Leven vanuit angst of liefde?

Ooit las ik dat je de keuze hebt te leven vanuit liefde of vanuit angst. Ik koos direct enthousiast voor de eerste. Want hoe leuk is het om te leven vanuit liefde, dacht ik. En dat denk ik nog steeds. Toch merk ik dat het me niet zo natuurlijk afgaat als ik had gehoopt. Veel vaker merk ik dat ik de neiging heb te reageren vanuit angst. Vanuit angst voor pijn, omdat ik die heb gevoeld, omdat ik zo ontzettend hard heb gehuild, omdat liefde en pijn zo dicht bij elkaar (kunnen) liggen.

 ‘In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst’

Hoe waar de bovenstaande uitspraak ook is (nu is nu en toen is niet meer), mijn hoofd is daar (in de liefde) nog niet zo van overtuigd. Als ik dit weekend het boek ‘Als de buddha zou daten’ lees, gaat de schrijfster daar (heel toevallig!) ook op in.

‘Dat we eraan hechten om vrij te zijn, is de oorzaak van ons lijden’

Charlotte Kasl vertelt in haar boek: ‘In het boeddhisme wordt pijn als een onvermijdelijk aspect van het menselijk leven gezien. Dat we eraan hechten om vrij van pijn te zijn, is de oorzaak van ons lijden. Ja, we hebben soms pijn, en ja, dat doet er zeker toe. Ja, vroegere gebeurtenissen hebben ons beïnvloed en ja we hebben het zwaar gehad in ons leven, maar die gebeurtenis is er nu niet.’

Weer wordt ik met mijn neus op de feiten gedrukt: toen was toen en nu is nu. ‘In het verleden behaalden resultaten bieden geen garantie voor de toekomst’.

Als ik het met een collega erover heb zegt zij:” Ik denk dat je die angst niet hebt, als het volledig wederzijds is. Alleen als je misschien onbewust twijfelt aan wat die ander voor je voelt, blijf je terughoudend. Anders is het zo leuk en gaat het zo makkelijk, en krijg je zoveel bevestiging, dat je niet anders kunt dan je eraan overgeven.”

Tsja…daar zit natuurlijk ook iets in…

Dit artikel verscheen eerder op viva.nl