Leven zonder zorgen…

Tijdens de pauze loop ik met een collega (’W') de kou in en vraagt hij hoe het met me gaat, nu m’n relatie is verbroken. Het is ongeveer een maand geleden en ondanks dat ik er echt helemaal kapot van was (het kwam nogal onverwacht), gaat het nu best goed. Velen om me heen vinden dat ik me er goed doorheen sla en vinden dat ik er positief mee omga. Maar wat moet ik anders? Ik kan wel alleen in een hoekje gaan kruipen en heel zielig gaan doen, maar dat lost het ook niet op. Ik had het ook veel liever anders gezien en als het aan mij had gelegen, was ik nu nog bij hem geweest…

Als we weer bijna op kantoor zijn, zegt ‘W’ opeens: ‘Ik maak me eigenlijk nooit zorgen in m’n leven. Ik denk altijd dat als er iets gebeurt, het zo heeft moeten zijn’.

Ook ik denk dat het eigenlijk zo heeft moeten zijn. Misschien komt er wel iets op m’n pad wat ik nooit had gedaan als ik nog bij hem zou zijn geweest. Het klinkt best hard als ik het zo teruglees en een piepklein stemmetje in mij zegt dat het helemaal niet zo heeft moeten zijn en dat ik veel gelukkiger zou zijn als ik nog bij hem was. En toch denk ik dat er nog wel iets komt en dat ik dan denk, dit was de reden. Het liefst zie ik die reden nu al, want als denker wil ik altijd weten waarom. Toch houd ik er ook rekening mee dat ik er nooit achter kom, hoe moeilijk dat ook is…

Wat zou het mooi zijn om te leven zonder zorgen. Ik ga proberen dat kleine denkertje in mijn lichaam af en toe eens even uit te zetten…

Geschreven door Budhilezer R-ia