Blote fluffen en flamoezen

Het is fascinerend de plek waar ik me nu bevind. Het kan hier twee kanten opgaan; you hate it, or you love it. Dit weekend vertoef ik in Nederlands fraaiste thermaalbad ergens in het noorden van het land. Het is de tweede keer in mijn leven dat ik mezelf trakteer op een paar dagen extra broom, magnesium en jodium. Omdat ik een neus heb voor aanbiedingen zorg ik dat ik ook een nachtje of twee kan slapen dicht bij de bron. Deze keer viel ik wat dat betreft ook met mijn neus in de boter want onze kamers is vijf weken geleden volledig gerenoveerd.

Gadverdamme, bloteriken met afdakjes boven hun fluf en flamoes.

En zo zat ik gisteravond in een designstoeltje, met een zelf meegenomen fles wijn, m’n lief geflankeerd aan mijn linkerzijde, doelloos in het grote stille bosrijke niets te staren. Een aan tegen perfectie riekende relaxedheid viel mij ten deel. Zuchhhhhht, kon ik me altijd maar zo voelen.

 In een zacht fris wit holletje lag ik de rest van de avond en nacht in diepe coma mijn dag te verwerken. Ik droom van witte badjassen en kletterend water. Van oneindig malse groene ligweiden overdonderd door heerlijk warme zonnestralen en zuivere lucht.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen hekel aan dikkerds, in tegendeel, maar in dit goddelijke oord vraag ik me serieus af of de volksgezondheid van Nederland niet in gevaar is.

Diep zuig ik de schone lucht in mijn longen. Halverwege deze heerlijke teug met de wilde frisheid van Friesland, stokt mijn adem. Overal waar ik kijk zie ik dikke mensen. Blote dikke mensen. Gadverdamme, bloteriken met afdakjes boven hun fluf en flamoes. Blote dikke mensen met afdak boven hun fluf of flamoes die allemaal minstens boven de 55 jaar zijn.

Oooh my god, ik krijg jeuk, heel veel jeuk. Ik wil me verstoppen in mijn grote wollige badjas, maar ik ben te gefascineerd door al dat vet en vel. Met open mond staar ik vanaf een veilig plekje in de zon naar al deze mensen. Ik vraag me af of het vandaag toevallig de landelijke obesitasdag is? Hoe kunnen mensen het zover laten komen en er ogenschijnlijk plezier aan beleven al dat vet publiekelijk in de buitenlucht te laten luchten.

‘Zag je dat ook,.. die jonge slanke meid daar heeft down under, …nouja daar komt zelfs een stiga maaimachine niet doorheen.’

Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen hekel aan dikkerds, in tegendeel, maar in dit goddelijke oord vraag ik me serieus af of de volksgezondheid van Nederland niet in gevaar is. Ik stel me voor dat je op een gegeven moment wel een beetje klaar bent met het onderhouden van een strak lijf, maar dat je in de kracht van je leven, met meer vrije tijd ooit, je soulmate zo verwaarloost, dat gaat er bij mij niet in.

Mijn vriend die naast me ligt en ook gefascineerd aan het rondloeren is, hoor ik mompelen: ‘Onvoorstelbaar zoiets’. Ik draai me naar hem om en antwoord verhit: ‘Inderdaad niet normaal hè?’ Met een vies gezicht valt hij zowat over zijn woorden: ‘Zag je dat ook,.. die jonge slanke meid daar heeft down under, …nouja daar komt zelfs een stiga maaimachine niet doorheen.’

Saved by the bell.

Loom draai ik me om en kruip tegen het warme lijf van mijn lief en fluister in zijn oor: ‘Schatje ben je al wakker? Er wacht ons weer een dag in het paradijs’….

Geschreven door Budhiblogger: Elles