Niet waard om van te houden

”Soms denk ik… dat ik het niet waard ben om van te houden…” zegt ze met een trillerig stemmetje.

Slik. Wat zegt ze nu? Haar opmerking plant zich in mijn buik als een koude steen.  

”Wat belachelijk!” reageer ik bozig. Iedereen is het waard om van te houden. Maar als je dat zelf al denkt, dan wordt het inderdaad vrij lastig om nog een man te vinden… Ik steek een vurig betoog af hoe belachelijk die gedachte is. Belachelijk!!!

Dan komt er ineens een bekende aanfietsen. Ons gesprek stopt. Haar aandacht is nu bij de vrouw. Ze zwaait, loopt op hem af en begint een praatje.

Ik blijf zitten in het gras en tuur over het weiland. De zon straalt breed en het gras wuift vredig met de wind mee. Stiekempjes vloeien er een paar tranen onder mijn zonnebril.

Even later fietsen we in stilte verder.

We hebben wind mee.