de paplepel ingegoten. Verantwoordelijk omgaan met mens, dier en milieu. Transparantie, openheid en liefde voor en naar de medemens stonden heel hoog in het vaandel. Over gezond eten kan ik vandaag de dag hele kookboeken schrijven.

In de zomer liepen mijn ouders lekker in hun poedelnakie in de tuin onkruid te wieden

Er heeft trouwens wel eens een bouvier zijn tanden gezet in mijn derrière toen ik met mijn vader langs de deuren leurde met flyers tegen DE bom. Toen mijn broek gescheurd en met bloed doordrenkt aan mijn kont fladderde, de hond geen aanstalten maakte mijn zitvlees los te laten en ik ondertussen een heel keurige wijk bij elkaar blèrde, bleek mijn vader toch niet zo diervriendelijk te zijn als wij dachten. Over zijn repliek naar het baasje van de hond nog maar te zwijgen.

Afgelopen weekend zat ik in een aangenaam etablissement met drie mannelijke vrienden uitgebreid te dineren. Het zat er stampvol en het is er niet goedkoop. Waar de kredietcrisis zich in de horeca van onze hoofdstad afspeelt moet Wouter mij nog maar eens uitleggen. Ik zag de flessen prosecco en de schalen oesters in consequent tempo langskomen. Wij doen daar natuurlijk ook gewoon aan mee en zoals het dan wel vaker loopt op zulke met wijn doordrenkte avonden, raken we flink aan de praat met elkaar. Groot thema deze avond was Wilders en zijn PVV. De knuppel word door mij fier in het hoenderhok geworpen door mijn tafelgenoten mede te delen dat ik overweeg een stem uit te brengen op de man met de meest explosieve bos haar van het Binnenhof. De verwachtte lawine aan boegeroep en een draai om mijn oren blijft uit, sterker nog, ik zie begrip en her en der herkenning. Mijn vrienden zijn allemaal universitair geschoold, zetten zich regelmatig onbezoldigd in voor het maatschappelijk belang of een charitatief doel. Zelf ben ik trouwens niet zo van dat charitatieverige. Ik heb ook weinig geduld en mijn mening is in een fractie van een seconde gevormd. Wel vind ik mezelf een echte vrouwen vrouw. Trots als een aap met zeven lullen dat ik drie studies heb afgerond en in mijn eentje een huis heb gekocht en verbouwd. Ik voel me een vrouw van de wereld, althans dat roep ik, maar zo is het niet.

De verwachtte lawine aan boegeroep en een draai om mijn oren blijft uit, sterker nog, ik zie begrip en her en der herkenning

Mijn huis staat in een wijk in Amsterdam dat door overijverige stadsdeelambtenaren heel sexy als ‘upcoming area’ te boek staat (nb: de Coffee Company durft er nog geen koffie te zetten en het merendeel van de winkels zijn en blijven duistere belwinkels of broodzaken. We hebben sinds kort wel twee hippe restaurants; het grootste wapenfeit van het stadsdeelbestuur). Naast mijn wijk liggen een tweetal zgn. probleemwijken. Al bijna vijf jaar fiets ik minstens twee keer per dag door alle drie de wijken. Ik doe er ook mijn boodschappen, ga er naar de sportschool en heb er wel eens een kapper geprobeerd. Kortom een groot gedeelte van mijn leven vindt plaats in een stadsdeel waar, pak ‘m beet 34.000 mensen leven waarvan grosso modo 12.000 als niet westerse allochtoon te boek staat. De Marokkanen vormen de grootste groep, daarna de Turken. Een op de drie mensen is dus naar alle waarschijnlijkheid islamitisch. Als vrouw van de wereld zou ik zoveel mondiale fleurigheid prachtig moeten vinden.

NOT! Ik vind het vreselijk dat mijn wijk zo van mij vervreemd is, of dat ik zo enorm vervreemd ben van mijn wijk. Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. A me hoela die fleurigheid en werelds, laat me niet lachen. Ik durf te veroordelen en hard ook. Bijna zes jaar (!), heb ik serieus geprobeerd me niet te ergeren, te blijven integreren en een laissez-faire houding aan te nemen zoals zoveel van ons dat maar doen, maar het houdt een keer op.

Als ik aangeef niet gediend te zijn van hun sis of fluitgeluiden, dan ben ik een vuile kankerhoer, een stom kutwijf en soms ook wel eens een racist

In veel delen van het boven beschreven gedeelte van Amsterdam waan ik me in een islamitisch land. Er ligt (te)veel rotzooi op straat en er hangen bosjes jongens met kaal geschoren koppies, zwart leren jacks op de nieuwste sneakers lamlendig te niksen rond hun opgevoerde scooter. Nouja niksen. Als ik aangeef niet gediend te zijn van hun sis of fluitgeluiden, dan ben ik een vuile kankerhoer, een stom kutwijf en soms ook wel eens een racist. Wanneer ik van me afbijt en zeg dat ik een raciste, met een ‘e’ ben, zijn de meesten even hun repliek kwijt. Het is meer regel dan uitzondering dat ik het rijgedrag van mijn buurtgenoten als ergerniswekkend ervaar. Krijgen ze in Marokko hun rijbewijs bij een pakje boter cadeau ofzo? En hoe komen die nozems van krap 18 jaar aan die BMW’s ?

Mijn fiets is nu voor de vijfde keer gejat. De laatste keer ging dat met zoveel geweld dat er nu een gat in de muur van mijn huis zit. Op bijna iedere hoek van de straat staan hangouderen met jurken en daaronder fluorescerende Nikes. Vaak in de buurt van een van de vele moskees die de wijken rijk zijn. De meeste islamitische vrouwen dragen een hoofddoek. De oudere dames dragen daarbij vaak een nylon donker gewaad tot aan de grond en spreken slecht of geen Nederlands. Ze negeren me volkomen, terwijl ik ze toch recht aankijk met een glimlach. Ze lopen met hun robuuste figuur en die eeuwige boodschappenwagen meters achter hun man. De kinderen van deze vrouwen hebben bijna allemaal obesitas. Wat in hemelsnaam schotelen deze moeders hun kiddo’s dagelijks voor? Ik kan het niet aanzien zoveel overgewicht bij zulke jonge mensen.

Preutsheid komt niet in ons familievocabulaire voor

Ik vind het reuze ongezellig in mijn wijk, maar bovenal voel ik me er met teveel regelmaat onprettig, zeker in de zomer wanneer ik rokjes en hemdjes draag. Tussen deze mensen zie ik er bloot uit. Ogen priemen zich in mijn borsten en billen. Ik heb het gevoel dat ik een lustobject ben van iemands frustratie.

Op deze momenten denk ik aan mijn moeder en alle moeite die zij heeft gedaan om zich anders te ontwikkelen dan mijn oma die vastzat in een keurslijf van koken, wassen en dienstbaar zijn. Preutsheid komt niet in ons familievocabulaire voor. Wilde ik een minirok dragen, dan vonden mijn ouders dat alleen maar heel creatief. Mijn moeder naaide de meest lollige kleding voor me zodat ik me kon onderscheiden van mijn leeftijdsgenoten. We werden, en nog steeds, gestimuleerd verder te kijken dan onze neus lang is, geen grote mond te hebben, maar wel mondig te zijn. Cola en chips waren voorbehouden aan dat ene moment heilige moment in de week: de vrijdagavond. Samen met mijn ouders mocht ik dan in mijn pyjama naar de weekendshow kijken. De rest van de week was het roosvicee en twee ons groenten per dag.

Samen met mijn ouders mocht ik in mijn pyjama naar de weekendshow kijken

Deze opvoeding en de waarden en normen die eruit zijn gerold, zijn in mijn beleving heel normaal. Maar toch loop ik hiermee in mijn huidige leefomgeving hopeloos vast.

Ik kijk en luister naar Wilders en ik voel weerstand bij heel veel dingen die hij zegt en doet. Dat verkrachtingsverhaal was schandelijk, beschamend en tergend weerzinwekkend. Zijn looks helpen hem ook niet (de Amsterdamse lijsttrekker voor de PVV onstijgt Wilders op dat vlak helaas ook niet). Geert zegt het vaak net even verkeerd en zijn filmkwaliteiten zijn ook van een abominabel niveau. Man blijf asjeblieft bij je metier en laat het filmen lekker aan de Paul Verhoevens van deze wereld over.

Echter na zes jaar geleefd te hebben met en tussen heel veel islamieten durf ik zonder blikken of blozen te zeggen dat hij dat beestje wel bij de juiste naam noemt. Linksom of rechtsom zijn de dingen die Geert voor het voetlicht gooit zaken waar ik dagelijks tegen aanloop, fiets en rij. Niet alleen ik, maar ook steeds meer vrienden en kennissen uit grote steden die het linkse, gematigd rechtse of het D’66-achtige gedachtegoed altijd hebben omarmd.

Is Geert dan Neerlands hoop in bange dagen?

Is Geert dan Neerlands hoop in bange dagen? Absoluut niet, maar Femke, Alexander, Jan Peter of Wouter zijn het op dit moment in mijn situatie zeker ook niet. De hete brei wordt door hen levendig draaiende gehouden. Het zou me niet verbazen wanneer ze mij op het hart drukken lekker te verhuizen naar Oud-Zuid of een aardig pittoresk dorpje onder de rook van onze hoofdstad waar allochtonen nog een bezienswaardigheid zijn.

Het probleem inzien, maar er niet structureel ermee aan de slag gaan. Dat zijn nou zachte heelmeesters.

Kom maar op met die haatmail.