Ondertrouw

Van alle kanten ben ik ervoor gewaarschuwd: ondertrouw stelt niets voor. Het is gewoon een administratieve handeling, meer niet. Dat is vast waar: de periode van ondertrouw dient om na te kunnen gaan of aan alle wettelijke eisen voor het aangaan van een huwelijk voldaan is. We gaan de geboorteakte checken, de datum vastleggen en de leges betalen.

Toch vind ik het een ding. Een point of no return. Een nieuwe fase. Het eerste wat we echt gaan doen om het echt te gaan doen. Zoiets.

Ik vind het tof, heus. Maar vandaag kreeg ik het opeens benauwd op straat. Het was namelijk zo, dat ik oogcontact had met een leuke man. En opeens wist ik: “ik heb niet meer zomaar een vriendje, ik heb een aanstaande echtgenoot. En dat is voor de rest van mijn leven”. Toen kwam het besef dat ik misschien nooit meer zou vrijen met een andere man. Dat is toch waar je voor gaat. Deze man tot de dood ons scheidt. Oogcontact met derden is wel toegestaan, maar daar blijft het bij.

Tijdens mijn gang door de supermarkt besefte ik dat we in 2051, deo volente, veertig jaar getrouwd zouden zijn. Veertig jaar! Ik leef nog niet eens zo lang, ik kan het niet eens tot me door laten dringen.

Toen ik thuiskwam met de boodschappen, herinnerde ik me dat Arhur Japin er iets moois over had geschreven.
Snel had ik het citaat gevonden “mijn vrijheid is me lief, maar de liefde is me liever”.

En zo zit het, zo simpel is het.

Goed, je kunt niet meer spontaan naar huis met mannen uit de supermarkt (maar hoe vaak deed je dat nou? en hoe leuk is dat eigenlijk?) je hebt wel de leukste man thuis zitten wachten. En dat is veel meer waard.

Morgen zet ik me vreugde mijn handtekening. Of is dat nog niet bij ondertrouw?

Geschreven door Budhilezer Zus