Je verdwijnt langzaam uit mij..

Zal ik na acht jaar ooit weer vrij zijn van jouw stem in mijn achterhoofd? Genieten van mooie dingen zonder onbewust bewust aan jou te denken met dat stemmetje in mijn hoofd: ‘zou hij dit ook mooi vinden?’

Zal ik ooit weer verdriet kunnen hebben zonder dat te associëren met jou, want mijn god wat hebben wij verdriet gehad samen! Ik wil weer huilen om het huilen, huilen om verdriet dat niet wordt veroorzaakt door jou, door ons.

Ik wil boos kunnen zijn en ruzie kunnen maken zonder jou in mijn hoofd. Wij, met onze verschrikkelijke ruzies en onoplosbare discussies die uiteindelijk eindigen in ruzies, tranen, verdriet, wanhoop, woede. Ongeluk.

Ik wil zo graag vrij zijn!Vrij van jou in mijn hoofd. Niet meer bang voor jouw oordeel, bang voor de pijn in jouw ogen, bang voor de wanhoop. Maar ook bang om aan jou te denken als ik blij ben, als ik gelukkig ben. Het voelt niet eerlijk om dan aan jou te denken!

Ik wil emoties ervaren zonder dat jij diegene bent waar ik aan denk, onbewust bewust….
En volgens mij lukt me dat stukje bij beetje. Voor het eerst vandaag, verlangde ik alleen naar mijn de armen van mijn nieuwe lief om mij heen en dacht ik niet aan jou. Voor het eerst was je even verdwenen.

Zul je ooit helemaal uit mij verdwijnen? Waarschijnlijk niet, en dat is maar goed ook. Ik wil je ooit graag een plekje geven ergens in mij. Ik wil heel af en toe aan jou denken omdat ik dat wil, en niet onbewust mij bewust worden van jouw aanwezigheid.
Je krijgt een ereplekje!

Geschreven door Budhilezer Ilena